Wiadomości w tym wątku

Atreus Bulstrode · 24.04.2024, 03:07 ✶

Nie mógł nie zauważyć tego, jakie piętno właściwie Beltane pozostawiło na Orionie. Oczywiście, kiedy już przestał interesować się przede wszystkim sobą. Bo przez większość czasu zbyt skoncentrowany był na piętrzących się dookoła niego problemach, by wyjrzeć zza nich na to, co mogło kłopotać rodzeństwo. Upadek do limbo i stan, w jakim się potem znalazł, to był tylko czubek góry lodowej, chociaż on sam nie był pewien, czy przypadkiem ta jego góra nie ma dwóch wierzchołków, bo kłopoty z Brenną przez cały maj, czerwiec i większość lipca wydawały się tak samo uciążliwe jak przenikające go zimno. Do tego dochodziła praca, bo Atreus odmówił dłuższego odpoczynku, do Ministerstwa wracając dwa tygodnie po całym zajściu, a i tak uważał że był to kawał zmarnowanego czasu. A praca piętrzyła się i nawet braterskie przepychanki z dokumentami nie ratowały sytuacji, bo nie zamierzał być aż tak złośliwy, żeby nadmiernie zwalać na Oriona nadmiar papierkowej roboty. Wszyscy mieli pod górkę, a atmosfera tylko zagęściła się, kiedy potwierdzono obecność widm w Kniei, a ich aktywność zmusiła pracowników Departamentu Prawa do kolejnych wycieczek do Doliny. Miał wrażenie że kolejny problem pojawiał się dokładnie pięć minut po tym, kiedy udało im się w tym Ministerstwie zaledwie pobieżnie zaznajomić z poprzednim. Przesłuchania brygadzistów i aurorów ochraniających święto, przesłuchanie Borgina, wysłanie za nim listu gończego... Bolała go od tego cholernie głowa, za każdym razem gdy przyszło mu ocierać się o któryś ze wspomnianych tematów, a pewnie i tak o połowie w tym momencie nie pamiętał.

Pewnie przez to, że tak cholernie bolał go nos.

Orion mógł słyszeć, jak ktoś aportował się w salonie z cichym, charakterystycznym trzaskiem, który się przy teleportacji pojawiał. Potem natomiast usłyszał równie łatwą do rozpoznania manierę swojego brata, objawiającą się wyklinaniem na czym świat stał, ale w ten zduszony, rozzłoszczony sposób, który zlepiał ze sobą dziwacznie słowa, sprawiając że poszczególne były trudne do rozróżnienia.
- Paniczu Atreusie, proszę dać sobie pomóc - do uszu starszego z braci doszedł tym razem błagalny głos domowego skrzata.
- Aaaauaa, spierdalaj powiedziałem - żachnął się 'panicz', wpychając sobie w dziurkę od nosa skręconą chusteczkę, żeby powstrzymać cieknącą z nosa krew. Częściowo i tak zdążył ją już sobie rozmawiać po twarzy, kiedy wycierał ją niedbale na Podziemnych Ścieżkach. Wyglądał koszmarnie z rozmazanymi smugami na twarzy i koszuli, ale z drugiej strony - ten stan wydawał się dla niego niezwykle wręcz naturalny. Za dużo razy dał sobie obić twarz i bił innych.
- To może chociaż obudzę pannę Florence? - zaryzykował skrzat, przestępując z nogi na nogę, niepewien co powinien zrobić.
- Ani mi się kurwa waż - odpowiedział mu grzecznie Atreus, odwrócony do niego plecami i nalewający sobie szklankę whisky. Jej zawartość wychylił praktycznie duszkiem, ale w ostatniej chwili wzdrygnął się z manierą człowieka, który właśnie kątem oka wyłapał niespodziewany ruch. Zakrztusił się, przez moment walcząc żeby nie kaszlnąć, ale w końcu jednak udało mu opanować i zamiast tego odchrząknął, krzywiąc się przy tym lekko, bo mu z tego wszystkiego ognista wleciała nie tam gdzie powinna, paląc w tchawicę.
- Jak matkę kocham, kurwa Orion nie strasz ludzi.