Zaczęło się. Lata biegły i przeciekały przez palce, a on miewał coraz częściej z tym problemy. Od czasu wypadku w Belfaście były wręcz aż za mocno zogniskowane, a gdyby nie Lecznica Dusz może już by z tego nie wyszedł. Myśli za łatwo robiły nam fikołki i zaczynały przywoływać do głowy wspomnienia i obrazy, na które się zerkać nie chciało. Albo wpychały nas w ramiona beznadziejności doświadczeń dawnych lat, albo starały się zrugać za te lata przeżyte dzisiaj, tu i teraz. Jakkolwiek żyjesz - i czymkolwiek żyjesz - wszystko zawsze ograniczało się do bielma czaszki, w której byłeś zamknięty, której byłeś więźniem. Nie mogłeś wyjść, zostawić za sobą zamkniętych drzwi, żeby nic nie przenikało na zewnątrz, do tego ogrodu, na którym stawiałeś nogi. Nie było drzwi, nie było okien, nie było żadnych przejść. Aż w końcu czaszka zaczynała zamykać się nad głową i rzeczywistość zaczynała się kurczyć.
Mocniej zacisnął powieki i pochylił głowę w przód. Przycisnął czoło do swoich kolan, ale to nie bardzo pomagało. Mocno kurczyły się jego palce przyciśnięte do głowy - to też nie przynosiło ulgi. Prawie nic jej nie przynosiło, a niekontrolowane odruchy wywołujące ból stawały się łącznikiem tego świata za czaszką z realiami.
- Fiolet to... pozytywny... kolor... - Podpierając się drugą dłonią o ziemię wbił te palce w drogę, przeciągnął nimi po kamieniach i naciskał z całych sił. Oderwał na moment głowę od kolan, żeby uderzyć w te kolana czołem. Nie, ból nie mógł go przywrócić na odpowiednie miejsce, ale przynajmniej przelewał to, co się działo wewnątrz na zewnętrzny świat. Chociaż trochę to normował. Choć odrobinkę. Tak sobie mówił, że to pomaga, że lepiej jest znieść tego typu ból niż to, co działo się za tą bielą samodzielnie. Nie potrafił tego jednak uzasadnić. - N-nie jest... coś jest bardzo... ygh... - Zgięło go znowu mocniej, zaczął drżeć. Kolory tańczyły mdląco przed oczami i nie ważne, jak mocno zamykał powieki one wcale nie znikały. Pojawiało się ich więcej, tak jak więcej było ludzi, którzy nawet dawno się w jego życiu nie pojawili. Fiolet i czerń, złoto i fioletowe wstawki - nic realnego takiego jak czerwone nici, które pokazałyby prawdziwą miłość. Tu działo się coś więcej. Tkwiło tu coś więcej. - Fiolet walczy z czernią. Wypchnął ją. Chyba... chroni... - Chciał wypluć z siebie jak najwięcej wyjaśnień, zanim mówienie czegokolwiek stanie się niemożliwe, zanim zupełnie już straci kontakt, bo znał ten szybko zbliżający się moment aż za dobrze. Przycisnął się do boki Victorii, która go objęła i sam objął się ramionami, zamykając je jak najmocniej wokół siebie, Zginając kolana to je prostując, ryjąc butami w ziemi, chociaż wcale się nie poruszał i poruszyć nie chciał. Chciał za to powiedzieć jej, że tak, mogą iść, ale chyba nie da rady. Nie dał rady odpowiedzieć. Spazmy przechodziły jego ciało, kiedy zwijał się przy boku Victorii nie pozostawiając wątpliwości, że człowiek w takim stanie nie nadawał się do czegokolwiek. Z pewnością nie nadawał się do przebywania w miejscu tak potencjalnie niebezpiecznym jak to.
W końcu to przeszło. Minęło po długich minutach tkwienia na tej ziemi, z której nie był w stanie się nawet podnieść. Krople potu płynęły mu po czole, a zmęczony wzrok był dopełnieniem ciężko uniesionej głowy. Poradzę sobie. Chciał tu zostać, tak, poradzić sobie, bo nie raz i nie dwa już musiał. Nikt nikogo nie pytał jak się czuje kiedy przychodziło do wykonania swoich obowiązków, które miały wyższy priorytet niż samopoczucie jednostki. Wielki obraz - Cain tak na niego patrzył. Możesz poświęcić jedną osobę, jeśli uratujesz tym innych. Przy Victorii jednak nie było mowy na tego typu zagrania. Sama zadbała o to, żeby wrócił, szczególnie kiedy okazało się, że przez moment w ogóle się wyłączył, a potem jego umysł załączył, jakby w ogóle nie miał przerwy w działaniu. To tworzyło wtedy zagrożenie nie tylko dla niego - dla niej również. Broniłaby go własną piersią.