Brudne, złe, przykre chwile potrafiły mieszać się ze wszystkim, co najlepsze. Po takich chwilach, kiedy łapało cię już znużenie, rozczarowanie, usłyszenie "a nie mówiłam" było ostatnim, co chciało się słyszeć. Głównie dlatego, że przecież to była prawda. Tak, było mówione, tak, powinieneś wiedzieć lepiej, tak - z magią nie było zabaw, tym bardziej kiedy dotyczyła ona przedmiotów, których pochodzenie było niepewne. Bo skąd właściwie wzięła się pozytywka mogli tu gdybać i przypuszczać. Teraz była w ich rękach - bardzo dosłownie w rękach Laurenta, ale nie on jeden podejmował samotne decyzje apropo jej użytkowania... prawda? Gdyby Olivia nie chciała nie nakręciłby jej. Ciekawość zabiła kota, ciekawość była też bolączką Olivii Quirke. Palenie papierosów w takich chwili wydawało się być wręcz zadziwiająco na miejscu. Jeśli to nie jest prawdziwe? Czy to aby na pewno były wspomnienia? A może to tylko jakaś wizja wyjęta z głowy, pokazywanie tego, czego byś chciał, albo w przeciwieństwie - czego właśnie byś nie chciał. Tworzenie skrajnie różnych poziomów dzieciństwa bazując na wspomnieniach, jakie masz.
Nie był zły, nie był zawiedziony ani rozczarowany. Przykro mu się zrobiło widząc reakcję Olivii i nie zamierzał nawet pytać. Zamknął pozytywkę. Ostatni raz i ten ostatni raz był błędem. Schował ją do torby przy klapie siodła i chciał ją przytulić ten ostatni raz, zanim wsiądą na konie, ale z papierosem to nie był dobry pomysł. Olivia chyba sama potrzebowała teraz chwili dla siebie - potrzebował i on. W ciszy nie było niczego złego, tak samo jak w zatrzymaniu chwili, nawet jeśli nie była ona najłatwiejsza. Z Quirke mógł te chwile zatrzymywać. To naprawdę nie był problem. Problem, problem, problem... piętrzące się stosy na naszym chodniku, który sami sobie brukowaliśmy. Jedni robili pedantycznie prostą kostkę, inni wykładali ją paroma kamykami i udawali, że to kogokolwiek w pełni zadowoli. Ci ostatni brukowali ją dla siebie, bo przecież nie miało znaczenia, jak na ciebie spojrzą i czego będą od ciebie wymagali. Ważne, żeby tobie wygodnie się po tej drodze wędrowało. Olivia należała do takich osób, z którymi (i przy których) problemy się rozwiązywało, a nie spisywało na stałe i wylewało nad nimi słone łzy. Na pewno on sam poczuwał się do roli takiej osoby. Nie mógł sprawić jej zawodu - nie mógł też sprawić zawodu samemu sobie.
- Przejażdżka dobrze nam zrobi, nie sądzisz? - Uśmiechnął się do niej ciepło i przesunął palcami po jej włosach w czułym geście, zanim zaproponował jej pomoc w dosiadania konia. Sam wskoczył na swojego. - Trochę powietrza na twarzy potrafi porwać ze sobą wiele smutków. - I zostawić za sobą wiele problemów. Więc rozwiążmy je czasami właśnie tak - gonitwą na końskim grzbiecie, czystym pędem, satysfakcją, że możemy zrobić to razem i żaden z demonów nie wplącze się w nasze włosy.