19.12.2022, 15:36 ✶
- Na Nokturnie nie lubią wielu rzeczy. Szczególnie słodkich - odpowiedział, tym razem nawet na nią nie spoglądając - nie dlatego że postanowił zignorować jej udawane przerażenie, po prostu akurat schylał się po kolejną fiolkę.
Metamorfomagia była dla niego z jednej strony przekleństwem, z drugiej błogosławieństwem. Jako że średnio radził sobie nawet w werbalnej komunikacji i otwartym okazywaniu swoich odczuć w stosunku do rozmówcy, bardzo często ludzie błędnie rozumieli jego intencje. Nagłe zmiany kolorów oczu oraz włosów pozwalały odrobinę temu zaradzić, komunikowały to, czego Morgan nie umiał przedstawić mimiką twarzy. Zupełnie inną kwestią było, czy interpretacja rozmówcy była prawidłowa... To w końcu także nastręczało pewnych trudności. No i nie zapominajmy że sam Chang nie zawsze chciał, aby jego emocje były widoczne jak na dłoni. Metamorfomawia jednak nie znała litości, a on nigdy nie nauczył się nad nią panować. Dla kogoś takiego jak Brenna, taka umiejętność byłaby zdecydowanie bardziej przydatna, nie miał co do tego wątpliwości. Byłaby wtedy prawdziwym kameleonem. On co najwyżej mógł robić za ośmiornicę - tak samo jak ona błyskać wyrazistymi kolorami głównie wtedy, gdy był rozgniewany lub zestresowany.
Morgan wrócił za kontuar, stawiając całe zamówienie Brenny na ladzie. Pogrzebał jeszcze w szufladach, wyciągając z jednej z nich pergamin. Sięgnął po leżące na blacie pióro i zamoczył jego koniec w zdobnym, jadeitowym kałamarzu. Zaczął pospiesznie skrobać coś na papierze - pismo miał mimo to bardzo staranne, choć drobniutkie. Nie obawiał się jednak o to, że Brenna miałaby problem z odczytaniem go. Najwyżej będzie musiała użyć szkła powiększającego.
- Instrukcje - zakomunikował, zwijając pergamin i przewiązując go sznurkiem. Położył go obok fiolek podpisanych jako eliksir nasenny. Zaraz potem mężczyzna zapisał także coś w swoim dzienniku - Przyjdź za półtora miesiąca - jeśli miał być szczery, wielosokowy był jednym z najmniej lubianych wywarów, które Chang przygotowywał, a jak na złość, miał dość spore wzięcie. Ostatnie fiolki faktycznie zeszły w ostatnim tygodniu, ale przygotowywanie ogromnych ilości na zapas totalnie mijało się z celem. Miał bardzo krótki termin przydatności do spożycia.
- Takie ciałka są całkiem niezłym nawozem - wzruszył ramionami, gdy Brenna zdecydowała się na mniej drastyczne podejście. - Duży masz ten ogród? - dopytał się jeszcze, wyciągając z innej z szuflad sporej wielkości skórzany woreczek. Proszek, który zamierzał jej zaproponować nie był permanentnym rozwiązaniem problemu, ale efekt powinien utrzymać się dość długo - Pyłkłuj. Rozrzuć go wszędzie tam, gdzie widziałaś gnomy. Będzie je parzyć. Dla ludzi nieszkodliwy, ale na wszelki wypadek myj owoce przed jedzeniem. - wyjaśnił, zaczynając odsypywać na wadze konkretną ilość specyfiku.
Metamorfomagia była dla niego z jednej strony przekleństwem, z drugiej błogosławieństwem. Jako że średnio radził sobie nawet w werbalnej komunikacji i otwartym okazywaniu swoich odczuć w stosunku do rozmówcy, bardzo często ludzie błędnie rozumieli jego intencje. Nagłe zmiany kolorów oczu oraz włosów pozwalały odrobinę temu zaradzić, komunikowały to, czego Morgan nie umiał przedstawić mimiką twarzy. Zupełnie inną kwestią było, czy interpretacja rozmówcy była prawidłowa... To w końcu także nastręczało pewnych trudności. No i nie zapominajmy że sam Chang nie zawsze chciał, aby jego emocje były widoczne jak na dłoni. Metamorfomawia jednak nie znała litości, a on nigdy nie nauczył się nad nią panować. Dla kogoś takiego jak Brenna, taka umiejętność byłaby zdecydowanie bardziej przydatna, nie miał co do tego wątpliwości. Byłaby wtedy prawdziwym kameleonem. On co najwyżej mógł robić za ośmiornicę - tak samo jak ona błyskać wyrazistymi kolorami głównie wtedy, gdy był rozgniewany lub zestresowany.
Morgan wrócił za kontuar, stawiając całe zamówienie Brenny na ladzie. Pogrzebał jeszcze w szufladach, wyciągając z jednej z nich pergamin. Sięgnął po leżące na blacie pióro i zamoczył jego koniec w zdobnym, jadeitowym kałamarzu. Zaczął pospiesznie skrobać coś na papierze - pismo miał mimo to bardzo staranne, choć drobniutkie. Nie obawiał się jednak o to, że Brenna miałaby problem z odczytaniem go. Najwyżej będzie musiała użyć szkła powiększającego.
- Instrukcje - zakomunikował, zwijając pergamin i przewiązując go sznurkiem. Położył go obok fiolek podpisanych jako eliksir nasenny. Zaraz potem mężczyzna zapisał także coś w swoim dzienniku - Przyjdź za półtora miesiąca - jeśli miał być szczery, wielosokowy był jednym z najmniej lubianych wywarów, które Chang przygotowywał, a jak na złość, miał dość spore wzięcie. Ostatnie fiolki faktycznie zeszły w ostatnim tygodniu, ale przygotowywanie ogromnych ilości na zapas totalnie mijało się z celem. Miał bardzo krótki termin przydatności do spożycia.
- Takie ciałka są całkiem niezłym nawozem - wzruszył ramionami, gdy Brenna zdecydowała się na mniej drastyczne podejście. - Duży masz ten ogród? - dopytał się jeszcze, wyciągając z innej z szuflad sporej wielkości skórzany woreczek. Proszek, który zamierzał jej zaproponować nie był permanentnym rozwiązaniem problemu, ale efekt powinien utrzymać się dość długo - Pyłkłuj. Rozrzuć go wszędzie tam, gdzie widziałaś gnomy. Będzie je parzyć. Dla ludzi nieszkodliwy, ale na wszelki wypadek myj owoce przed jedzeniem. - wyjaśnił, zaczynając odsypywać na wadze konkretną ilość specyfiku.