21.04.2024, 18:55 ✶
Może i stałem się Diabłem. Może faktycznie. Miałem nieczyste myśli. Starałem się o tym nie myśleć, szczególnie że jeszcze nie tak dawno temu się karmiłem, ale... Nie umykały moim oczom drobne gesty, którymi obdarzał swoje ciało Laurent Prewett. Delikatne palce muskające miękką skórę szyi, niepozorne rozchylenie kołnierza, dopuszczenie powietrza do tej części ciała, sprawienia, że w moich ustach rozgorzał pożar, a ślina pojawiła się znikąd. Nie na niewinne flirty, nie z powodu mokrych, łóżkowych wizji, tylko ze względu na głód, potężny i nienasycony głód.
Przełknąłem ciężko tę ślinę. Z prawdziwym trudem. Nie powinienem był zaczynać czegokolwiek bez obecności Geraldine czy Kim w domu, ale... się skusiłem. Tak, skusiłem się. Pewność siebie mnie zgubiła, a teraz gdzieś umknęła, uleciała. A on pozostawał dumny i pewny... Może tak naprawdę nic nie poczuł, a może zapomniał, może nie miał czasu przemyśleć sprawy? To lepiej czy może gorzej? Powinien wiedzieć, co mogło mu grozić, ale... jednocześnie nie mogłem zdradzić swojej rodziny. Ktoś taki jak Laurent Prewett miał kontakty, miał mnóstwo kontaktów. Wieść rozeszłaby się w mgnieniu oka. Wieść, że młody Yaxley od dumnych łowców był potworem. Nie mogłem na to pozwolić.
Ale mówił, kontynuował. Zamrugałem kilka razy oczami, zastanawiając się, co jeszcze miałem okazję chwilę temu powiedzieć... Myśl o krwi wypierała wszystko inne, a nie powinno tak być. Mogłem nad tym panować. Mogłem również panować nad rozmową, jeśli tylko dostatecznie się postaram.
Chwilę się mu przyglądałem, zastanawiając się, czy przeprosiny były prawdziwe, czy tylko wymuszone grzecznością, czy może jednak farsą, ale wydawały się być bardziej pierwszym czy drugim, z pewnością nie żartem, kpiną ze mnie, więc skinąłem głową. Poważny. Już uśmieszek spełzł z mych warg. Zastąpiło go uciążliwe mrowienie w zębach, które starałem się zlekceważyć.
- Nie ma potrzeby wynagradzać. Przeprosiny wystarczą... - zapewniłem, po czym sam poprawiłem się również na fotelu. Ten u mnie z kolei zaczął mi być niewygodnym, jakby mnie wypychał do rzucenia się na Laurenta. Ciało krzyczało bym pchnął się do przodu, doskoczył, pomknął, ugryzł... Tak tylko raz, bo przecież krew Laurenta musiała być jeszcze lepsza od jego śpiewu, jeszcze bardziej słodka i nęcąca. Może na swój sposób doskonała? Nigdy się o tym nie przekonam, jeśli nie spróbuję, no nie? - Jedynie preferowałbym, aby pan więcej nie stosował względem mnie tego śpiewu - dodałem jeszcze tak dla pewności, bo już niejednokrotnie myślałem o tamtej chwili. Wracała do mnie, kiedy zamykałem oczy. Kusiła by poprosić o jeszcze jeden śpiew, jedną nutę, krótki występ. Bo to, co wtedy czułem... Było takie intensywne i czyste, byłoby fajną utratą kontroli, możliwością niemyślenia o aktualnym położeniu, a jednak... Musiałem twardo stąpać po ziemi, więc warto było zabezpieczyć się przed podobnymi pokusami.
Tematu bólu już nie pociągnąłem, bo przypomniał mi się ból rozrywanej szyi, woń krwi oraz gorzki smak poczucia, przegranej, obezwładniającej niemocy i definitywnej przegranej.
Przełknąłem ciężko tę ślinę. Z prawdziwym trudem. Nie powinienem był zaczynać czegokolwiek bez obecności Geraldine czy Kim w domu, ale... się skusiłem. Tak, skusiłem się. Pewność siebie mnie zgubiła, a teraz gdzieś umknęła, uleciała. A on pozostawał dumny i pewny... Może tak naprawdę nic nie poczuł, a może zapomniał, może nie miał czasu przemyśleć sprawy? To lepiej czy może gorzej? Powinien wiedzieć, co mogło mu grozić, ale... jednocześnie nie mogłem zdradzić swojej rodziny. Ktoś taki jak Laurent Prewett miał kontakty, miał mnóstwo kontaktów. Wieść rozeszłaby się w mgnieniu oka. Wieść, że młody Yaxley od dumnych łowców był potworem. Nie mogłem na to pozwolić.
Ale mówił, kontynuował. Zamrugałem kilka razy oczami, zastanawiając się, co jeszcze miałem okazję chwilę temu powiedzieć... Myśl o krwi wypierała wszystko inne, a nie powinno tak być. Mogłem nad tym panować. Mogłem również panować nad rozmową, jeśli tylko dostatecznie się postaram.
Chwilę się mu przyglądałem, zastanawiając się, czy przeprosiny były prawdziwe, czy tylko wymuszone grzecznością, czy może jednak farsą, ale wydawały się być bardziej pierwszym czy drugim, z pewnością nie żartem, kpiną ze mnie, więc skinąłem głową. Poważny. Już uśmieszek spełzł z mych warg. Zastąpiło go uciążliwe mrowienie w zębach, które starałem się zlekceważyć.
- Nie ma potrzeby wynagradzać. Przeprosiny wystarczą... - zapewniłem, po czym sam poprawiłem się również na fotelu. Ten u mnie z kolei zaczął mi być niewygodnym, jakby mnie wypychał do rzucenia się na Laurenta. Ciało krzyczało bym pchnął się do przodu, doskoczył, pomknął, ugryzł... Tak tylko raz, bo przecież krew Laurenta musiała być jeszcze lepsza od jego śpiewu, jeszcze bardziej słodka i nęcąca. Może na swój sposób doskonała? Nigdy się o tym nie przekonam, jeśli nie spróbuję, no nie? - Jedynie preferowałbym, aby pan więcej nie stosował względem mnie tego śpiewu - dodałem jeszcze tak dla pewności, bo już niejednokrotnie myślałem o tamtej chwili. Wracała do mnie, kiedy zamykałem oczy. Kusiła by poprosić o jeszcze jeden śpiew, jedną nutę, krótki występ. Bo to, co wtedy czułem... Było takie intensywne i czyste, byłoby fajną utratą kontroli, możliwością niemyślenia o aktualnym położeniu, a jednak... Musiałem twardo stąpać po ziemi, więc warto było zabezpieczyć się przed podobnymi pokusami.
Tematu bólu już nie pociągnąłem, bo przypomniał mi się ból rozrywanej szyi, woń krwi oraz gorzki smak poczucia, przegranej, obezwładniającej niemocy i definitywnej przegranej.