22.04.2024, 08:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.04.2024, 08:43 przez Bard Beedle.)
Rzut na znalezisko + na dodatkową percepcję
Mapa, na ich szczęście, nie obejmowała całego ogródka - Atlas znikł z niej, kiedy się oddalił od drzwi. Jeśli nawet Heather na niej mignęła, to zapewne tylko przez chwilę, nie uruchomiły się też inne zaklęcia namierzające, rzucone na dom, bo pewnie miałyby awanturę już chwilę wcześniej.
Gdzieś z przodu Dora słyszała krzyki, wskazujące na to, że frontowe drzwi zostały nieco uchylone. Nie rozumiała dokładnie słów, ale przynajmniej dzięki temu wiedziała, że trwa zamieszanie i ma nieco czasu.
Salon był niemożliwie zagracony. Po co komuś trzy zegary, jeden obok drugiego, skoro dwa z nich nawet nie były ładne? A talerze, piętrzące się w przeszklonej gablocie, całymi stosami, tak że ledwo się tam mieściły? Atlas przecież mieszkał sam i odwiedzał go co najwyżej syn... Na jednej ze ścian wisiały kolejne mapy i zdjęcia, przedstawiające sam dom, może mające właśnie być formą zabezpieczenia (pewnie ktoś inny przebywając tutaj mógłby uruchomić jakieś ochronne zaklęcia), na innej obraz – ten wyglądał na cenny, podobnie jak lustro w bogato zdobionej ramie, i makatka, ale zawieszone jeden obok drugiego nie prezentowały się już dobrze, a sprawiały wrażenie nadmiaru. Cała kolekcja pudełeczek, jedno obok drugiego, niektóre pewnie dość drogie, jedno nawet zdaje się z kości słoniowej, jak rozpoznała dzięki swojej wiedzy Dora, a jedno… też z kości… dość dziwnych kości, ale nie była pewna jakiej.
Przeglądając to wszystko nie znalazła żadnych rzeczy należących pewnie do dziewczyny – owszem, było tam kobiece nakrycie, ale wyglądało raczej na noszone przez starszą kobietę niż ta, która była ofiarą, a wachlarz i pomady, jakie wypatrzyła, pewnie też nie były jej własnością. Za to gdy weszła do sypialni, okazało się, że ta wprawdzie nie była zabezpieczona, ale zaklęcie rozproszenia zdjęło przypadkiem czar ciążący na jednym ze zdjęć, których całkiem sporo (i tylko niektóre przedstawiały Atlasa i jego syna) stało na półkach. Przez ułamek sekundy Dorze wydawało się, że widoczna na nim kobieta rozpłynęła się. A gdyby po nie sięgnęła i przyjrzała się dokładniej… odkryłaby, że w rzeczywistości była to zupełnie inna fotografia.
Ten kretyn zrobił sobie z ofiarą zdjęcie i jeszcze zamiast je potem zniszczyć, ukrył je tutaj.
Ale czy wielu przestępców nie wpadało właśnie dlatego – że gromadzili „pamiątki” z miejsca zbrodni?
*
– Jak to, wyrósł nagle?!!! – wrzasnął mężczyzna i wyciągnął ręce tak, jakby chciał udusić Heather. – Stoi tu od dwudziestu lat, ty ruda zdziro!!! Jak to, nic mu się nie stało?! Patrz, patrz tutaj!!! – wydzierał się, wskazując na lekkie uszkodzenie na jednej ze sztachet. Podszedł bliżej, i wciąż wyklinając pod nosem, zaczął oglądać ogrodzenie, a potem… tak, sięgnął po różdżkę.
Nie zaatakował, przynajmniej na razie, ale zaciskał na tej palce, a jego twarz wykrzywiła się z wściekłości.
– Ja cię pozwę! Masz zapłacić za szkody! Co jeśli będę musiał wyrzucić tę sztachetę?!!! – jęknął, jakby wywalenie tej sztachety właśnie miało być największą tragedią świata.
Mapa, na ich szczęście, nie obejmowała całego ogródka - Atlas znikł z niej, kiedy się oddalił od drzwi. Jeśli nawet Heather na niej mignęła, to zapewne tylko przez chwilę, nie uruchomiły się też inne zaklęcia namierzające, rzucone na dom, bo pewnie miałyby awanturę już chwilę wcześniej.
Gdzieś z przodu Dora słyszała krzyki, wskazujące na to, że frontowe drzwi zostały nieco uchylone. Nie rozumiała dokładnie słów, ale przynajmniej dzięki temu wiedziała, że trwa zamieszanie i ma nieco czasu.
Salon był niemożliwie zagracony. Po co komuś trzy zegary, jeden obok drugiego, skoro dwa z nich nawet nie były ładne? A talerze, piętrzące się w przeszklonej gablocie, całymi stosami, tak że ledwo się tam mieściły? Atlas przecież mieszkał sam i odwiedzał go co najwyżej syn... Na jednej ze ścian wisiały kolejne mapy i zdjęcia, przedstawiające sam dom, może mające właśnie być formą zabezpieczenia (pewnie ktoś inny przebywając tutaj mógłby uruchomić jakieś ochronne zaklęcia), na innej obraz – ten wyglądał na cenny, podobnie jak lustro w bogato zdobionej ramie, i makatka, ale zawieszone jeden obok drugiego nie prezentowały się już dobrze, a sprawiały wrażenie nadmiaru. Cała kolekcja pudełeczek, jedno obok drugiego, niektóre pewnie dość drogie, jedno nawet zdaje się z kości słoniowej, jak rozpoznała dzięki swojej wiedzy Dora, a jedno… też z kości… dość dziwnych kości, ale nie była pewna jakiej.
Przeglądając to wszystko nie znalazła żadnych rzeczy należących pewnie do dziewczyny – owszem, było tam kobiece nakrycie, ale wyglądało raczej na noszone przez starszą kobietę niż ta, która była ofiarą, a wachlarz i pomady, jakie wypatrzyła, pewnie też nie były jej własnością. Za to gdy weszła do sypialni, okazało się, że ta wprawdzie nie była zabezpieczona, ale zaklęcie rozproszenia zdjęło przypadkiem czar ciążący na jednym ze zdjęć, których całkiem sporo (i tylko niektóre przedstawiały Atlasa i jego syna) stało na półkach. Przez ułamek sekundy Dorze wydawało się, że widoczna na nim kobieta rozpłynęła się. A gdyby po nie sięgnęła i przyjrzała się dokładniej… odkryłaby, że w rzeczywistości była to zupełnie inna fotografia.
Ten kretyn zrobił sobie z ofiarą zdjęcie i jeszcze zamiast je potem zniszczyć, ukrył je tutaj.
Ale czy wielu przestępców nie wpadało właśnie dlatego – że gromadzili „pamiątki” z miejsca zbrodni?
*
– Jak to, wyrósł nagle?!!! – wrzasnął mężczyzna i wyciągnął ręce tak, jakby chciał udusić Heather. – Stoi tu od dwudziestu lat, ty ruda zdziro!!! Jak to, nic mu się nie stało?! Patrz, patrz tutaj!!! – wydzierał się, wskazując na lekkie uszkodzenie na jednej ze sztachet. Podszedł bliżej, i wciąż wyklinając pod nosem, zaczął oglądać ogrodzenie, a potem… tak, sięgnął po różdżkę.
Nie zaatakował, przynajmniej na razie, ale zaciskał na tej palce, a jego twarz wykrzywiła się z wściekłości.
– Ja cię pozwę! Masz zapłacić za szkody! Co jeśli będę musiał wyrzucić tę sztachetę?!!! – jęknął, jakby wywalenie tej sztachety właśnie miało być największą tragedią świata.