Nie miał ochoty pokazywać się komukolwiek w obecnym stanie. Nie dlatego, że wstydził się tego, co go spotkało. Od momentu odzyskania przytomności czuł się zagubiony, nie wiedział jak powinien postąpić dalej. Rozumiał dlaczego został napadnięty i pobity, lecz co począć w obecnej sytuacji? Każdy ruch po wyjściu ze szpitala wydawał się nieść bolesne konsekwencje. Dlatego był przygaszony, nie miał humoru i w ogóle wyglądał na bardziej chorego, niż był w rzeczywistości. Co do obrażeń, to nad lewym łukiem brwiowym wciąż widoczne było kilkanaście szwów, a wokół oczu malowały się sińce jak u pandy. Złamana prawa ręka była jeszcze unieruchomiona, bo potraktowana już odpowiednim czarem potrzebowała czasu, aby w pełni się zrosnąć i zregenerować. To samo żebra, choć sińce i opatrunki na klatce piersiowej znajdowały się pod szpitalną piżamą. Oprócz tego wstrząs mózgu i obrażenia wewnętrzne dawały jeszcze o sobie znać, choć najgorsze było już za nim.
Mimo wszystkich tych obrażeń czuł się lepiej, niż jeszcze kilkanaście dni temu, gdy dopiero wybudził się po feralnych wydarzeniach. Dość powiedzieć, że po prostu wszystko szło ku dobremu, przynajmniej jeśli chodzi o jego stan zdrowia. Właśnie skończył lekturę Proroka Codziennego leżąc na swoim łóżku, gdy w progu sali pojawiła się znajoma twarz. No... nie byli może dobrymi znajomymi, ale w młodej kobiecie Peregrin rozpoznał córkę Figga z Ministerstwa. Z jej ojcem łączyły go relacje czysto zawodowe, ale na przestrzeni lat McGonagall miał okazję zobaczyć go w towarzystwie Nory co najmniej kilka razy. Znali się więc praktycznie tylko z widzenia, dlatego czarodziej nie krył zaskoczenia tą niespodziewaną wizytą. W pierwszej chwili nie przyszło mu do głowy, że zobaczyła go przypadkiem. Dopiero gdy wyjaśniła, trochę mu ulżyło. Inaczej byłoby to jeszcze bardziej niezręczne.
- Eleonora... - Odpowiedział na jej powitanie. Darował sobie nazywanie jej panią, skoro była dużo młodsza i nie całkiem przecież obca.
- Bardzo chętnie. - Dodał po chwili, gdy zaproponowała mu pączka. Wiadomo jak karmią w szpitalu - każda kaloria jest na wagę złota. Poprawił się nieco na łóżku, aby z pozycji leżącej przejść do siedzącej i wyciągnął zdrową rękę, aby się poczęstować.
- Mam nadzieję, że twój tata jest w dobrym zdrowiu? Ostatnie artykuły nie są... zbyt optymistyczne. - Wskazał wzrokiem na odłożony przed chwilą dziennik. Narastające niepokoje w końcu wybuchły, a McGonagall oberwał pierwszą falą uderzeniową. Miał nadzieję, że dziewczyna nie odwiedza tu nikogo w ciężkim stanie, bo tym pączkiem zyskała sobie jeszcze więcej jego sympatii. Był bardzo dobry. Lepszy niż większość tych, które sprzedają w cukierniach.
- Proszę. - Wskazał jej krzesło przy niewielkim stoliczku znajdującym się na sali.