Tym samym też Nicholas sprawdził sam siebie, jak długo będzie wstanie wytrzymać w takim miejscu, które mu nie odpowiadało. Być może nie dane było mu tutaj jeszcze bywać. Może nazwa według niego, bywała myląca i nie każdemu mogła kojarzyć się z czymś takim weselszym? On nawet nie zastanawiał się, nie sprawdzał co to za miejsce. Czasu na to nie miał. Zaryzykował to jedno dodatkowe wejście do tego baru z Laurentem, mimo zarzucenia sobie że powinien ograniczyć z nim kontakt. Coś jednak podkusiło go, ten jeden jeszcze raz spędzić z nim czas. W tak krótkim odstępie czasowym.
Długo nie porozmawiali. Najwyraźniej mógł Laurentowi sprawić jakiś rodzaj przykrości? Smutku i zawodu. Nie wziął z nim udziału w konkursie. Nie zaangażował się bardziej w rozmowę. Jakby był tutaj dla zwykłego towarzystwa. Możliwe, że Nicholas na żadnych randkach nie był, bądź traktował je zwyczajnie jak spotkania koleżeńskie? Nie uważał, aby randki były potrzebne do wzmocnienia więzi między dwoma osobami. Tutaj nawet nie okazywał tego, jakoby byli ze sobą razem. Choć rozglądając się, dostrzegał pary. Siedzące blisko siebie. Całujące się. Obejmujące. Dzielące posiłkiem. Tańczące. A nawet występujące na scenie, do której poszedł chwilę później Laurent. Nie wszedł od razu. Nicholas obserwował co tam się działo i że Prewett odbył nieco dłuższą rozmowę z prowadzącym konkurs. Upił kolejnego łyka whisky, ignorując spojrzenia kierowane w jego stronę. Niektórzy mogli zapamiętać, że ów blondyn siedział z nim przy stoliku. Z nim przyszedł i okazał się być partnerem, który nie zamierzał z nim występować na scenie. Może mieli błędne skojarzenia? A może sam Laurent chciał wystąpić solo, skoro przed rozpoczęciem swojego występu, dowiedział iż konkurs ma inne zasady?
Nieistotne.
Laurent dopuszczony do mikrofonu, zaczął śpiewać. Głos miał piękny. Melodyjny. Choć z początku może nie wychodziło? Stresował się? Tak jak tylko się rozkręcił, może poszło mu lepiej. Nicholas westchnął. Chciał odwrócić spojrzenie w innym kierunku, ale jednak wciąż w niego spoglądał.
Jeżeli poruszył publiczność, być może mu się udało.
Jeżeli próbował poruszyć wnętrze Traversa, to nic takiego się nie wydarzyło. Z grzeczności i uprzejmości, oddania szacunku do zaprezentowanego talentu, Nicholas klasnął w dłonie jak wszyscy pozostali na sali.
Nie ruszał się ze swojego miejsca. Mógł poczekać, aż Laurent do niego dołączy. Mogli dopić swoje napoje i zdecydować, czy zostają tutaj jeszcze trochę. Jeżeli nie, mogli lokal opuścić. Iść na spacer, który byłby dla Nicholasa błogosławieństwem. Z dala od tego hałasu i beznadziejnej muzyki. Kto wie, czy z takim podejściem, takim nastawieniem, Nicholas nie zmieniał się bardziej. Oddalając się od kolorów, zmierzając ku głębszej ciemności. Od hałasu ku wiecznej ciszy. Uciekając od światła, aby objąć mrok. Wyzbyć się uczuć, emocji…