[Maj, 1961] Hogsmeade - Olivia i Isaac

Nie tak to planowała. Nie tak planowała ten dzień i nie tak planowała efekt tego zaklęcia, ale... Chyba Isaacowi nic nie było, bo nie tylko się uśmiechał, ale i żartował. Pacnęła go więc ostrożnie w ramię, dbając o to, żeby nie było to za mocne uderzenie, bo przecież dopiero co glebnął o ziemię. Po części z jej winy, ale z drugiej strony właśnie go uratowała.
- Dureń - powiedziała tylko, a następstwem tych słów było mocne przytulenie chłopaka do siebie. Otoczyła jego ramiona rękami i przyciągnęła go jeszcze mocniej. Dopiero teraz mógł poczuć, że to wcale nie była zabawa. Olivia drżała ze stresu. Bała się o niego i o to, czy w ogóle uda jej się go uratować. Milczała chwilę, co w jej przypadku można było uznać za cud. Bo buzia panny Quirke praktycznie nigdy się nie zamykała. - Nie rób mi tak więcej.
Rzuciła oskarżycielskim tonem, nie przejmując się, że moczy sobie ubrania. To teraz nie było ważne - czymże było kilka kropel wobec faktu, że coś Isaaca próbowało po prostu utopić?
- Masz pojęcie, co to było? - zapytała, wciąż nie wypuszczając go z uścisku. Patrzyła jednak na wodę, na powrót spokojną i niewinną. I tylko opadający muł i błoto sugerowały, że coś tutaj się przed chwilą działo. Coś, co nie powinno mieć miejsca.