Dziwiło go zachowanie tak Victorii jak i Geraldine, bo żadnej z tych kobiet nie poznał od tej strony. Nawet jeśli rzeczy trwały między nimi przemilczane to wydawało mu się, jakby ciężar próbował osiąść na łódkę i chociaż jej nie podtapiał to jednak robiło się bardziej dyskomfortowo. Powiedzenie, że czuł się nowym wobec takich sytuacji byłoby kłamstwem, ale był nowy wobec takiej sytuacji gdy chodziło o wybieranie się na potencjalnie niebezpieczną wyspę, łodzią, ponad czarną wodą, pod którą przepływa coś niebezpiecznego... tak. Elementy składające się na samopoczucie piętrzyły się i mogły stać się bardzo niebezpieczne. W tym wszystkim nawet nie dotarł do niego temat samego ślubu i Vespery. Za dużo było bodźców, żeby ta emocja się przez to przebiła. Przecież mogę im zaufać. Victorii na pewno. Nie jesteś sam, nie jesteś sam, niejesteśsam, niejesteśsam, niejesteśsam, niejesteśsam...
- Nie przesadzajmy, Esme nie jest aż takim złym wioślarzem. - Uśmiechnął się delikatnie, ujmując to jako żart, bo nie dało się ukryć, że mężczyzna nazbyt silny nie był. Chciał sam rzucić komplement wobec dwóch dam, z których jedna była wyśmienitą łowczynią, a druga wybitną czarownicą - obie zasługiwały aż nader na komplementy - ale mając na uwadze... uwagę Victorii powstrzymał się. Nie do końca był pewien, czy nie lepiej byłoby w ogóle siedzieć w ciszy, ale nie każdemu napięcie się udzielało, a uparcie trwanie w niej tylko by je pogłębiało dla niego samego. Podziwiał spokój, który promieniował od Esme. Aż miał ochotę do niego przylgnąć i jak pasożyt ciągnąć od niego tę emocję, żeby nie odbierać tego poczucia zdenerwowania.
- Delfiny nie posiadają rodzinnych zachowań - są wierne grupom i hiperaktywne, co... - Cooo bardzo chętnie podyskutowałby z Geraldine o tym dalej podłapując temat natychmiastowo - wystarczyło tylko wcisnąć przycisk - ale zobaczył minę Perseusa i... zamknął się. Przez moment chciał tłumaczyć, że to właśnie przez to jak pracują ich umysły, ale to chyba nie był dobry pomysł. Za to zdziwiło go to, że mężczyzna prawie przeklął. Jednocześnie spróbował nie prychnąć śmiechem i delikatnie starał się ukryć swój rozbawiony uśmiech. Tak. Ludzie mieli pojęcie o zwierzętach jako słodkich istotkach. Chociażby koty. Wcale nie były takimi słodkimi istotkami i nawet udomowione zachowywały swój bezwzględny instynkt i umiłowanie do zabijania dla zabawy i ćwiczeń. Laurent od dawna widział, że prawda ludzi nie uszczęśliwia i niszczenie wyobrażeń słodkich zwierzątek tylko psuje im życie. Więc po co? - Na szczęście foki to radosne istoty lubiące tysiąckilometrowe wycieczki... - Wymierające zwierzęta. Przez ludzi.
- Victorio..! - Aż mu gula urosła w gardle, kiedy kobieta się podniosła. - Usiądź, proszę. - To było bardzo niebezpieczne - za łatwo wypaść, jeśli cokolwiek uderzy w łódkę. Instynktownie złapał się za jej brzeg. - Tak, zdecydowanie coś tam pływa. - Powędrował wzrokiem za palcem Victorii, kiedy ten cień się wyłonił i spojrzał na Geraldine na chwilę, która pewnie już i tak naprężyła mięśnie w odpowiednim tempie i pośpieszyła z potencjalnymi zagrożeniami.
- Gdyby coś się działo, Esme, chciałbym, żebyś zadbał o to, by łódka się nie rozpadła. - Spoważniał, nie mając chwilowo nic do dodania po Geraldine. Podział ról. Każdy powinien wiedzieć, co robić. Albo co było istotne do zrobienia. - Victorio, jeśli to kelpie to trzeba jej nałożyć wędzidło, wtedy staje się potulna jak owieczka. - Spojrzał na Geraldine nie mając wątpliwości, że akurat ona będzie wiedziała, co robić najlepiej. - Zadbam o to, żebyśmy płynęli naprzód. - Zapewnił łowczynię dając jej jednocześnie znać, że zatroszczy się o to, by brońcie bogowie nie stać w miejscu, żeby ta miała pole do działania po swojemu. Takim ludziom trzeba zapewnić swobodę. - Perseusie zostawię ci obserwację wody. Nie ignoruj inteligencji stworzeń, jakie mogą się pojawić. - Wolał to dopowiedzieć, bo czasem ludziom nieobeznanym ze światem magii wydawało się, że bestia jak bestia. Nie. Bestie były niebezpieczne nie tylko dlatego, że miały niezwykłe umiejętności. Miały je. I w dodatku niektóre inteligencją przewyższały większość ludzi. Potem jednak stało się coś... coś. Wybuch Victorii. Nie krzyczała, ale nie musiała krzyczeć, przynajmniej jak dla niego. - Victorio... to mógł być dobry pomysł, żeby upewnić się, że nic nam nie grozi... - Spróbował załagodzić sytuację i ją dla Victorii zracjonalizować. Jednocześnie wyciągnął do niej dłonie, chcąc objąć jej ramię.
Na szczęście na razie zupełnie nic się nie działo. Po prostu płynęli, chociaż napięcie w Laurencie mocno wzrosło.