16.04.2024, 23:39 ✶
— To by się mogło udać — stwierdził powoli, przystając na propozycję przyjaciółki. — Przekażę jej, że lepiej będzie dla naszych gości, aby nie mieli zbyt łatwego dostepu do alkoholu.
Bądź co bądź, w to lato gościli u siebie paru nieletnich pod postacią Franka, Alice i małej Mabel. A co jak co, ale skrzatka na pewno nie chciałaby, aby niepożądane substancje wpadły w ręce dzieci. Wprawdzie cała trójka zapewne uważała się za niewiarygodnie dojrzałe ''stare dusze'', które były już na tyle dorosłe, aby uzyskać pełną autonomię, tak... Był to mit. Erik własną siostrę traktował chwilami jak nastolatkę, a miałby patrzeć na nich jak na dorosłych? Merlinie, broń.
— Nie powiem ci, jak zareaguje. Za to wiem, że ja bym chciał usłyszeć jakieś wyjaśnienia od tej drugiej strony — rzucił, wbijając wzrok w podłogę. — Po czymś takim człowiek bardzo chce odpowiedzi. Może być dobra, może być zła, ale ważne, żeby się pojawiła. Bez tego można się tylko nakręcić na najgorszy możliwy scenariusz, a to nikomu nie przyniesie niczego dobrego. Jeśli się do niego nie odezwiesz, zacznie winić siebie i zostanie to w nim na bardzo długo.
Nie chciał obciążać panny Figg kolejnymi wyrzutami sumienia, jednak nie byłby sobą, gdyby po prostu siedział i przyklaskiwał jej każdemu słowu. Znalazł się raz w bardzo podobnej sytuacji, w jakiej obecnie tkwił ich wspólny znajomy i serce mu się krajało na myśl, że tego cyklu nie można było zatrzymać. Przez panujący w kraju konflikt i wydarzenia z Beltane wystarczająco ludzi już cierpiało. Czy naprawdę trzeba było teraz samemu dokładać sobie zmartwień, kiedy kilka szczerych słów mogło zmienić dotychczasowy bieg historii?
— Nie mówię, że jesteś zobowiązana, żeby zrobić to wbrew sobie — dodał po dłuższej chwili, opierając na chwilę dłonie na swoim udach. — Musisz sama zdecydować, czy jesteś na to gotowa, ale w nieskończoność niczego nie załatwi, jeśli faktycznie jest ci bliski. Mam wrażenie, że on jest naprawdę zagubiony, jak ryba bez wody. Pewne rzeczy mogą go przerosnąć.
Pomimo tego, że opuścił Knieję Godryka już kilka dobrych tygodni temu, tak Samuel dalej adaptował się do życia w Dolinie. Erik aż nazbyt dobrze pamiętał ich rozmowy na temat tego, jak postrzegają go ludzie z wioski. W ich oczach był leśnym dzikusem, który wprawdzie miał fach w rękach, jednak kompletnie nie rozumiał realiów świata poza Knieją. Zero pojęcia o tym, co wypada, a co nie, jak gospodarować pieniędzmi... Longbottom naprawdę żywił nadzieję, że z czasem Sam tego wszystko się nauczy, a jeśli nie zaakceptuje w pełni, to przynajmniej będzie tolerował na tyle, aby móc spokojnie funkcjonować w Dolinie Godryka.
— Im szybciej to zrobisz, tym mniej będziecie się zamartwiać, o to, co myśli to drugie — podsumował.
Bądź co bądź, w to lato gościli u siebie paru nieletnich pod postacią Franka, Alice i małej Mabel. A co jak co, ale skrzatka na pewno nie chciałaby, aby niepożądane substancje wpadły w ręce dzieci. Wprawdzie cała trójka zapewne uważała się za niewiarygodnie dojrzałe ''stare dusze'', które były już na tyle dorosłe, aby uzyskać pełną autonomię, tak... Był to mit. Erik własną siostrę traktował chwilami jak nastolatkę, a miałby patrzeć na nich jak na dorosłych? Merlinie, broń.
— Nie powiem ci, jak zareaguje. Za to wiem, że ja bym chciał usłyszeć jakieś wyjaśnienia od tej drugiej strony — rzucił, wbijając wzrok w podłogę. — Po czymś takim człowiek bardzo chce odpowiedzi. Może być dobra, może być zła, ale ważne, żeby się pojawiła. Bez tego można się tylko nakręcić na najgorszy możliwy scenariusz, a to nikomu nie przyniesie niczego dobrego. Jeśli się do niego nie odezwiesz, zacznie winić siebie i zostanie to w nim na bardzo długo.
Nie chciał obciążać panny Figg kolejnymi wyrzutami sumienia, jednak nie byłby sobą, gdyby po prostu siedział i przyklaskiwał jej każdemu słowu. Znalazł się raz w bardzo podobnej sytuacji, w jakiej obecnie tkwił ich wspólny znajomy i serce mu się krajało na myśl, że tego cyklu nie można było zatrzymać. Przez panujący w kraju konflikt i wydarzenia z Beltane wystarczająco ludzi już cierpiało. Czy naprawdę trzeba było teraz samemu dokładać sobie zmartwień, kiedy kilka szczerych słów mogło zmienić dotychczasowy bieg historii?
— Nie mówię, że jesteś zobowiązana, żeby zrobić to wbrew sobie — dodał po dłuższej chwili, opierając na chwilę dłonie na swoim udach. — Musisz sama zdecydować, czy jesteś na to gotowa, ale w nieskończoność niczego nie załatwi, jeśli faktycznie jest ci bliski. Mam wrażenie, że on jest naprawdę zagubiony, jak ryba bez wody. Pewne rzeczy mogą go przerosnąć.
Pomimo tego, że opuścił Knieję Godryka już kilka dobrych tygodni temu, tak Samuel dalej adaptował się do życia w Dolinie. Erik aż nazbyt dobrze pamiętał ich rozmowy na temat tego, jak postrzegają go ludzie z wioski. W ich oczach był leśnym dzikusem, który wprawdzie miał fach w rękach, jednak kompletnie nie rozumiał realiów świata poza Knieją. Zero pojęcia o tym, co wypada, a co nie, jak gospodarować pieniędzmi... Longbottom naprawdę żywił nadzieję, że z czasem Sam tego wszystko się nauczy, a jeśli nie zaakceptuje w pełni, to przynajmniej będzie tolerował na tyle, aby móc spokojnie funkcjonować w Dolinie Godryka.
— Im szybciej to zrobisz, tym mniej będziecie się zamartwiać, o to, co myśli to drugie — podsumował.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞