11.04.2024, 20:44 ✶
W sumie zdał sobie sprawę z tego, że ma ambiwalentny stosunek do kotów. Oczywiście w jego głowie pojawiło się to słowo, tak nieadekwatne do poziomu wykształcenia (oficjalnie żadnego) ale adekwatne do języka, który używali jego rodzice. Teoretycznie jego matka często zmieniała się w kota, głównie po to, żeby leżeć na słońcu gdy panowie szykowali obiad. Albo gdy bywał chory, i wskakiwała mu wtedy na klatkę piersiową, aby wymruczeć zarazki... Nie było to dość częste, ale zdarzało się. Zdecydowanie jednak preferowała ptasią formę, może dlatego że właśnie ptak był maledictusem z którym była połączona.
Wszystkie pozostałe zaś koty, a jak się okazywało te mówiące najbardziej, sprawiały, że Sam czuł się gorszy we własnej skórze. Komentarze Karla umykały mu gdzieś koło ucha, mało istotne, a jednak wciąż drażniące, niczym komar, który nie dość że bzyczy to jeszcze pozostawia swędzące ukąszenia.
Zignorował go na tyle, by nie spoglądać czarnymi oczyma na stworzenie, na szczęście nie na tyle, by go nie uszkodzić potężnymi łapskami. Był miły, ale chodziło tylko o Mabel. Może gdyby nie wiedział, że ów futrzak jest dla niej ważny, bawiłby się z nim teraz zupełnie inaczej. Westchnął po misiowemu. Koty budziły w nim dziwne reakcje. Alergiczne.
Ale nie to teraz powinno być przedmiotem zabawy. Trzymał na swoich włochatych barkach małą królewnę, której głos wskazywał na bezkresne zadowolenie. Z kawałkiem ulgi zdał sobie sprawę, że jednak czuje małą i będzie w stanie zareagować jeśli ta zsunie się z jego pleców... no to...
– ROARRRRRR – nie mógł się powstrzymać, zadarł głowę i zaryczał trochę, troszeczkę, może żeby Karl poszedł sobie w diabły. A potem skoczył przed siebie, na razie delikatnie, trochę jak niedźwiedzia żaba (?). Przeszedł kilka kroków spokojnie, dla zmylenia czujności Mabel, a potem mocno podskoczył i walnął przed sobą przednimi łapami, w geście zdecydowanie bardziej psim, inicjującym zabawę. A potem zaczął hasać. Bardzo łagodnie kręcić młynki i ósemki, łapami nieco orając i tak zaniedbany trawnik. Znalazł kawałek do rozbiegu i podbiegł dwa trzy kroki, a potem znowu podskok i obród. Prawie jak rodeo, tylko zamist rumaka był miś. No a zamiast kowboja była siedmiolatka. Normalna sprawa.
Wszystkie pozostałe zaś koty, a jak się okazywało te mówiące najbardziej, sprawiały, że Sam czuł się gorszy we własnej skórze. Komentarze Karla umykały mu gdzieś koło ucha, mało istotne, a jednak wciąż drażniące, niczym komar, który nie dość że bzyczy to jeszcze pozostawia swędzące ukąszenia.
Zignorował go na tyle, by nie spoglądać czarnymi oczyma na stworzenie, na szczęście nie na tyle, by go nie uszkodzić potężnymi łapskami. Był miły, ale chodziło tylko o Mabel. Może gdyby nie wiedział, że ów futrzak jest dla niej ważny, bawiłby się z nim teraz zupełnie inaczej. Westchnął po misiowemu. Koty budziły w nim dziwne reakcje. Alergiczne.
Ale nie to teraz powinno być przedmiotem zabawy. Trzymał na swoich włochatych barkach małą królewnę, której głos wskazywał na bezkresne zadowolenie. Z kawałkiem ulgi zdał sobie sprawę, że jednak czuje małą i będzie w stanie zareagować jeśli ta zsunie się z jego pleców... no to...
– ROARRRRRR – nie mógł się powstrzymać, zadarł głowę i zaryczał trochę, troszeczkę, może żeby Karl poszedł sobie w diabły. A potem skoczył przed siebie, na razie delikatnie, trochę jak niedźwiedzia żaba (?). Przeszedł kilka kroków spokojnie, dla zmylenia czujności Mabel, a potem mocno podskoczył i walnął przed sobą przednimi łapami, w geście zdecydowanie bardziej psim, inicjującym zabawę. A potem zaczął hasać. Bardzo łagodnie kręcić młynki i ósemki, łapami nieco orając i tak zaniedbany trawnik. Znalazł kawałek do rozbiegu i podbiegł dwa trzy kroki, a potem znowu podskok i obród. Prawie jak rodeo, tylko zamist rumaka był miś. No a zamiast kowboja była siedmiolatka. Normalna sprawa.