— Jedno i drugie — odpowiedziała. Różnorodność, nawet tak niewielka, pozwalała Ralitsie nie odczuwać tak bardzo swojej biedy. Poza tym, gdyby teraz czekał ją sezon jedzenia dżemu wiśniowego codziennie... Przejadłaby się tym zupełnie. A sok posiadał jednak nieco inny posmak. I nalewki. Zdecydowanie musi przygotować chociaż trochę alkoholu. — To miłe, ale nie poradzę sobie sama. To raczej praca dla jednej osoby, poza tym pewnie będę robić to pomiędzy innymi rzeczami i na raty... Wygodniej będzie mi się tym zająć samej... Ale jak masz jakieś puste słoiczki to przynieś mi, proszę. To się zawsze przydaje.
Nie mogła pozwolić córce na pomaganie sobie. Znając życie będzie się zajmować przetworami w środku nocy, a to sekret nie do wyjawienia. Viorica byłaby zła na nią za nieprzespane noce.
Ralitsa już dawno pogodziła się z byciem nie tylko samotną matką, ale i samotną kobietą. Zakochiwała się z łatwością, lecz życie nauczyło ją niezdradzania się z tym uczuciem.
— Hm... To bardzo miłe uczucie. Możesz myśleć o tej osobie i samo to wzbudza w tobie tyle ciepła i radości. Nie potrzebujesz wtedy niczego więcej. Chcesz być jak najbliżej niego i pomagać mu we wszystkim... Co przychodzi z niesamowitą łatwością. Tak samo jak niezauważanie jego wad... — Tu urwała. Nie chciała po raz kolejny ostrzegać córki przed zbyt pochopnym podążaniem za uczuciami. — A dlaczego pytasz? Czyżbyś zaczęła spoglądać na swojego kolegę z innej perspektywy?