24.04.2024, 22:04 ✶
Wystawianie mandatów nigdy nie sprawiało mu satysfakcji, była to jednak jego praca i cóż, o jakiś względny porządek należało dbać. Do Brygady wstąpił z pobudek wyższych niż spisywanie młodzieży, która piła ognistą whiskey w krzakach za Carkit Market, tym bardziej, że sam kiedyś zachowywał się podobnie, mus to jednak mus. Nie dostawał wypłaty tylko za ryzykowanie życia wbrew pozorom.
Merlinowi jednak dzięki za to, że tamtego dnia Gerry rzuciła tą swoją miotłę gdzie popadnie.
- Czuję się podobnie, ten jeden raz sytuacja w której wypisywałem mandat nie była taka zła. - Spojrzał jej w oczy, a w jego tęczówkach pojawiło się jakaś szczęśliwa iskierka. Dostał wtedy szansę, która niemal zmarnował. Dobrze, że udało się w parę to wszystko w miarę naprawić.
Cokolwiek sprawiało, że ciągle jakoś udawało im się spotykać, mimo ciągłych potknięć z ich strony, widać było bardzo uparte. Bardziej, niż oni.
Dużo dziś rozmawiali o jego rodzinie. Prawdopodobnie kiedyś byłby mniej skłonny o niej opowiadać, dzień w którym Brenna odwiedziła dom, w którym się wychował zaczął sprawiać, że coraz więcej myślał o tym, że może jednak nie musi tak bardzo rozdzielać tych dwóch światów, w których przyszło mu żyć. Bał się trochę tego, mógł jednak próbować zacząć mieszać mugolską familię z magicznym życiem. Choć trochę.
- Z czasem mam wrażenie coraz lepiej. Teraz w ogóle jest inaczej, bo po skończeniu Hogwartu praktycznie nie rozmawiałem nigdy o szczegółach tego co się u mnie dzieje, bojąc się, że i tak nie zrozumieją, ale staram się coraz więcej przemycać. Oswajać ich ze wszystkim już jako dorosła osoba, która sama więcej ogarnia. Choć to chyba i dla mnie i dla nich niełatwy proces. - Skończył z lekko zmarszczonymi brwiami. Przynajmniej części rodzeństwa obiecał, że jego listy będą dłuższe i mniej wymijające. Reszta chyba nie była na to w tej chwili gotowa.
- Nie zapomnę, może to będzie dobra baza wypadowa na jakieś polowania? - dodał, wiedząc, że samo wyobrażenie Geraldine z nim w tym całym domku sprawiało, że marzenie robiło się znacznie milsze. I sprawiało, że lekko różowiał.
Wiedział, że nikt nie jest nieśmiertelny. Wiedział, że oboje wykonują pracę, która była cholernie niebezpieczna, do tego Thomas należał do Zakonu, co samo w sobie sprawiało, że mógł szybko znaleźć się na celowniku. Te drobne zapewnienie Ger, mimo, iż powinno być lekko niepokojące, to jednak w jakiś sposób trochę go uspokoiło. Wiedział, że była silna. Mógł chcieć ją chronić, ale potrafiła dać radę także sama i nie da się pokonać bez walki, podobnie jak on.
- Wypijmy więc za jak najdłuższe ucieranie nosa wszystkiemu, co nas chce ukatrupić! - Dolał Gerry whiskey, nie przejmując się dziś ilością wypitych przez niego czy przez nią procentów, po czym stuknął się z nią swoją szklaneczką.
Tą chwilę jeszcze obracał w dłoni, myśląc o tym, co Gerry powiedziała potem.
- To fakt, miło wiedzieć, że czasem masz do kogo się odezwać. Tego możliwe, że nie doceniałem kiedyś. O co do braci, uwierz, siostry są potrafią być większymi. - Mrugnął do niej, by zaraz się zaśmiać.
Cieszył się w duchu, że Ger też widziała całą tą sytuację tak jak on. Sprawiało, że nie czuł się nienormalny przez to, że po prostu chciał spokojnie żyć.
- I widzisz, macie niby łatwiej na starcie, a potem i tak okazuje się, że mugolaki potrafią wlepiać wam mandaty za nieznajomość prawa. Choć mam wrażenie, jak tak teraz o tym mówię, że niewłaściwa osoba i może mnie to wpędzić do grobu. - Mruknął. Wcześniej nie przyszło mu to na myśl, ale teraz… Cóż, nie miał zamiaru się dać zastraszyć.
Lubił te wspomnienia o przesiadywaniu w pokoju wspólnym i cichym brzdąkaniu na gitarze utworów, których nauczył go brat przez wakacje. Tak samo jak te o wspólnych meczach, treningach i imprezach z powodu wygranych. Hogwart był niezwykłym miejscem. Wszyscy byli tak niewinni i mieli tyle planów i marzeń.
- Wezmę. Mogę też zabrać miotłę. Jestem pewien, że teraz będę w stanie cię prześcignąć. - Zarzucił, patrząc na nią. Odłożył pusty talerz, po czym położył się na kocu i spojrzał w niebo przesłaniane częściowo przez drzewa.
Merlinowi jednak dzięki za to, że tamtego dnia Gerry rzuciła tą swoją miotłę gdzie popadnie.
- Czuję się podobnie, ten jeden raz sytuacja w której wypisywałem mandat nie była taka zła. - Spojrzał jej w oczy, a w jego tęczówkach pojawiło się jakaś szczęśliwa iskierka. Dostał wtedy szansę, która niemal zmarnował. Dobrze, że udało się w parę to wszystko w miarę naprawić.
Cokolwiek sprawiało, że ciągle jakoś udawało im się spotykać, mimo ciągłych potknięć z ich strony, widać było bardzo uparte. Bardziej, niż oni.
Dużo dziś rozmawiali o jego rodzinie. Prawdopodobnie kiedyś byłby mniej skłonny o niej opowiadać, dzień w którym Brenna odwiedziła dom, w którym się wychował zaczął sprawiać, że coraz więcej myślał o tym, że może jednak nie musi tak bardzo rozdzielać tych dwóch światów, w których przyszło mu żyć. Bał się trochę tego, mógł jednak próbować zacząć mieszać mugolską familię z magicznym życiem. Choć trochę.
- Z czasem mam wrażenie coraz lepiej. Teraz w ogóle jest inaczej, bo po skończeniu Hogwartu praktycznie nie rozmawiałem nigdy o szczegółach tego co się u mnie dzieje, bojąc się, że i tak nie zrozumieją, ale staram się coraz więcej przemycać. Oswajać ich ze wszystkim już jako dorosła osoba, która sama więcej ogarnia. Choć to chyba i dla mnie i dla nich niełatwy proces. - Skończył z lekko zmarszczonymi brwiami. Przynajmniej części rodzeństwa obiecał, że jego listy będą dłuższe i mniej wymijające. Reszta chyba nie była na to w tej chwili gotowa.
- Nie zapomnę, może to będzie dobra baza wypadowa na jakieś polowania? - dodał, wiedząc, że samo wyobrażenie Geraldine z nim w tym całym domku sprawiało, że marzenie robiło się znacznie milsze. I sprawiało, że lekko różowiał.
Wiedział, że nikt nie jest nieśmiertelny. Wiedział, że oboje wykonują pracę, która była cholernie niebezpieczna, do tego Thomas należał do Zakonu, co samo w sobie sprawiało, że mógł szybko znaleźć się na celowniku. Te drobne zapewnienie Ger, mimo, iż powinno być lekko niepokojące, to jednak w jakiś sposób trochę go uspokoiło. Wiedział, że była silna. Mógł chcieć ją chronić, ale potrafiła dać radę także sama i nie da się pokonać bez walki, podobnie jak on.
- Wypijmy więc za jak najdłuższe ucieranie nosa wszystkiemu, co nas chce ukatrupić! - Dolał Gerry whiskey, nie przejmując się dziś ilością wypitych przez niego czy przez nią procentów, po czym stuknął się z nią swoją szklaneczką.
Tą chwilę jeszcze obracał w dłoni, myśląc o tym, co Gerry powiedziała potem.
- To fakt, miło wiedzieć, że czasem masz do kogo się odezwać. Tego możliwe, że nie doceniałem kiedyś. O co do braci, uwierz, siostry są potrafią być większymi. - Mrugnął do niej, by zaraz się zaśmiać.
Cieszył się w duchu, że Ger też widziała całą tą sytuację tak jak on. Sprawiało, że nie czuł się nienormalny przez to, że po prostu chciał spokojnie żyć.
- I widzisz, macie niby łatwiej na starcie, a potem i tak okazuje się, że mugolaki potrafią wlepiać wam mandaty za nieznajomość prawa. Choć mam wrażenie, jak tak teraz o tym mówię, że niewłaściwa osoba i może mnie to wpędzić do grobu. - Mruknął. Wcześniej nie przyszło mu to na myśl, ale teraz… Cóż, nie miał zamiaru się dać zastraszyć.
Lubił te wspomnienia o przesiadywaniu w pokoju wspólnym i cichym brzdąkaniu na gitarze utworów, których nauczył go brat przez wakacje. Tak samo jak te o wspólnych meczach, treningach i imprezach z powodu wygranych. Hogwart był niezwykłym miejscem. Wszyscy byli tak niewinni i mieli tyle planów i marzeń.
- Wezmę. Mogę też zabrać miotłę. Jestem pewien, że teraz będę w stanie cię prześcignąć. - Zarzucił, patrząc na nią. Odłożył pusty talerz, po czym położył się na kocu i spojrzał w niebo przesłaniane częściowo przez drzewa.