Stuknął starannie wypiłowanym paznokciem na kształt migdała w szklankę swojego drinka, gdy zawieszał oko na tej przyjemnej do spoglądania figurze. Poszanowanie dla wspólnych granic - to musiało istnieć. Wyraźnie wypisane ich umowami. Dowiedział się dzisiaj o wiele więcej niż dowiedziałby się przy okazji ich rozmów, bo Nicholas nadmiernie rozmowny nie był, a im mniej sprzyjało mu otoczenie tym rozmowny był mniej. Nie każda randka musiała być udana, ale Laurent dotąd nie zaliczył w swoim życiu takiej porażki. Miała gorzki smak, więc przepłukał usta kolorowym drinkiem. Zrobiło się od razu cieplej. Na tyle, że mógł rozpiąć kolejny guziczek koszuli. Nie musiał też wkładać w to nadmiaru energii. Niczego nie musiał. Powietrze go opuściło, ale było to za jakimś przyzwoleniem, bo przecież nie musiał brać wszystkiego na swoje barki, całego spotkania. Cholera, nawet nie chciał. Trudno, na liście coś zostało skreślone, a jednocześnie musiało zostać dopisane na nowo, bo czy to naprawdę mogło zostać randką nazwane? Jeśli wystartowali w konkursie na najlepszą parę to zajęli pierwsze miejsce, bardzo zaszczytne. Pierwsze od końca.
Nie pojawiła się żadna odpowiedź ze strony Laurenta. Nienaturalny błękit lazur przecinany lazurem fal odbił się w końcu od niego po tej ciszy i przeniósł z powrotem na parkiet. Tak dokończył swojego drinka, odstawiając na blat puste naczynie.
- Dziękuję, Nicholasie. To było bardzo pouczające. - Było. Całe to spotkanie. Na przykład o tym, że przecież każdy ma swoje miejsce na ziemi i niekoniecznie każdy potrzebuje kontaktu z ludźmi jak powietrza, by funkcjonować, żeby potem zakopywać się na krańcu świata, gdzie otaczają cię tylko mistyczne istoty. Nie musiał też szukać kogokolwiek, pierwszej lepszej osoby, która by z nim wyszła na takie spotkanie. Nicholas to zrobił, chociaż chyba spodziewał się, że nie będzie cichutko? Albo zupełnie nie zorientował się, co to jest za klub, do którego dostał zaproszenie. Nie sprawiając wrażenia towarzyskiego przecież mógł nie wiedzieć, że tutaj akurat lubili grać muzykę do tańca, że tutaj się tańczyło, że kolory dominowały a nie romantyczne kolacje przy świecach. Nie ważne. Był wdzięczny, że przyszedł. Że pozwolił się poznać z jeszcze innej strony. Jakie miałoby być ich następne spotkanie?
Wstał i skierował się do sceny, na której już zaczęło się wydarzenie. Ludzie występowali - parami. Głównie śpiew, muzyka, było na czym zawiesić oko. Laurent zagadał mężczyznę, który go zapraszał i już wyniknął problem. Przykry, ale tak to już bywało, że kiedy coś idzie nie tak, to potem nie tak idzie już wszystko po równi. Na przykład to, że nie masz szans na wystąpienie solo w konkursie, który okazał się być konkursem dla par. Dyskwalifikacja z miejsca nie była wielkim rozczarowaniem, bo koniec końców lepsze to niż zostać skreślonym za to, że jesteś kiepski na scenie. Ale przynajmniej pozwolili mu zaśpiewać. Więc zaśpiewał. Wystarczająco intensywnie, choć na początku nie ściągnął żadnej uwagi, żeby poruszyć publicznością, chociaż do wystąpień publicznych nie uważał, żeby kiedykolwiek miał smykałkę. Nie szkodzi. Brawa, które się dla niego rozległy były wystarczające, żeby jego rumiane policzki miały też odzwierciedlenie w iście rumianym sercu. Człowiek łatwo potrafił sobie wmówić, że wygrał, chociaż tak naprawdę niczego realnie nie zyskał. Laurent tak się właśnie czuł - jak wygrany.
Mógł ogrzać się własnym blaskiem wśród tych pochwał i zachwytów, jakie wokół niego były budowane. Zerknął gdzieś pomiędzy tymi ludźmi, którzy przysłonili mu chwilowo widok na Nicholasa zamierzając do niego wrócić, ale... jeszcze chwila. Jeszcze tylko trochę.
Na śpiewanie
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Sukces!