Zagubił się? Bardzo możliwe. Ze wszystkim musiał radzić sobie w większości sam. Nie zawsze pomagało mu rodzeństwo, gdyż każdy też szedł w innym kierunku rozwoju swojej kariery. Niektórzy wyjeżdżali za granicę, aby się doszkolić. Mimo tego że tak powiedzmy, problemu życiowego, dawał radę. Znalazł przecież odpowiednią dla siebie drogę kariery. Zawodowo się sprawdzał bardzo dobrze. Tylko, osobiście w życiu mu nie szło, aby postawić na swoim. Zacząć o siebie dbać.
Kiedy dotknęła jego dłoni, spojrzał na nią, a po chwili na Camille. Zaskoczyła go tym pytaniem.
- Zadowolić kogoś?Zapytał, jakby bardziej sam siebie. Czy starał się to robić? Zadowalał żonę, aby niczego jej nie brakowało? Zadowalał ojca, aby mógł dostrzec w nim swojego dziedzica?
Westchnął, kiedy wyjaśniła. Kiedy przypomniała swoje słowa z przed laty. Miał patrzeć na swoje szczęście. Opuścił wzrok, jakby uciekał nim przed prawdą. Przed swoją porażką. Nie patrzył na swoje szczęście. Jedyne, jakie w tym miał, to kariera i syn? Miał dziedzica. Uszczęśliwiał innych, nie siebie. Może gdyby postawił sprawę jasno, związał się z Camille, wtedy mógłby mówić o szczęściu?
Wybaczyła mu? Słysząc to, wewnętrznie poczuł ulgę. Spojrzał na nią lekko uśmiechając, jakby w podziękowaniu. Jakby, rozumiała go.
- Czego pragnę…Pomyślał przez moment. Czego potrzebował na ten moment. Wzrok przeniósł na jej dłoń, która nadal spoczywała na jego. Pogładził kciukiem jej delikatne palce. Kojący dotyk. Bo była blisko. Rozmawiała z nim.
- Zależy mi na szczęściu syna. Wychowaniu go, aby dostał się do Hogwartu. Chciałbym też, resztę życia spędzić z Tobą.
Tutaj spojrzał na nią dość uważnie. Poważnie. Ale też mówił szczerze. Kochał ją. Powiedział to wprost, być może będąc gotowym na odmowę. Jakby wiedział, że ten czas miał ograniczony. Ale też nie chciał, aby brała to na jakąkolwiek litość. Dlatego nikomu nie mówił o swojej chorobie. Może lek stworzony przez brata, jakimś cudem, przedłuży mu życie? To byłby dopiero jakiś cholerny cud.
Aby nie wyglądać za długo zbyt poważnie, uśmiechnął się lekko.
- Nie oczekuję, że się zgodzisz. Masz swoje życie. Swoje plany. Ale jedynie Tobie potrafię zaufać. Z Tobą bardzo dobrze mi się rozmawia. Jakbyśmy się jednak rozumieli. Może zgodziłabyś się spotkać w innych, przyjemniejszych okolicznościach, nie związanych z pracą i zechciała poznać mojego syna?Zapytał, przedstawiając także propozycję, utrzymania choćby zwyczajnej, przyjaznej znajomości. Bez wchodzenia w to głębiej jak kiedyś. Na nowo przyzwyczaić się do siebie. Nie miała nikogo. On został wdowcem. Co odpowie na jego propozycję?