Lato 1972, 29 lipca // Lukrecja

29 lipca 1972, fantasmagoria

Sesja związana z tym listem.

Leciał już trzeci tydzień ciszy pomiędzy nim i Laurentem. Na tym etapie Flynn przestał już o nim aż tak intensywnie myśleć. Niekoniecznie dlatego, że emocje całkowicie w nim opadły, po prostu miał teraz na głowie wiele innych, bieżących spraw - pokłosie tej głupiutkiej randki w ciemno, rychły powrót na Ścieżki, żeby załatwić prywatne sprawy nieudolnej panienki Crouch... żal czasu na to, żeby to wszystko zacząć wymieniać. Robił więc to, co robił zawsze w takich sytuacjach - albo tonął w środkach odurzających, albo skupiał się na pracy - planował kolejne popisy wykreowanej przez siebie postaci, projektował nowe pułapki, sporadycznie... kiedy nikt tego nie widział... szkicował w dzienniku koncepcję domu z przeszkloną werandą, tak żeby móc leżeć w niej i oglądać spływający po suficie i ścianach deszcz.

Tak, to było idiotyczne. Tak, powinien przestać. I nigdy, przenigdy nikomu się do tego nie przyzna. To stało się kolejnym sekretem wątłego, zniszczonego od morskiej wody zeszytu, w którym notował różne pomysły, trzymanym w wewnętrznej kieszeni kurtki. Nigdy się z nim nie rozstawał. Dobrze, bardzo dobrze. Nikt... absolutnie nikt nie powinien tego zobaczyć. Nigdy.

Dwudziesty dziewiąty lipca był sobotą. Obudził się na kacu, więc krótko po tym zniknął z obszaru cyrku i wrócił dopiero po tym, kiedy wreszcie poczuł się nieco lepiej. Pewnie poszedłby przygotowywać się do dzisiejszego występu, gdyby nie zobaczył Alexandra siłującego się z ptaszyskiem siedzącym na jego wozie. Dlaczego nie chciał oddać mu tej poczty? Flynn tego za cholerę nie wiedział, dopiero kiedy ptak po zobaczeniu go z oddali poleciał w jego kierunku, akrobata momentalnie pobladł. Dotarło do niego od razu, że cokolwiek przyniosło to cholerstwo, było zwiastunem kolejnych kłopotów. Jak na inteligentnego i pewnego siebie mężczyznę przystało, udał więc, że wcale nie oglądał tej sceny od dobrych kilkudziesięciu sekund i nerwowym krokiem ruszył w losowym kierunku, jakim okazała się przestrzeń za przyczepą Layli. Podobno kiedy ty kogoś nie widzisz, to on też ciebie nie widzi...