[08.08.1972] Szaleństwo Windermere. We belong way down below

Nic tylko się krzywił i tak samo też zrobił, kiedy poczuł jej ciepły dotyk na swojej skórze. Z jednej strony powinien się już do uczucia, jakie temu towarzyszyło, przyzwyczaić a mimo tego i tak za każdym razem pojawiała się w nim pewna zachłanność. Teraz, złapał ją za nadgarstek, ale niewiele było w tym ze sposobu, w jaki przytrzymywał przy sobie chociażby Brennę - w przypadku Moody to był zwyczajny odruch, bardziej w tym momencie napędzany podszeptami, które w tym momencie mu towarzyszyły. Bo podejrzliwość nie ustąpiła nawet na chwilę, nawet kiedy Bulstrode spróbował się nad nią zastanowić i zestawić ją z drgającymi nad Windermere aurami. Przez moment patrzył jeszcze Moody w oczy, ale wreszcie puścił ją.

- Uważaj - rzucił szorstko, samemu podnosząc się z pomostu. - Aury tego miejsca są wyraźne i nienaturalne. Cokolwiek kryje się w wodzie, zatruwa ją czernią, a ta z kolei próbuje wpełznąć na ląd i przejąć to, co chroni fiolet - rzucił papierosa do wody, patrząc jeszcze przez moment na skuloną nad notesem Millie. Pewnie gdyby nie fakt, że mimo wszystko wciąż była brygadzistką, nawet nie pokusiłby się o jakiekolwiek ostrzeżenie. Może co najwyżej powiedział, żeby trzymała się z dala od wody. Nie czekając jednak na jej odpowiedź, odwrócił się w końcu i zszedł z pomostu, falami próbując przekazać Orionowi, by poszukał mu w ministerialnym archiwum informacji o tym miejscu.

Koniec sesji