Aktorstwo nigdy nie było jego mocną stroną, tak przynajmniej uważał. Mógł co najwyżej przybrać kolor piórek, który był pożądany, ale udawać kogoś, kim nie jest, kim nigdy by się nie stał, skrywać wszystko pod kopułą marazmu i obojętności - może kiedyś się tego nauczy. Kiedyś... w miejscu, w którym już żadne ze snów nie będzie takie intensywne, żeby wciągać jak do grobu. Albo jak głos syreny w morskie fale. Podziwiał ludzi, którzy potrafili manipulować nie tylko słowem i emocjami, ale również własnym ciałem. Nie zdradzała ich nawet fałszywie uniesiona brewka, żaden tick. Takich ludzi było naprawdę mało. Bo nawet Nicholas miał swoje reakcje, kiedy coś bardzo mu nie podchodziło, albo kiedy go odrzucało. Kiedy mu się coś spodobało również. Być może niespecjalnie się nawet starał ukrywać z tymi podrygami emocji, a może trochę opuszczał gardę - cokolwiek zachodziło w jego głowie to gdyby nie te prześwity ciężko byłoby mówić o budowaniu czegokolwiek. Można wykorzystywać zimną skałę do swoich uciech i potrzeb, ale nigdy się nie dało o taką zagrzać. To, jak kamienną twarz miał Nicholas, nie czyniło go też dobrym aktorem. Więc co czyniło aktora..? Zdolność imitowania innych - tak, to pewnie to. Imitowania odczuć... nie, nawet nie, bo kiedy imitujesz odczucia to widać. Nie ma tego realizmu przedstawienia postaci odgrywanej. Dobry aktor czuj to, co gra. Całym sobą to odczuwa. Przesiąka tym do cna. Laurent tak przesiąkał muzyką. Śpiewem.
- To prawda, że wiele wartości zanika w pogoni za wielkim światem... - Spojrzał na tańczące pary, na pięknie wirujące sukienki i to, jak niektórzy tańczyć nie potrafili, ale nikomu to nie przeszkadzało! Jakaś para właśnie się zaśmiała z siebie, kiedy obrót niekoniecznie wyszedł i niewiasta trochę zatańczyła na granicy upadku, ale męskie ramiona zaraz ją zasekurowały. Laurent też potrafił się tylko uśmiechnąć z sympatią, a nie dlatego, że to było śmieszne, czy żenujące. Choć może co poniektórzy tak mogliby pomyśleć, jeśli ten mały wypadek miał swoich świadków oprócz niego. - ... ale nie wszystkie. I nie wszyscy. O tobie bym tego nie powiedział. - Właśnie dlatego z ciekawości zapytał, co było dla Nicholasa ważne w tym życiu. Czy w ogóle było cokolwiek takiego. Chętnie by spróbował go wyciągnąć na scenę, tak dla zabawy, ale... jego mina a potem rzucone hasło mówiły naprawdę wystarczająco, żeby nawet nie próbować go zagadywać.
A rzucona odpowiedź odczarowała uśmiech z jego twarzy i zadzwoniła jakoś nieprzyjemnie pod czaszką. Ciszę. Tutaj działo się wszystko poza ciszą.
- Nie lubisz tańczyć, występować, hałasu... pewnie nie lubisz takich miejsc. - Obrócił spojrzenie na Nicholasa, podpierając się nonszalancko na dłoni. - Umiłowanie do ciszy to natręctwo z pracy czy tkwi w tobie od zawsze?