Norka wiedziała, że ten dzień będzie wspaniały. No nie mogło być inaczej w towarzystwie tego słodkiego kociaka, jakież miała szczęście, że pojawił się w Norze i chciał zacząć u niej pracę. Stał się wtedy jej słoneczkiem, i może nie wypadało, żeby szefowa tak myślała o swoim pracowniku, ale to z czystej sympatii. Tak naprawdę to ich wszystkich bardzo lubiła, może nie chciała się nawet przyznać do tego, że Leo był jej ulubieńcem, żeby innym nie sprawić przykrości, ale to jemu przecież kupiła śliczny kubeczek na mleczko, żeby sprawić mu odrobinę radości. Te słoneczniki na jego koszulce wydawały się idealnie pasować do jego osoby, bo trochę były jak te słońce, za które go uważała.
- Jak zbierzemy te jagódki, to dostaniesz drożdżóweczkę, tylko najpierw musimy je znaleźć. - Oczywiste było, że da mu kilka do skosztowania, ba więcej niż kilka, by mógł roznieść je dalej. Taka już była, dbała o swoich najbliższych, a przecież jej pracownicy byli na liście bliskich jej osób bardzo wysoko. Szczególnie Leo, taki pozytywny, zawsze uśmiechnięty, no idealny. Wydawała się to widzieć dzisiaj jeszcze bardziej wyraźnie, szczególnie, że pojawił się tutaj taki chętny do pracy, pełen entuzjazmu. No tego właśnie potrzebowała. - Czyli co, mam dodać do którejś drożdżówki dwie łyżki cukru za dużo, na twoje polecenie? - Nie miała serca mu odmówić, wystarczyło tylko słówko, a przygotuje specjalnie dla niego taki wyjątkowy wypiek, aby sprawić mu przyjemność.
Nie wypadało odmówić, sięgnęła więc po tę butelkę z mlekiem, które specjalnie jakoś nie zachęcało do skosztowania, zrobiło się trochę ciepłe podczas tej podróży, ale dla cudownego Leo była w stanie znieść naprawdę wiele, by sprawić mu przyjemność upiła niewielki łyk mleka, nawet się przy tym nie skrzywiła, a później przekazała mu szklaną butelkę. Nadal nie mogła wyjść z podziwu, jak bardzo lubił ten napój. Niczym prawdziwy kociak, był chyba pierwszym animagiem, jakiego poznała, który, aż tak utożsamiał się ze zwierzęciem, w jakie przyszło mu się zmieniać. Było to nawet całkiem fascynujące.
- Piknik to wspaniały pomysł, wzięłam nam ciastka na drogę i kanapki, mam w koszyku, tyle, że nie mam koca, czy piknik ma sens bez koca? - Mogła i o tym pomyśleć, Leo zdecydowanie był mądrzejszy od niej, skoro wpadł na ten pomysł, a okolica rzeczywiście zachęcała do odpoczynku, tyle, że musieli najpierw faktycznie wykonać swoje służbowe obowiązki. - Jeśli szybko nam pójdzie, to możemy się schłodzić, na pewno będzie to przyjemne po tym całym dniu, tyle, że nie przygotowałam się na wodne szaleństwa. - Dodała jeszcze, bo nie wpadła na to, że ta wycieczka może zakończyć się w taki sposób. - Powinniśmy sobie jakoś z tym poradzić, ale najpierw szukajmy tych jagód, skoro już obiecałam ci jagodzianki. - Też głupio by wyglądało, gdyby wrócili z pustymi rękoma, nie, żeby chciała go popędzać, bo na pewno wiedział co robi, przecież był taki mądry, taki wspaniały. Wpatrywała się w niego trochę dłużej niż powinna, ale właśnie docierało do niej, jaką cudowną osobę ma przed sobą.