27.04.2024, 22:39 ✶
Dobra, słowa Geraldine przywołały mnie do porządku, bo faktycznie to mogło być niebezpieczne. W pierwszym odruchu nawet o tym nie pomyślałem, bo siostra miała w sobie bardzo dużo energii, drąc się na całą kamienicę, i nic nie wskazywało na to by jakaś roślina miała ukrócić jej temperament. Jednakże to było coś nowego... W każdej chwili mogło się przemienić z mało śmiesznej komedii w krwawy dramat, a na domiar złego, jeśli ten kaktus faktycznie rozwali jej czachę, to pewnie ja się rzucę na jej wypływający mózg jak oszalały, wcale nie myśląc o tym by ratować siostrę, tylko KREW-KREW-KREW. Fuj. Wzdrygnąłem się.
- Nie szamotaj się tak! Idę sprawdzić - rzuciłem do niej, by samemu dorwać tego diabła morskiego. Że też... wymyśliła coś takiego. Wracałem do niej z tej łazienki, już czytając etykietę produktu, ale nic tu nie było o skutkach ubocznych ani jakiejkolwiek wzmianki o takim celowym działaniu szamponu. Skąd też siostra dorwała taki szampon? Kupowało się szamponiki fiołkowe, a nie takie z oczami diabła morskiego!
- Nic tu nie ma... Proponuję rzucić zaklęcie na rozproszenie, a jeśli nie wyjdzie, to rozkroić...? Może uschnie, kiedy sam straci głowę? - zaproponowałem już poważnie. Mieliśmy problem, więc trzeba było się go racjonalnie pozbyć. - Zrobiłbym to w tej kolejności, co zaproponowałem, ale to twoja głowa, więc... jestem do twojej dyspozycji. Idę po różdżkę. Zaraz wracam - odparłem, wciskając jej w dłonie opakowanie szamponu, jeśli sama chciała przejrzeć etykiety, a jeśli nie, to cisnąłem to gówno na stolik. Gdybym niechcący, dziwnym przypadkiem-wypadkiem wylał na siebie ten szampon, to mielibyśmy podwójny problem.
Kilka sekund później wróciłem z różdżką.
- To jak? Gdzie kupiłaś ten szampon? Może ktoś zrobił ci głupi żart? Ludzie to najgorsze potwory pod słońcem - zauważyłem, a potem pomyślałem o swojej przypadłości... Może jednak nie najgorsze. Bywały gorsze zmory. Takie, co się włos jeżył na skórze.
Nie rzucałem zaklęcia, czekając na decyzję siostry. Ważne by się przy tym nie poruszała gwałtownie po mieszkaniu, rzucając przy tym kurwami.
- Nie szamotaj się tak! Idę sprawdzić - rzuciłem do niej, by samemu dorwać tego diabła morskiego. Że też... wymyśliła coś takiego. Wracałem do niej z tej łazienki, już czytając etykietę produktu, ale nic tu nie było o skutkach ubocznych ani jakiejkolwiek wzmianki o takim celowym działaniu szamponu. Skąd też siostra dorwała taki szampon? Kupowało się szamponiki fiołkowe, a nie takie z oczami diabła morskiego!
- Nic tu nie ma... Proponuję rzucić zaklęcie na rozproszenie, a jeśli nie wyjdzie, to rozkroić...? Może uschnie, kiedy sam straci głowę? - zaproponowałem już poważnie. Mieliśmy problem, więc trzeba było się go racjonalnie pozbyć. - Zrobiłbym to w tej kolejności, co zaproponowałem, ale to twoja głowa, więc... jestem do twojej dyspozycji. Idę po różdżkę. Zaraz wracam - odparłem, wciskając jej w dłonie opakowanie szamponu, jeśli sama chciała przejrzeć etykiety, a jeśli nie, to cisnąłem to gówno na stolik. Gdybym niechcący, dziwnym przypadkiem-wypadkiem wylał na siebie ten szampon, to mielibyśmy podwójny problem.
Kilka sekund później wróciłem z różdżką.
- To jak? Gdzie kupiłaś ten szampon? Może ktoś zrobił ci głupi żart? Ludzie to najgorsze potwory pod słońcem - zauważyłem, a potem pomyślałem o swojej przypadłości... Może jednak nie najgorsze. Bywały gorsze zmory. Takie, co się włos jeżył na skórze.
Nie rzucałem zaklęcia, czekając na decyzję siostry. Ważne by się przy tym nie poruszała gwałtownie po mieszkaniu, rzucając przy tym kurwami.