[5.9.69] Bohemian Rhapsody | Millie & Basilius

– Bazyliszek no w końcu kurwa jesteś! – karty jej się prawie posypały z rąk na widok czarodzieja. Chciałoby się powiedzieć, że był od niej starszy, ale to nie była do końca prawda. Po prostu Mildred wpadła do beczki z żywicą jako nastolatka i nie chciała się dziwka zestarzeć, a jej kolega został szanowanym i Bardzo Poważnym Dorosłym Lekarzem. Znaczy, kiedy byli młodzi to nie byli kolegami. Nie był ani członkiem jej rodziny, ani członkiem jej stada, więc miała go sążniście w dupie (nie dosłownie). Ale potem oboje stali się stałymi bywalcami Bułeczek Bucky'ego, a czerstwe pieczywo łączyło czasem lepiej niż hektolitry bimbry.

Znajomi którzy widywali się tak regularnie, wyrabiali dupogodziny swojej znajomości i zazwyczaj nawet nie zauważali, kiedy stawali się przyjaciółmi. Ceniła jego cięty język, a on cenił... zapewne entuzjastycnze "no co za pizda!" gdy opowiadał jej o jakimkolwiek trudniejszym wyzwaniu społecznym na linii lekarz-pacjent, bez podawania nazwisk oczywiście.

Teraz Mildred cieszyła mordę na jego widok, karty niemal jej wyleciał z rąk. Oblizała się zbierając słowa, bo w sumie zakładała, że znowu będzie siedzieć sama i umierać z przebodźcowania, ale kiedy Bazyliszek był w okolicy to umieranie było zdecydowanie prostsze.

– Siadaj i powiedz lepiej kogo zaplanowałeś jutro przelecieć! – rzuciła lekko, nie mając pojęcia, że mężczyzna rzeczywiście jest umówiony na jakąkolwiek randkę. Nim zdążył zareagować paplała dalej– Szósty dziewiąty roku pańskiego sześcdziesiątkurwa dziewiątego, taka data zobowiązuje bejbe, dawaj, to jakaś hot pielęgniareczka? Czy ta pacjentka, co jej miesiąc temu przypadkiem cycki powiększyli miseczkę za bardzo? – wróciła do tasowania. Oczywiście, że na taką okazję należy się wróżba! I to darmowa, w końcu nie pracowała w ten sposób, a była Poważną Panią BUmerką (BUmowczunią?) łapiącą przestępców, co nie?