Nie umiała podzielić się tym wprost, pewnie dlatego, że bała się odrzucenia. Co jeśli powiedziałaby mu, czego dokładnie brakuje jej do szczęścia, a on by to zupełnie zignorował? Nie znała jego zamiarów, mogła się nieco domyślić, zważając na to, że pojawił się tutaj po tym kichnięciu, jednak miała to do siebie, że raczej zakładała, że nic nie ułoży się po jej myśli. Tak było łatwiej, być gotowym na rozczarowanie, wydawało się jej, że wtedy mniej bolało, a ona już wystarczająco cierpiała, nie chciała czuć tej pustki ponownie.
Nie wypuszczał jej nadal z niedźwiedziego uścisku, i dalej jej było tak zwyczajnie miło i przyjemnie, może więc nie powinna się niepotrzebnie martwić, tylko podążać za radą tego, który wydawał się jej być najmądrzejszy. Powinna mu wyjaśnić, co czuje, przynajmniej po części, choć trochę się otworzyć na nowe, chociaż, czy do końca nowe, przecież kiedyś już przechodzili podobną przeprawę, i wydawać by się mogło, że powinno im to pomóc, ale wcale tak nie było. Zranieni raz byli w tym wszystkim nieco bardziej ostrożni. Nawet była gotowa się odezwać, powiedzieć, co miała na myśli, tyle, że drzwi do kuchni się otworzyły.
Było wiele możliwości, tak naprawdę. Mogło się tam pojawić naprawdę wiele osób, w końcu klubokawiarnia była miejscem, w którym często pojawiali się różni ludzie. Jednak nie mogło być łatwo, prawda? To musiała być Mabel, jakby los chciał z niej zakpić. Mimo, że była dorosła, była jej mamą to poczuła się tak, jakby robiła coś złego. Nie wiedzieć czemu, zrobiło jej się cieplej, serce zaczęło bić szybciej, bo musiała to wyjaśnić tej małej księżniczce. Delikatna jak zawsze, uderzyła idealnie. Wprost w sedno.
Nie uciekła jednak, chociaż zazwyczaj to był jej pierwszy wybór, bo to jej najłatwiej przychodziło. Głupio było jednak teraz tak po prostu zniknąć, szczególnie, kiedy znaleźli się tacy, którzy oczekiwali jej odpowiedzi. Tulenie Samuela ją uspokajało, powodowało, że nie chciała stąd odejść, chociaż nie do końca znała odpowiedź na pytanie córki. Co właściwie powinna jej powiedzieć? Że nie wie, że nie ma pojęcia, co robi. To by nie przeszło, przecież musiała wiedzieć wszystko, bo kto inny da jej odpowiedzi, jeśli nie jej własna matka.
Sam przyszedł jej z pomocą, bo zadał pytanie, które trochę naprowadziło ją ku odpowiedzi. Czyżby on też chciał? Nie zapytałby jej o to, gdyby myślał inaczej, a przynajmniej tak to sobie tłumaczyła. Wcale nie było w tym presji spowodowanej przez obecność pewnej młodej damy.
- Chciałabym. - Mruknęła cicho i uniosła przy tym głowę, żeby spojrzeć na twarz mężczyzny, którego kochała tak bardzo, że nie była w stanie o nim zapomnieć przez tak wiele lat, ten który ciągle pojawiał się w jej myślach, który tak wiele dla niej znaczył. Najwyraźniej było im dane spróbować jeszcze raz. Szkoda tylko, że jeszcze nie wiedział wszystkiego, ale jakoś nie znalazła się sposobność, by mu opowiedzieć o tym, co stało się, gdy ich drogi się rozeszły. Będzie się tym martwić później.
Wypadałoby też coś powiedzieć Mabel, skoro już zadała pytanie wprost. - Tak, Sam jest moim chłopakiem. - Ktoś musiał jej dać tę odpowiedź, postanowiła wziąć tę odpowiedzialność na siebie, chociaż nie wiedziała, jak zareaguje mężczyzna na takie konkretne nazwanie tego wszystkiego, bo to przecież również przynosiło zobowiązanie, że w pewien sposób są ze sobą na wyłączność, nie miała pojęcia, czy tego właśnie chciał. Najwyraźniej dzisiaj znowu miała stać się czyjaś, chociaż zupełnie się tego nie spodziewała.
Trochę bała się reakcji Mabel na to wszystko, bo nie przywykła ona raczej do tego, żeby ktoś znajdował się tak blisko Nory, znaczy jasne, miała całą masę wujków, jednak kobiety nigdy dotąd nie połączyła z nikim żadna relacja romantyczna, to było coś zupełnie nowego.