[04.07.1972r.] Chcę zostać z Tobą | Richard & Charles

A więc zrobił ojcu niespodziankę, która nie przyjęła się tak dobrze, jak miał nadzieję. Dał sobie chwilę, przełykając resztę ciasteczka i otrzepując koszulę, choć okruszki już dawno zdążyły opaść na dywan. Jego kark ugiął się niemal samoistnie, gdy tylko twarz Richarda stężała.

- Przepraszam, ojcze. - Nie miał odwagi kłamać, zapewniać, że sowa zgubiła drogę. To się nie zdarzało. - Podjąłem decyzję i nie miałem już czasu, żeby wysłać list. - Wyjaśnił się wprost. Ojciec musiał wiedzieć, że Charlie miał gorącą głowę i podejmował decyzje zbyt pochopnie, zbyt brawurowo, nie licząc się z konsekwencjami.

Nie podobało mu się to westchnienie. Brzmiało zbyt blisko rozczarowania, jakby tata wcale nie cieszył się na widok synka.

- Zostawiłem w domu wiadomość. - Dodał, by przynajmniej co do tego nie było wątpliwości. Siostra musiała sobie poradzić bez niego. Miał wrażenie, że najmłodsza i tak niedługo dołączy do nich w Anglii, tęskniąc za braciszkami i rodzicem! - Interesy w Norwegii są zamknięte. Wiesz, że nie zostawiłbym ich tak po prostu... - Mruknął. Zabolało! Jak Richard mógł w ogóle podejrzewać, że zostawił klientów bez kontaktu? - Pomóc ci z torbą?