24.04.2024, 08:29 ✶
Brenna nie znała Nicolaia: polubiła go szybko, bo był sympatycznym chłopcem, a jej nie trzeba było wiele, by lubić ludzi, ale nie miała podstaw do wydawania głębszych wyroków o jego charakterze. Mógł być równie dobrze najrozsądniejszym młodzieńcem, jakiego nosiła ziemia, jak i nastolatkiem, szukającym przygód i niebezpieczeństwa po wyrwaniu się z kurateli rodziców. Na co stać dzieciaki w jego wieku wiedziała aż za dobrze, bo sama zrobiła kilka absolutnych bzdur na siódmym roku Hogwartu i tuż po szkole. Cieszyła się więc niezmiernie, że Petrov trafił na Nokturn przypadkiem, bo to oznaczało, że prawdopodobnie sytuacja się nie powtórzy.
- To też może zadziałać w drugą stronę. Lepiej poćwiczyć wcześniej wymowę adresu - poradziła, gdy już usiadł na przeciwko niej. Rana wciąż piekła, ale wiggenowy zaczynał działać i istniała całkiem spora szansa, że za chwilę ta pamiątka po nieudanym uniku zacznie się zasklepiać.
Czyli nikt go nie widział przez trzy godziny. Na całe szczęście dla niego tamta trójka nie wyglądała na tytanów intelektu, i zapewne nawet jeżeli będą upierać się, że okradł ich kolegę, pojawi się problem pt. Brak zgodności zeznać przy odpowiedziach na pytania jakiego kolegę, kiedy i co takiego ukradł.
- Nie sądzę, żeby potrzebowali prowokacji - powiedziała, unosząc na niego na moment wzrok znad zapisków. Jeśli miałaby jakiekolwiek wątpliwości wcześniej - Nie mam zamiaru wysyłać cię za kratki. Ale doszło do bójki, jeśli nawet ty nie złożysz zawiadomienia o napaści, zostaną oskarżeni na napaści na funkcjonariusza i stawianie oporu podczas aresztowania.
Pewnie nie upierałaby się przy oskarżaniu kogokolwiek o cokolwiek, gdyby po prostu dostała w twarz. Ale oni byli zajadli, pewni siebie, nie mieli żadnych oporów przy ciskaniu zaklęć i ewidentnie chcieli skrzywdzić Nikolaia. Początkowo myślała, że trafili po prostu na mieszkańców Nokturnu, którzy chcieli wykurzyć z terenu obcych – i do pewnego stopnia mogła to nawet zrozumieć. Wszystko, co robili, wskazywało jednak na to, że nie pierwszy raz zaczepiali przypadkowych przechodniów i skoro sytuacja eskalowała do tego stopnia, Brenna zamierzała już to pociągnąć.
To ich nie zreformuje, ale może chociaż zastanowią się dwa razy, zanim napadną kogoś całkiem blisko Horyzontalnej.
– Po pierwsze, potrzebuję więc twoich zeznań, po drugie, on może próbować oskarżać ciebie za ten ostatni cios, a na pewno będą zapewniali, że ty wszystko sprowokowałeś - oświadczyła. Oczywiście, to akurat nie było na tyle poważne przestępstwo, by skończyło się czymś więcej niż upomnieniem, przynajmniej jak długo pań w kaszkiecie nie okaże się znajomym całego szwadronu prawników.
Niemniej czekało ich teraz trochę przesłuchań, trochę roboty papierkowej i trochę wyjaśnień.
- To też może zadziałać w drugą stronę. Lepiej poćwiczyć wcześniej wymowę adresu - poradziła, gdy już usiadł na przeciwko niej. Rana wciąż piekła, ale wiggenowy zaczynał działać i istniała całkiem spora szansa, że za chwilę ta pamiątka po nieudanym uniku zacznie się zasklepiać.
Czyli nikt go nie widział przez trzy godziny. Na całe szczęście dla niego tamta trójka nie wyglądała na tytanów intelektu, i zapewne nawet jeżeli będą upierać się, że okradł ich kolegę, pojawi się problem pt. Brak zgodności zeznać przy odpowiedziach na pytania jakiego kolegę, kiedy i co takiego ukradł.
- Nie sądzę, żeby potrzebowali prowokacji - powiedziała, unosząc na niego na moment wzrok znad zapisków. Jeśli miałaby jakiekolwiek wątpliwości wcześniej - Nie mam zamiaru wysyłać cię za kratki. Ale doszło do bójki, jeśli nawet ty nie złożysz zawiadomienia o napaści, zostaną oskarżeni na napaści na funkcjonariusza i stawianie oporu podczas aresztowania.
Pewnie nie upierałaby się przy oskarżaniu kogokolwiek o cokolwiek, gdyby po prostu dostała w twarz. Ale oni byli zajadli, pewni siebie, nie mieli żadnych oporów przy ciskaniu zaklęć i ewidentnie chcieli skrzywdzić Nikolaia. Początkowo myślała, że trafili po prostu na mieszkańców Nokturnu, którzy chcieli wykurzyć z terenu obcych – i do pewnego stopnia mogła to nawet zrozumieć. Wszystko, co robili, wskazywało jednak na to, że nie pierwszy raz zaczepiali przypadkowych przechodniów i skoro sytuacja eskalowała do tego stopnia, Brenna zamierzała już to pociągnąć.
To ich nie zreformuje, ale może chociaż zastanowią się dwa razy, zanim napadną kogoś całkiem blisko Horyzontalnej.
– Po pierwsze, potrzebuję więc twoich zeznań, po drugie, on może próbować oskarżać ciebie za ten ostatni cios, a na pewno będą zapewniali, że ty wszystko sprowokowałeś - oświadczyła. Oczywiście, to akurat nie było na tyle poważne przestępstwo, by skończyło się czymś więcej niż upomnieniem, przynajmniej jak długo pań w kaszkiecie nie okaże się znajomym całego szwadronu prawników.
Niemniej czekało ich teraz trochę przesłuchań, trochę roboty papierkowej i trochę wyjaśnień.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.