[06.08.1972] Szaleństwo Windermere. Kiedy słońce było bogiem.

Kiedy mówił: "jestem tutaj tylko dlatego, że tak postanowiłaś", nie myślał o małym domku letniskowym nad jeziorem Windermere, Londynie, czy Francji. Myślał o tym, że jego "jestem" nie odnosi się do konkretnego miejsca. Jego "jestem" oznacza po prostu: "żyję".

Żyję tylko dlatego, że tak postanowiłaś.

Myślał przez chwilę, że może powinien użyć innych słów, ale znów: w mniemaniu Alexa, nie było nikogo, kto dobierałby słowa lepiej od Ambrosii; nikogo, kto wypowiadałby się piękniej od niej, kto mówiłby mądrzej. McKinnon była najbardziej inteligentną kobietą, jaką znał: miała wyjątkową intuicję, tak, jakby sam los wybrał ją na swoją ulubienicę, i szeptał jej do ucha sekrety. Alex też to robił: szeptał, potykając się o kanciaste słowa, i mówił, długo, urywanie, bo nie potrafił nigdy wytłumaczyć, co siedzi w jego głowie: Ambrosia nadawała sens jego myślom, tak, jak i jego życiu.

Trigger Warning: myśli samobójcze bcos im so tortured and pathetic (Odkryj)

A życie Mulcibera było, ostatnimi czasy - to znaczy od blisko siedmiu lat - wyjątkowo puste, i coraz trudniej było mu znajdować przekonujące argumenty, by ze sobą zwyczajnie nie skończyć. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy wiele razy wracał do rozmowy, którą odbył z Murtaghiem na krótko po swoim ślubie z Lorettą. Samo wspomnienie tej konwersacji powodowało, że miał ochotę wybuchnąć histerycznym śmiechem. Jakże on wtedy usilnie próbował samego siebie przekonać, że widzi sens w dalszej egzystencji! Wspinał się na wyżyny elokwencji, by udowodnić sobie, że ma po co żyć.

A przecież wszystko zaplanował.

Oczywiście, odszedłby w samotności - towarzyszyłaby mu jego ukochana heroina - ale myślał, że mógłby to zrobić w jakimś ładnym miejscu. Nie był nigdy religijny, ale wierzył, że w ostatnich chwilach człowiek powinien pogodzić się ze światem, inaczej skazuje swoją duszę na wieczną tułaczkę. Miał w głowie to jeziorko w lesie nieopodal starej posiadłości Mulciberów, teraz pełne rzęsy i wspomnień. Zastanawiał się, jakie to by było uczucie, osunąć się w jego toń, tak jak kiedyś.

Kiedy Alexander mówił: "jestem tutaj tylko dlatego, że tak postanowiłaś", nie myślał o Windermere. Myślał o tym, że tonąc, pamiętałby tylko o oczach zieleńszych od toni każdego jeziora.

Chętnie by dla niej, cholera, umarł, zginął za nią, a ona na przekór kazała mu żyć: ona i jej oczy, które wpatrywały się w niego ze ślepym uwielbieniem i wyrzutem jednocześnie.

Bardzo nie chciał, by z jego powodu znowu widniały w nich łzy, dlatego odsuwał od siebie natrętne myśli. Skupiał się na tym, co było przed nim: na tym, że Ambrosia była obok niego, jaśniejsza niż słońce zalewające swymi promieniami pokój, a on chciał patrzeć jej prosto w twarz, nie mrużąc ani na chwilę oczu.

Jak chcesz pokazać jej prawdziwą siłę. Prawdziwą męskość. To nie graj z nią w te gierki, usłyszał głos Eryka, bo przez chwilę, kiedy mówiła mu, że "musi być bardziej stanowczy". Nie czuł teraz jednak niepewności: rozumiał, że dla Rosie to tylko słowna gierka, a jednak, poczuł wewnętrznie dziwne ciepło, które szczęśliwie nie dotarło jednak do jego policzków.

- Muszę? - zapytał Alexander z nieprzeniknioną miną. Za bardzo lubię patrzeć jak sama mi powoli ulegasz, przemknęło mu przez głowę - w końcu kiedy kobieta tak wspaniała jak Ambrosia oddawała mu się z własnej woli, to było jak niezwykłe podbicie ego - ale zaraz ogarnęły go zgoła inne myśli.

Kiedyś, za to, że była taką bezczelną kokietką, klepnąłby ją żartobliwie w tyłek, może jeszcze kazał zamknąć buzię, by po chwili ze złośliwym błyskiem w oku dodać, że zbyt przemądrzała się dla niego zrobiła... Ale te śmieszne przepychanki były reliktem dawnych lat. Więcej było w nich, co prawda, zabawy niż stanowczości, ale jednak, wtedy pozwalał sobie z McKinnon na o wiele więcej.

Zawsze widział w niej istotę arcydelikatną: zwiewną kobietę, której eteryczna postać doskonale pasowała do jego potężnej sylwetki; dlatego w stosunku do Rosie też był zawsze delikatny... A wręcz traktował ją z rewerencją godną bóstwa. Teraz, po Francji - po tych siniakach na jej szyi i po tym, jak już zrozumiał, że przez te siedem lat musiała dusić w sobie wiele podobnych tajemnic - wiedział, że bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje jego oparcia. Niestety: kiedy próbował coś z niej wyciągnąć, dowiedzieć się czegoś więcej, odmawiała. Kiedy próbował być stanowczy - sięgnąć po to, czego chciał, siłą - miał wrażenie, że Ambrosia zaraz rozpadnie się na milion kawałeczków, jak promień słońca rozszczepiony przez pryzmat, bo ta w jego oczach wydawała się nagle taka słaba, taka znękana i wystraszona... Próbując pomóc, bał się ją skrzywdzić jeszcze bardziej. Jak wtedy, we Francji. Jak wtedy, na Notting Hill. Jak wtedy, w...

Może dlatego oboje wciąż omijali najboleśniejsze tematy, i udawali, że wszystko jest w porządku.

- Aż tak bardzo kręci cię, kiedy jestem... Stanowczy? - spytał cicho Alex, wodząc oczami po jej opromienionym słońcem licu.

Na twarzy Mulcibera pojawił się mały, może nieco zawadiacki uśmiech, który wykrzywił już całkiem kąciki ust do góry, kiedy wyciągnął w jej stronę potasowaną talię.

- To było pierwsze pytanie - wyjaśnił łaskawie, z taką miną, jakby pokazywał jej, jak odróżnić przód i tył hipogryfa. Figlarne iskierki błysnęły w jego oczach. Och, Ambrosia była wyjątkową kobietą - nie tylko piękną, ale i szalenie mądrą, wiedział o tym już za dzieciaka - choć ona potwornie obruszała się, kiedy ośmielał się tak o niej mówić: wyjątkowa, przedrzeźniała go, pewnie mówisz to każdej, na co z kolei obrażał się on; bo jak mógłby tak podniosłego słowa używać w stosunku do bylejakiej panny!, ale Alex zawsze lubił droczyć się z nią w ten sposób.

- A drugie... Może tak: jaka będzie dzisiaj pogoda - wyrecytował, niby to grzecznie i poprawnie, jakby próbując odpokutować za swoje wcześniejsze uchybienie. Iskierki nie zniknęły jednak z jego oczu. - Miałem właśnie wizję, że wystroisz się dla mnie w zieloną sukienkę. Nie jestem tylko pewien, wiatr podwinie ci ją dzisiaj czy jutro... Potrzebuję klaryfikanty.