Dom Laurenta był... śmiesznie mały jak na standardy, na jakie mógł sobie pozwolić ktoś jego pokroju. Gdyby tak poznać go od środka to nie nadawał się nawet za bardzo do mieszkania dla całej rodziny. To znaczy - nadawałby, gdyby patrzeć na standardy niższej klasy... ale dla takich jak oni? Oj nie. Dla takich jak oni byłaby to pomyłka. A jednak Laurent chciał mieszkać właśnie w takiej posiadłości. Tam, gdzie mieszkanie samemu nie będzie tak dotkliwe. Tak z zewnątrz jak i wewnątrz zresztą dom bardziej przypominał miejsce, gdzie mieszkała jakaś dama zbyt zakochana w kwiatach, żeby nie znaleźć dla nich czasu. Wtulony w sosnowych zagajnik, wzniesiony nad wydmami, między którymi schodziło się na plażę, stanowił prawdziwą ostoję dla znużonych i zmęczonych. A nie tak daleko stała stajnia i cały kompleks zabudowań służących Rezerwatowi New Forest. Towarzystwo zwierząt i tutejsza cisza była Laurentowi zdecydowanie bardziej miła niż miejski zgiełk.
Geraldine i Laurent byli sobie zupełnymi przeciwieństwami. Kobieta nie musiała czekać długo. Była w końcu oczekiwana. Laurent otworzył po paru chwilach z uśmiechem na ustach. Przybrany w biel, delikatny i zwiewny materiał, z misternymi zdobieniami i biżuterię, którą tak kochał mógłby sam przypominać kwiat zerwany z ogrodu. Krzywe zwierciadła, które jakoś się ze sobą dogadywały.
- Geraldine! Dzień dobry, miło mi cię widzieć. - Wyciągnął dłoń, żeby ją przywitać. Uścisk jego chudej dłoni i jej dłoń, która mogłaby pewnie zacisnąć się na jego ręce tak, że połamałaby mu w niej wszystkie kostki. A było co łamać. - Masz ochotę na kawę, herbatę? Czy chciałabyś od razu pójść do stajni? - Wyszedł oczywiście na zewnątrz, ku niej, bo rozmowa przez próg była więcej niż niekulturalna. Jednocześnie nie chciał tym samym tworzyć jakichś wymuszeń czy sugestii, że musi wejść do środka i że szykował się na południową herbatkę i ciasteczka. Nie. Umówmy się - to była Geraldine. Może nie znał jej doskonale, ale przez lata kontaktu poznał ja na tyle, żeby wiedzieć, że te śliczniutkie, angielskie grzeczności niekoniecznie były jej ulubionymi momentami w kontaktach. Automatycznie przejechał wzrokiem po jej sylwetce, po jej ubiorze, zatrzymując się na specyficznej bransoletce, której pomysłowość robiła naprawdę fenomenalne wrażenie. Ulubiony kaletnik. Świat czarodziei naprawdę był mały, bo Laurent również trochę za bardzo aż przepadał za Esme Rowle i jego niebywałym talentem do... tworzenia. To było jednak delikatne przesunięcie wzrokiem, prawie tak jakby zaraz miał zapytać, czy nie chciałaby odwiesić tutaj płaszcza, albo czegoś niepotrzebnego zostawić. Zaraz znów jego oczy utknęły w błękitnych oczach gościa.