No oczywiście. Ta dwójka z jakiegoś powodu trzymała się na dystans. A jeszcze pamiętał, jak wiele razy Penny polegała na umiejętnościach bojowych Aidana, który później dostał się do Brygady, zostając jego członkiem. A teraz? Co takiego zaszło, że się pogryźli? Nie chciała mu nawet normalnie odpowiedzieć. Wyraźnie ucinała temat. Jakby nie chciała do tego wracać. Renigald obserwował ją uważnie, ale nie zadawał już więcej pytań w sprawie swojego kuzyna. Skoro ten temat mogą uznać za zamknięty. Nie musi jej wspominać o tym, jak wyglądał jego początek rozmowy z Parkinsonem.
- Żeby mnie to obchodziło.Wzruszył nieznacznie ramionami, w sprawie zostania starym kawalerem. Jakby też w ogóle obchodziło go zdanie rodziców. Pewnie i tak będzie musiał się podporządkować, albo postawić na swoim. I tak mieli uwagi do niego o to, że nie miał pracy.
Mimo świadomości, że nie może, nie powinien wiecznie polegać na pieniądzach rodziców, nie próbował zrobić nic w tym kierunku. Może czas to zmienić?
Najlepiej znaleźć bogatą żonę. Co będzie harować i ich utrzymywać. Żyć z jej pieniędzy. Czyż to przyjemny i wspaniały układ?
- To może zostanę już przy tej opcji co mam obecnie?Odpowiedział na jej kolejne słowa wywracając oczami, na koniec zatrzymując się wymownie na jej twarzy. Zrobiła z nich narzeczonych. To może zostaną już przy tym i nie będą sobie utrudniać? On nie będzie musiał szukać przyszłej żony, jak i ona męża. Nie chciałaby tego? Spokoju od rodziców i żyć po swojemu, gdzie nie wchodziliby sobie w drogę. Wtedy życie po trzydziestce nie będzie im straszne.
Zaraz przy tym zadał jej pytanie o wyobrażenie ślubu. Z ciekawości. Czy w ogóle to widziała. Liczył może na sprzeczne odpowiedzi. Takie, że nie ma ono bytu. Że to bez sensu. Penny jednak nie byłaby sobą, gdyby nie zaczęła mu przy tym pytaniu marzyć? Bajkować?
”Kurwa. Wzięła to na poważnie?” – pomyślał zaskoczony, gapiąc się na nią, dwa razy do pięciu mrugając oczami.- Halo. Penny. Ziemia. Ty mówisz poważnie?
Zapytał. Z ogromną chęcią, chcąc sprawdzić jej stan psychiczny. Czy mówiła faktycznie z sensem? On tego kompletnie nie widział.
Przecież to nie wypadli. A czy on myślał w stosunku do siebie, jaki chciał mieć ślub? Czy w ogóle o takowym myślał pod siebie? Ani razu. Nie umiał sobie tego wyobrazić. Te czasy przecież na marzenia nie pozwalały.
- Nie żyjemy w bajce. Ani w filmie. Penny. Trzeba o tym zapomnieć. A tym bardziej fakt, że ja nazwiska nie zmieniam.To ostatnie zaznaczył swoim akcentem, że nazwiska to on przecież nie zmieni nigdy w życiu. Chyba że faktycznie życie by się mu posypało do takiego stopnia, że byłby do tego zmuszony. Weasleyowa bujała w bajce, która nie mogłaby mieć miejsca bytu.
Westchnął. Przetarł twarz dłonią. Znów na nią spojrzał. Myślał. Jak to odkręcić. Może faktycznie dobrze byłoby odpuścić temat i o tym zapomnieć? Może jej pomysł z unikaniem się, nie był taki głupi? To by jednak znaczyło, że nie mógłby przez jakiś czas pokazywać się w sklepie, w porach jego funkcjonowania. Byłoby mu to na rękę? Jemu może tak. Ale Penny i Terry'emu? Założyli sklep w mało bezpiecznym miejscu. Co z tego, że opłacał jakiegoś żula, żeby w nocy pilnował z oddali, czy ktoś nie dokonuje jakiegoś włamu.
Przeniósł spojrzenie gdzieś na bok, szukając w głowie rozwiązania.