10.04.2024, 15:20 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.10.2024, 20:26 przez Samuel McGonagall.)
Samuel ze swojej natury był raczej pogodnym człowiekiem, który pomimo trudów dorastania w samotności, na marginesie społeczności Doliny Godryka, raczej garnął do innych ludzi. Nawet jeśli sam tego nie przyznawał, cieszył się z towarzystwa, z rozmowy, która nie była monologiem przetkanym beknięciami kozy czy trelem świergotnika. Cieszył się z tego, że nie był sam.
Ale teraz było inaczej, a jeszcze zupełnie nie był świadomy, że magia tego miejsca sunąca między zielonymi łodygami wrzosów sączyła mu do głowy trujące myśli. Miał w tej kwestii spore doświadczenie - w niezauważaniu toksyn infekujących w sumie prosty, nie mający szans rozwinąć się w pełni, ani intelektualnie, ani emocjonalnie, a już najbardziej społecznie. Nie miał szans zrozumieć, że to co czuje i myśli nie jest jego, a jest wywołane przekleństwem, które ciążyło na tej ziemi. Nie miał szans, skoro cała jego uwaga zogniskowała się na irytującym głosie.
Samuel rzadko kiedy był zirytowany, najczęściej to siebie samego obwiniając za wszystko co złe i związane z konfliktami. Teraz jednak było inaczej.
– Nic nie jest w porządku, a Tobie nic do tego! Daj mnie w spokoju umrzeć tutaj człowieku, nic co powiesz nie odwiedzie mnie od tej decyzji. – wycharczał wściekle, rozdrażniony zupełnie tak jakby (absolutnie dosłownie) nieznajomy zamiast pomóc, obrażał mu matkę. Jego ukochaną, jedyną, która kochała go prawdziwie, która porzuciła go po śmierci ojca. Nie jej wina. To klątwa, klątwa... ale przecież mogła wrócić jako ptak, mogła być przy nim. Najwidoczniej jednak nie mogła na niego patrzeć, zupełnie jak Nora podczas tego feralnego śniadania.
Ale teraz było inaczej, a jeszcze zupełnie nie był świadomy, że magia tego miejsca sunąca między zielonymi łodygami wrzosów sączyła mu do głowy trujące myśli. Miał w tej kwestii spore doświadczenie - w niezauważaniu toksyn infekujących w sumie prosty, nie mający szans rozwinąć się w pełni, ani intelektualnie, ani emocjonalnie, a już najbardziej społecznie. Nie miał szans zrozumieć, że to co czuje i myśli nie jest jego, a jest wywołane przekleństwem, które ciążyło na tej ziemi. Nie miał szans, skoro cała jego uwaga zogniskowała się na irytującym głosie.
Samuel rzadko kiedy był zirytowany, najczęściej to siebie samego obwiniając za wszystko co złe i związane z konfliktami. Teraz jednak było inaczej.
– Nic nie jest w porządku, a Tobie nic do tego! Daj mnie w spokoju umrzeć tutaj człowieku, nic co powiesz nie odwiedzie mnie od tej decyzji. – wycharczał wściekle, rozdrażniony zupełnie tak jakby (absolutnie dosłownie) nieznajomy zamiast pomóc, obrażał mu matkę. Jego ukochaną, jedyną, która kochała go prawdziwie, która porzuciła go po śmierci ojca. Nie jej wina. To klątwa, klątwa... ale przecież mogła wrócić jako ptak, mogła być przy nim. Najwidoczniej jednak nie mogła na niego patrzeć, zupełnie jak Nora podczas tego feralnego śniadania.