20.04.2024, 20:22 ✶
Od razu wyłapałem, że mówiła o wampirze, który zniszczył mi życie. Momentami miałem wrażenie, że niebawem wyłoni się zza jakiejś ściany, któregoś z otaczających nas drzew czy innej zasłony, że gdzieś tam z daleka mnie uważnie obserwuje i czeka. Czy to na dokończenie sprawy i definitywne uśmiercenie mnie. Albo. Co gorsza, tak myślę. Obawiałem się, że chciał mnie w jakiś sposób wykorzystać do własnych celów. Wampir taki jak on, nie zrobiłby błędu, pozostawiając mnie przy życiu. Miał w tym cel - albo chciał nam ukręcić nosa jako rodowi łowieckiemu, albo chciał mnie wcielić do swoich szeregów. Ja bym tak zrobił, wybrałbym na jego miejscu jedną z tych opcji.
- Wiesz, że to może być... niebezpieczne - zauważyłem. Obawiałem się, wielu scenariuszy ostatnio się obawiałem, ale tym razem również tego, że Daisy, Kimi albo nawet wspomniana Psuja, że któraś z nich skończyłaby przez tę zabawę tak jak ja. Albo i gorzej. Albo i lepiej. Nie byłem wciąż pewien, czy gorszy był wampiryzm, czy może definitywna śmierć. - Cóż, porozmawiamy o tej przy innej okazji. Teraz mamy inną misję i przyznam, że możesz mieć rację z tymi mugolami. Dla Ministerstwa to priorytetowe by świat mugoli nie zaczął węszyć, co tu się dzieje - przyznałem, patrząc na Daisy. Podobało mi się to, podziwiałem, w jaki sposób łączyła fakty. Myślę, że to kwestia wrodzonych predyspozycji. Zdecydowanie za bardzo sobie umniejszała. To mi było daleko do jej poziomu inteligencji. Dostrzegała zdecydowanie szersze zakresy powiązań niż ja. Miała szpiegowskie oczy dookoła głowy. Moją przewagą była jedyna ta wrodzona, umiejętność rodowa z wyczuwaniem bestii zbierających się w naszym pobliżu, więęęc... Postanowiłem się na niej skupić, aby nie stracić głowy, choć było mi niezmiernie ciężko z myślą, że daleko mi było do ideałów, do osób takich jak Daisy.
Przez dłuższą chwilę obserwowałem taflę wody. Choć na pozór nic nie było widać, ja dostrzegałem znacznie więcej... Może bardziej wyczuwałem. Szamotaninę, walkę, agresję. Działo się coś... Coś bardzo nie tak. Dawało mi to do myślenia, jednocześnie również czyniąc w mojej głowie pustkę. Tam w opowieściach jakieś żywe trupy, tu walczące trytony. Uważałem dotąd trytony za istoty całkiem rozważne, chociaż... kto tam ich wiedział. Również bywały agresywne, nieprzejednane, kiedy im się coś ubzdurało.
- Lepiej stąd chodźmy. W wodzie trytony walczą między sobą. Myślę, że to nie przypadek... Kompletnie nie łączy mi się to z żywymi trupami, ale to nie może być przypadek - powtórzyłem do niej, zdecydowanie zamyślony. Miałem nadzieję, że może chociaż Daisy wpadnie na coś, połączy te fakty zaobserwowane przeze mnie. - Ukryjmy się w jednym z niezamieszkanych domków. Może coś podsłuchamy albo odkryjemy, ale też opracujemy dalszy plan działania - zaproponowałem, wskazując palcem jej najbliższy domek, w którym nie paliło się żadne światło. Otworzenie drzwi nie powinno przysporzyć nam większych problemów, więc chwyciłem Daisy za dłoń i pociągnąłem w tamtym kierunku. Oczywiście skradając się, tak by nas nie dostrzegli ci z Ministerstwa Magii.
- Wiesz, że to może być... niebezpieczne - zauważyłem. Obawiałem się, wielu scenariuszy ostatnio się obawiałem, ale tym razem również tego, że Daisy, Kimi albo nawet wspomniana Psuja, że któraś z nich skończyłaby przez tę zabawę tak jak ja. Albo i gorzej. Albo i lepiej. Nie byłem wciąż pewien, czy gorszy był wampiryzm, czy może definitywna śmierć. - Cóż, porozmawiamy o tej przy innej okazji. Teraz mamy inną misję i przyznam, że możesz mieć rację z tymi mugolami. Dla Ministerstwa to priorytetowe by świat mugoli nie zaczął węszyć, co tu się dzieje - przyznałem, patrząc na Daisy. Podobało mi się to, podziwiałem, w jaki sposób łączyła fakty. Myślę, że to kwestia wrodzonych predyspozycji. Zdecydowanie za bardzo sobie umniejszała. To mi było daleko do jej poziomu inteligencji. Dostrzegała zdecydowanie szersze zakresy powiązań niż ja. Miała szpiegowskie oczy dookoła głowy. Moją przewagą była jedyna ta wrodzona, umiejętność rodowa z wyczuwaniem bestii zbierających się w naszym pobliżu, więęęc... Postanowiłem się na niej skupić, aby nie stracić głowy, choć było mi niezmiernie ciężko z myślą, że daleko mi było do ideałów, do osób takich jak Daisy.
Przez dłuższą chwilę obserwowałem taflę wody. Choć na pozór nic nie było widać, ja dostrzegałem znacznie więcej... Może bardziej wyczuwałem. Szamotaninę, walkę, agresję. Działo się coś... Coś bardzo nie tak. Dawało mi to do myślenia, jednocześnie również czyniąc w mojej głowie pustkę. Tam w opowieściach jakieś żywe trupy, tu walczące trytony. Uważałem dotąd trytony za istoty całkiem rozważne, chociaż... kto tam ich wiedział. Również bywały agresywne, nieprzejednane, kiedy im się coś ubzdurało.
- Lepiej stąd chodźmy. W wodzie trytony walczą między sobą. Myślę, że to nie przypadek... Kompletnie nie łączy mi się to z żywymi trupami, ale to nie może być przypadek - powtórzyłem do niej, zdecydowanie zamyślony. Miałem nadzieję, że może chociaż Daisy wpadnie na coś, połączy te fakty zaobserwowane przeze mnie. - Ukryjmy się w jednym z niezamieszkanych domków. Może coś podsłuchamy albo odkryjemy, ale też opracujemy dalszy plan działania - zaproponowałem, wskazując palcem jej najbliższy domek, w którym nie paliło się żadne światło. Otworzenie drzwi nie powinno przysporzyć nam większych problemów, więc chwyciłem Daisy za dłoń i pociągnąłem w tamtym kierunku. Oczywiście skradając się, tak by nas nie dostrzegli ci z Ministerstwa Magii.