16.04.2024, 01:22 ✶
Fox zacisnął usta. Gdyby nie to, że z nieznanych mu powodów stojąca przed nim dziewczyna zwyczajnie go irytowała, chyba roześmiałby się jej w twarz i zapytał, czy jego towarzystwo było aż tak przerażające. Przecież zawsze mogła się zamknąć w swoim pokoju a on w swoim i nie wchodziliby sobie w drogę. To było pierwsze i najłatwiejsze rozwiązanie, które przyszło mu do głowy.
W dodatku, chociaż czuł do niej niechęć – może dlatego, że ona też wydawała mu się niechętna (nie mógł sobie przecież wytłumaczyć własnych uczuć wpływem magii, ta ewentualność przyjdzie mu do głowy później, dużo później, gdy będzie siedział już w swojej kanciapie w siedzibie NCA), czuł też, że było w niej coś niezwykłego. Nie umiał sobie tylko odpowiedzieć, co takiego.
- Tak. Masz rację – zgodził się wreszcie. Może rzeczywiście powinni wyjaśnić sprawę z właścicielem ośrodka, zamiast próbować się między sobą dogadać, kiedy dogadywanie się kompletnie im nie wychodziło.
Posłał Peppie pytające spojrzenie, jakby spodziewał się, że ta doda coś jeszcze. Może wspomni o tym, że potrzebuje czasu na przebranie albo zachęci go by sam poszedł na recepcję? Sięgnął po swoją torbę. Przerzucił ją sobie przez ramię.
- Zawsze jesteś taka kłótliwa? – zapytał, rozglądając się po saloniku, jakby upewniał się, że nie zostawiał tutaj niczego, co należało do niego. Nie zostawiał. Na dobrą sprawę dopiero co zdążył tutaj przyjść. Nawet nie rozpakował swojej torby. – Nazywam się Fox Mulder, o pierwsza najmująca tenże domek letniskowy – przedstawił się, teatralnie zwracając się do Peppy, jak do jakiejś faktycznej arystokratki. – Resztę mieszkańców schowałaś do swojej wielkiej torby? – dopytał, nie mogąc się najwyraźniej powstrzymać przed odrobiną złośliwości.
Wszystko przez to, że z jakiegoś nieznanego dla siebie powodu czuł wobec tej dziewczyny ciągle narastającą niechęć. A w innej sytuacji pewnie spojrzałby na nią dużo łagodniej. Bądź co bądź najwyraźniej znalazła się w obcym miejscu, całkowicie sama i z obcym mężczyzną w jednym domku letniskowym.
W dodatku, chociaż czuł do niej niechęć – może dlatego, że ona też wydawała mu się niechętna (nie mógł sobie przecież wytłumaczyć własnych uczuć wpływem magii, ta ewentualność przyjdzie mu do głowy później, dużo później, gdy będzie siedział już w swojej kanciapie w siedzibie NCA), czuł też, że było w niej coś niezwykłego. Nie umiał sobie tylko odpowiedzieć, co takiego.
- Tak. Masz rację – zgodził się wreszcie. Może rzeczywiście powinni wyjaśnić sprawę z właścicielem ośrodka, zamiast próbować się między sobą dogadać, kiedy dogadywanie się kompletnie im nie wychodziło.
Posłał Peppie pytające spojrzenie, jakby spodziewał się, że ta doda coś jeszcze. Może wspomni o tym, że potrzebuje czasu na przebranie albo zachęci go by sam poszedł na recepcję? Sięgnął po swoją torbę. Przerzucił ją sobie przez ramię.
- Zawsze jesteś taka kłótliwa? – zapytał, rozglądając się po saloniku, jakby upewniał się, że nie zostawiał tutaj niczego, co należało do niego. Nie zostawiał. Na dobrą sprawę dopiero co zdążył tutaj przyjść. Nawet nie rozpakował swojej torby. – Nazywam się Fox Mulder, o pierwsza najmująca tenże domek letniskowy – przedstawił się, teatralnie zwracając się do Peppy, jak do jakiejś faktycznej arystokratki. – Resztę mieszkańców schowałaś do swojej wielkiej torby? – dopytał, nie mogąc się najwyraźniej powstrzymać przed odrobiną złośliwości.
Wszystko przez to, że z jakiegoś nieznanego dla siebie powodu czuł wobec tej dziewczyny ciągle narastającą niechęć. A w innej sytuacji pewnie spojrzałby na nią dużo łagodniej. Bądź co bądź najwyraźniej znalazła się w obcym miejscu, całkowicie sama i z obcym mężczyzną w jednym domku letniskowym.