17.12.2022, 11:55 ✶
Florence czekała cierpliwie aż padną jakieś wyjaśnienia, powstrzymując chęć przypomnienia Eunice, że na korytarzu na pewno czeka cała kolejka pacjentów. (Nie musiała tego sprawdzać. Był 1 kwietnia. 1 kwietnia Florence zawsze miała kolejkę pacjentów i zawsze zostawała po godzinach.)
Gdy wreszcie Black – nieporadnie, co już wywołało zmarszczenie brwi Florence i sprawiło, że ta skupiła spojrzenie na palcach dziewczyny, najwyraźniej zaczynając podejrzewać, co kryją rękawiczki – zdjęła szalik, wszystko stało się jasne.
A raczej prawie wszystko.
Bo klątwa, którą oberwała Eunice Black bez wątpienia wchodziła na pole czarnej magii.
Bulstrode omal nie gwizdnęła, co byłoby przecież absolutnie nieprofesjonalne.
- No, no, piękny przykład magii. Podręcznikowy wręcz. Widzę, że ktoś tutaj jest bardzo utalentowany w dziedzinie nekromancji – oświadczyła, podnosząc się zza biurka i wskazując Eunice posłanie. Lepiej, żeby usiadła, bo złamanie takiej klątwy chwilę zajmie. Przede wszystkim Florence musiała się upewnić, czy ta doprowadziła tylko do zniknięcia samych ust, czy uszkodzone zostało też coś w środku. Podeszła do szafki, wyciągając z niej odpowiednią maść.
- Proszę się nie ruszać. Trochę zapiecze – ostrzegła, nakładając specyfik na miejsce, gdzie powinny znajdować się usta, a potem różdżką wyszeptała odpowiednie zaklęcie. – Doskonała wiadomość, wciąż ma pani nienaruszone gardło i przełyk, więc nie skończy się na dwóch tygodniach na oddziale – stwierdziła, kiedy pod wpływem czaru skanującego przekonała się, że poza zarośnięciem skórą samych ust, cała reszta znajdowała się na swoim miejscu. – Ktoś bardzo pani nie lubi, co? Och, spokojnie, proszę nie odpowiadać.
Jakby miała takie możliwości.
Florence przywołała ściereczkę i starannie wytarła maść. Nie kazała zrobić tego Eunice, bo wobec jej rąk miała pewne Przeczucia, kiedy ta walczyła z szalikiem.
- Zaklęcie galerowatych palców? Proszę kiwnąć głową, jeżeli się nie mylę. No nic, zaczniemy od ust. Kolejne kiwnięcie, proszę, jeśli jest jeszcze jakiś problem.
Gdyby chodziło o przypadkowego pacjenta, pewnie zaczęłaby od palców, żeby ten za wiele się potem nie odzywał podczas reszty procedury. Zdecydowała się jednak wyświadczyć Black tę drobną uprzejmość, ze względu na fakt, że Eunice szkoliła się na uzdrowicielkę i Florence zakładała, że nie będzie siedzieć i narzekać na to, że wszystko trwa zbyt długo, Florence mogłaby się bardziej postarać, a w ogóle dlaczego nie rzuci finite! (Gdyby proste finite wystarczało, nie potrzeba by w Mungu klątwołamacza…)
- Przez chwilę nie będzie tu niczego czuć – ostrzegła, wracając do regału i wyciągając kolejną maść, tym razem znieczulającą miejscowo. W gabinecie Bulstrode wszystko było idealnie poukładane, uzdrowicielka znalazła więc specyfik błyskawicznie, a chwilę później został zaaplikowany w miejsce, w którym do niedawna znajdowały się usta. – Proszę kiwnąć głową, kiedy zacznie działać. Zabierzemy się wtedy do właściwej części pracy.
Gdy wreszcie Black – nieporadnie, co już wywołało zmarszczenie brwi Florence i sprawiło, że ta skupiła spojrzenie na palcach dziewczyny, najwyraźniej zaczynając podejrzewać, co kryją rękawiczki – zdjęła szalik, wszystko stało się jasne.
A raczej prawie wszystko.
Bo klątwa, którą oberwała Eunice Black bez wątpienia wchodziła na pole czarnej magii.
Bulstrode omal nie gwizdnęła, co byłoby przecież absolutnie nieprofesjonalne.
- No, no, piękny przykład magii. Podręcznikowy wręcz. Widzę, że ktoś tutaj jest bardzo utalentowany w dziedzinie nekromancji – oświadczyła, podnosząc się zza biurka i wskazując Eunice posłanie. Lepiej, żeby usiadła, bo złamanie takiej klątwy chwilę zajmie. Przede wszystkim Florence musiała się upewnić, czy ta doprowadziła tylko do zniknięcia samych ust, czy uszkodzone zostało też coś w środku. Podeszła do szafki, wyciągając z niej odpowiednią maść.
- Proszę się nie ruszać. Trochę zapiecze – ostrzegła, nakładając specyfik na miejsce, gdzie powinny znajdować się usta, a potem różdżką wyszeptała odpowiednie zaklęcie. – Doskonała wiadomość, wciąż ma pani nienaruszone gardło i przełyk, więc nie skończy się na dwóch tygodniach na oddziale – stwierdziła, kiedy pod wpływem czaru skanującego przekonała się, że poza zarośnięciem skórą samych ust, cała reszta znajdowała się na swoim miejscu. – Ktoś bardzo pani nie lubi, co? Och, spokojnie, proszę nie odpowiadać.
Jakby miała takie możliwości.
Florence przywołała ściereczkę i starannie wytarła maść. Nie kazała zrobić tego Eunice, bo wobec jej rąk miała pewne Przeczucia, kiedy ta walczyła z szalikiem.
- Zaklęcie galerowatych palców? Proszę kiwnąć głową, jeżeli się nie mylę. No nic, zaczniemy od ust. Kolejne kiwnięcie, proszę, jeśli jest jeszcze jakiś problem.
Gdyby chodziło o przypadkowego pacjenta, pewnie zaczęłaby od palców, żeby ten za wiele się potem nie odzywał podczas reszty procedury. Zdecydowała się jednak wyświadczyć Black tę drobną uprzejmość, ze względu na fakt, że Eunice szkoliła się na uzdrowicielkę i Florence zakładała, że nie będzie siedzieć i narzekać na to, że wszystko trwa zbyt długo, Florence mogłaby się bardziej postarać, a w ogóle dlaczego nie rzuci finite! (Gdyby proste finite wystarczało, nie potrzeba by w Mungu klątwołamacza…)
- Przez chwilę nie będzie tu niczego czuć – ostrzegła, wracając do regału i wyciągając kolejną maść, tym razem znieczulającą miejscowo. W gabinecie Bulstrode wszystko było idealnie poukładane, uzdrowicielka znalazła więc specyfik błyskawicznie, a chwilę później został zaaplikowany w miejsce, w którym do niedawna znajdowały się usta. – Proszę kiwnąć głową, kiedy zacznie działać. Zabierzemy się wtedy do właściwej części pracy.