10.04.2024, 19:45 ✶
Patrick przytaknął, choć dalej najbardziej frapowało go, czy Brenna ma zamiar na niego donieść innym aurorom, czy postanowiła załatwić sprawę sama. Poczucie krzywdy spowodowanej jej zdradą uderzało w niego falami, trochę tak, jakby był łodzią podczas sztormu. Jak ona mogła?! Do licha! I jak on mógł? Do sprawy Hillów trzeba było wybrać sobie kogoś głupszego do towarzystwa…
Zamrugał, czując narastający ból głowy. Skupił wzrok na kobiecie przed nim, starając się wybadać jej nastawienie.
- Nie byłbym taki pewien tego jeziora – sprostował machinalnie. Ciebie też nie jestem w ogóle pewien. – Windermere to największe jezioro w Anglii. Na pewno jego dno zamieszkuje sporo magicznych istot. – Oczywiście nie był magizoologiem, ale skoro w hogwardzkim jeziorze mieszkały trytony i Wielka Kałamarnica a było nieporównywalnie mniejsze od tego… Może warto by było sprawdzić w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami czy nie mieli zgłoszeń z tych terenów? Albo cokolwiek się tutaj działo, nie obejmowało swoją magią wody. – Ciało Tary Roberts badał koroner. Miała w płucach pełno wody. Żadnych śladów obrażeń, które mogłyby spowodować żywe trupy. – Zresztą, czy gdyby rzeczywiście zaatakowały ją żywe trupy to jej mąż też niczego nie zauważyłby? Czemu w tym przeklętym miejscu nikt nic nie widział? Przecież to nie miało sensu. – Wychodziłoby na to, że jeśli ktoś je kontroluje to chyba w jakiś sposób wybiera też ofiary, nie? – zaczął się zastanawiać. I znowu – choć wcale nie chciał – zaczął myśleć nad tym, że Brenna najwidoczniej zadała to pytanie tylko po to, żeby on zadał swoje. Bo przecież małżeństwo, które porwało małego Hilla też wybrało go sobie na ofiarę…
Potrząsnął głową, starając się wyrzucić ze swojej głowy te nieprzyjemne myśli. Ale może warto by było wejść za nią do domku letniskowego i sprawdzić czy nie zostawiła komuś wiadomości? Znowu intensywnie patrzył na plecy Brenny, gdy ta posyłała jednego z brygadzistów po jakąś część garderoby Owena Bagshota. Sam nie wiedział, na co właśnie czekał. Zmrużył oczy.
- Hm, może też wyczujesz smród rozkładu – zauważył ciszej. Niby animagia Brenny Longbottom nie była w Biurze Aurorów i Brygady Uderzeniowej tajemnicą, ale teraz była noc i kręciło się tutaj zbyt wiele osób, by Patrick chciał mówić o niej głośno. Przygryzł dolną wargę uświadamiając sobie, że wychodziło na to, że wszystko wskazywało na to, by był lojalny wobec zdrajcy. – Zwłaszcza, że przynajmniej w teorii, wiesz gdzie zacząć poszukiwania.
Milczał, gdy jakiś brygadzista przyniósł jej poplamioną kawą białą koszulkę.
Odkryj wiadomość pozafabularną
Zamrugał, czując narastający ból głowy. Skupił wzrok na kobiecie przed nim, starając się wybadać jej nastawienie.
- Nie byłbym taki pewien tego jeziora – sprostował machinalnie. Ciebie też nie jestem w ogóle pewien. – Windermere to największe jezioro w Anglii. Na pewno jego dno zamieszkuje sporo magicznych istot. – Oczywiście nie był magizoologiem, ale skoro w hogwardzkim jeziorze mieszkały trytony i Wielka Kałamarnica a było nieporównywalnie mniejsze od tego… Może warto by było sprawdzić w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami czy nie mieli zgłoszeń z tych terenów? Albo cokolwiek się tutaj działo, nie obejmowało swoją magią wody. – Ciało Tary Roberts badał koroner. Miała w płucach pełno wody. Żadnych śladów obrażeń, które mogłyby spowodować żywe trupy. – Zresztą, czy gdyby rzeczywiście zaatakowały ją żywe trupy to jej mąż też niczego nie zauważyłby? Czemu w tym przeklętym miejscu nikt nic nie widział? Przecież to nie miało sensu. – Wychodziłoby na to, że jeśli ktoś je kontroluje to chyba w jakiś sposób wybiera też ofiary, nie? – zaczął się zastanawiać. I znowu – choć wcale nie chciał – zaczął myśleć nad tym, że Brenna najwidoczniej zadała to pytanie tylko po to, żeby on zadał swoje. Bo przecież małżeństwo, które porwało małego Hilla też wybrało go sobie na ofiarę…
Potrząsnął głową, starając się wyrzucić ze swojej głowy te nieprzyjemne myśli. Ale może warto by było wejść za nią do domku letniskowego i sprawdzić czy nie zostawiła komuś wiadomości? Znowu intensywnie patrzył na plecy Brenny, gdy ta posyłała jednego z brygadzistów po jakąś część garderoby Owena Bagshota. Sam nie wiedział, na co właśnie czekał. Zmrużył oczy.
- Hm, może też wyczujesz smród rozkładu – zauważył ciszej. Niby animagia Brenny Longbottom nie była w Biurze Aurorów i Brygady Uderzeniowej tajemnicą, ale teraz była noc i kręciło się tutaj zbyt wiele osób, by Patrick chciał mówić o niej głośno. Przygryzł dolną wargę uświadamiając sobie, że wychodziło na to, że wszystko wskazywało na to, by był lojalny wobec zdrajcy. – Zwłaszcza, że przynajmniej w teorii, wiesz gdzie zacząć poszukiwania.
Milczał, gdy jakiś brygadzista przyniósł jej poplamioną kawą białą koszulkę.
Rzucam na percepcję - aurowidzenie, bo chcę sprawdzić Brennę. Raz, gdy sobie idziemy:
i jeśli mi się wtedy nie udało to drugi raz jak posyła po fragment odzieży Bagshota
Rzut PO 1d100 - 77
Sukces!
Sukces!
i jeśli mi się wtedy nie udało to drugi raz jak posyła po fragment odzieży Bagshota
Rzut PO 1d100 - 57
Sukces!
Sukces!