14.04.2024, 02:30 ✶
Wbrew własnym oczekiwaniom Brenna nie poczuła unoszącego się w powietrzu odoru śmierci. Nie czuła krwi lub rozkładu. W jej wilczy nos nie uderzał nawet smród gnijącej trawy lub lekko cierpki fetor usychających kwiatów. Zamiast tego wyczuła rześką woń świeżo skoszonej twarzy i mocny, dominujący nad wszystkim zapach dymu z palonego niedawno ogniska (samego ogniska lub jego pozostałości nigdzie nie dostrzegła).
W pierwszej chwili mogło się jej nawet wydawać, że nigdy nie było w tym miejscu żadnych nieumarłych, że przyroda odradzała się tutaj – silna, bujna, młoda i dorodna. Nawet zapach ludzi nie był tak przejmujący jak ten należący do przyrody, a przecież teraz w samym szczycie sezonu, to miejsce roiło się od wczasowiczów. Ba, nawet znajomych aurorów, brygadzistów czy pracowników Ministerstwa Magii, nie wyczuwała tak intensywnie jak woni miejscowej fauny i flory.
Koszulka Bagshota intensywnie dawała jedynie nienajlepszej jakości herbatą. Brenna nie była w stanie podjąć tropu zaginionego. Węsząc w pobliżu wejścia do lasu zaczęła wyczuwać: mocną woń szyszek i igliwia. Niedaleko niej rozwijała się grzybnia. Pierwsze muchomory miały cierpki, gorzki i dla wilczycy mocno odstraszający fetor. Jej wyostrzone zmysły wyłapały czające się w lesie niewielkie zwierzęta: przycupniętego pod krzakiem zająca, przemykającego w gęstwinie lisa i sowę, która pohukując przelatywała nad jej wilczym łbem w poszukiwaniu myszy, na którą by mogła zapolować.
To miejsce pachniało rozwijającym się życiem. I gdy ta informacja doleciała do jej wilczych zmysłów, Brenna wyczuła wreszcie coś, pewien rodzaj charakterystycznego smrodu śmierci, który mógł należeć do nieumarłych. Nie był właściwie skoncentrowany na jakimś konkretnym miejscu. Wilczyca wyczuwała go aż z trzech kierunków jednocześnie: najwyraźniej dochodził do niej z głębi lasu, z wąskiej ścieżki, którą mogła za nim podążyć, najmniej wyraźnie z… góry, choć paradoksalnie ta wydawała się najbliższa? Była jeszcze słaba woń z boku. Wszystkie trzy nieruchome, słabnące z każdą chwilą.
W pierwszej chwili mogło się jej nawet wydawać, że nigdy nie było w tym miejscu żadnych nieumarłych, że przyroda odradzała się tutaj – silna, bujna, młoda i dorodna. Nawet zapach ludzi nie był tak przejmujący jak ten należący do przyrody, a przecież teraz w samym szczycie sezonu, to miejsce roiło się od wczasowiczów. Ba, nawet znajomych aurorów, brygadzistów czy pracowników Ministerstwa Magii, nie wyczuwała tak intensywnie jak woni miejscowej fauny i flory.
Koszulka Bagshota intensywnie dawała jedynie nienajlepszej jakości herbatą. Brenna nie była w stanie podjąć tropu zaginionego. Węsząc w pobliżu wejścia do lasu zaczęła wyczuwać: mocną woń szyszek i igliwia. Niedaleko niej rozwijała się grzybnia. Pierwsze muchomory miały cierpki, gorzki i dla wilczycy mocno odstraszający fetor. Jej wyostrzone zmysły wyłapały czające się w lesie niewielkie zwierzęta: przycupniętego pod krzakiem zająca, przemykającego w gęstwinie lisa i sowę, która pohukując przelatywała nad jej wilczym łbem w poszukiwaniu myszy, na którą by mogła zapolować.
To miejsce pachniało rozwijającym się życiem. I gdy ta informacja doleciała do jej wilczych zmysłów, Brenna wyczuła wreszcie coś, pewien rodzaj charakterystycznego smrodu śmierci, który mógł należeć do nieumarłych. Nie był właściwie skoncentrowany na jakimś konkretnym miejscu. Wilczyca wyczuwała go aż z trzech kierunków jednocześnie: najwyraźniej dochodził do niej z głębi lasu, z wąskiej ścieżki, którą mogła za nim podążyć, najmniej wyraźnie z… góry, choć paradoksalnie ta wydawała się najbliższa? Była jeszcze słaba woń z boku. Wszystkie trzy nieruchome, słabnące z każdą chwilą.