[09/08/1972] Śniło mi się, że umarłaś! Przeproś! || erik & brenna

Prawda była taka, że Brenna była nawet gotowa przeprosić go za to, że umarła w tym cholernym śnie, nieważne, jak bardzo było to absurdalne - jeżeli to miałoby poprawić mu humor, to w porządku. Bo o ile w wielu sprawach była uparta, to w takich akurat nie, a poza tym miał do pewnego prawa ją obwiniać. Nie o to, że ryzykowała, ale że zabrała go na tę wyspę, że nie zebrała więcej informacji, że mogli podejść do wszystkiego ostrożniej.
Ale nie mogła obiecać, że będzie bezpieczna.
Nie mogła obiecać, że którekolwiek z nich będzie bezpieczne.
Nie mogłaby powiedzieć, że się wycofa: działanie było rdzeniem jej istnienia, a działania konkretnie na rzecz Zakonu Feniksa wrosły w nią tak bardzo, że gdyby się wycofała, to już chyba nie byłaby sobą. A jeżeli wojna potrwa jeszcze dwa czy trzy lata, ona zaś to przeżyje, to gdyby ta nagle się zakończyła, Brenna pewnie miałaby problem z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości, o którą przecież walczyła.

- Wiem – westchnęła tylko. Przecież było jasne, że gdyby mogła go powstrzymać, to właśnie to by zrobiła. Gdyby w tym celu musiała jakoś głupio się poświęcić, nie wahałaby się ani chwili. Nie była aż tak ślepa, by nie wiedzieć, o co chodzi bratu. To był strach, który oplatał ich wszystkich powoli, sięgał chyba wszystkich angielskich czarodziejów, świadomość niebezpieczeństwa - rzeczy, które stale im towarzyszyły, ale które Erik odsuwał od siebie, jak wielu innych. Trzymając się myśli, że musi być dobrze, że jego i jego najbliższych nie spotka nic naprawdę złego.
A później zginął Derwin, Erik zaś przeżył jeszcze jej śmierć w snach.

– Zdaję sobie sprawę z tego, że nie zawsze to widać, ale naprawdę staram się uważać – powiedziała powoli, wciąż spoglądając w jasne oczy brata, tak podobne do oczu ich ojca i oczu Godryka Longbottoma. – Biorę wsparcie, Erik. Właściwie zawsze ktoś jest ze mną. Staram się zbierać informacje. Pytam osoby, które wiedzą więcej ode mnie. I próbuję nie wpakować się w coś, co nas przerośnie. Ale nad pewnymi rzeczami nigdy nie będę miała kontroli. I nie mogę prosić was, żebyście robili pewne rzeczy, jeżeli sama nie byłabym gotowa ich zrobić.

Rola Patricka była nieco inna niż jej. On obserwował, zbierał informacje, planował. Ona miała zajmować się różnymi drobiazgami, pociągać za nitki sieci, tkać z niej skomplikowaną pajęczynę. A jeżeli miała kogoś prosić, żeby naraził życie, nie mogła sama siedzieć z boku. Kto poszedłby za kimś takim?

– Będę uważać.
Jak długo będzie to możliwe.