[21.08.72. Księżycowy Staw] Tajemnice księżyca i wody

Tak na prawdę Mildred nie zamierzała atakować kobiety. No może trochę. Była jak kociak, który zobaczył mysz, upolował mysz, a teraz za bardzo nie wiedział co z nią zrobić. Kobieta krzyknęła, obie upadły na miękką trawę. Mózg młodszej z nich nigdy nie pracował tak normalnie (czymkolwiek ta norma, zwłaszcza wśród czarodziei była), a teraz iskrzył. Trzeba było coś wymyślić i to szybko.

Tak jak na nią wpadła, tak odskoczyła zszokowana, zupełnie jakby to kobieta ją zaatakowała niespodziewanie.

– Thomas?! To nie Ty?! Kim pani jest?! Co pani tutaj robi? – Jej zwyczajowo jadowite czujne oczy przybrały minę absolutnego zestresowanego niewiniątka, różdżka w tym zamieszaniu dawno została ukryta w kieszeni spodni. Mills wyglądała nawet dziewczęco, gdy wyciągnęła rękę do staruszki, żeby pomóc jej wstać.

– Przepraszam my... bawiliśmy się z narzeczonym w chowanego, opatrznie wzięłam panią... Ale zaraz, co pani tu robi, przecież to teren posiadłości? Och kochanie tu jesteś!– zareagowała na widok nadbiegającego Thomasa z tak zmartwioną i zestresowaną miną, jakby wcale a wcale nie odjebała tego numeru absolutnie celowo przed chwilą. Tylko że no... Mildred celowość miała analogiczną do pioruna zdobiącego jej plecy.