21.12.2022, 11:09 ✶
Czy aby na pewno musieli to przewidzieć? Silly nie znał się na historii czarodziejskiej architektury, ale mugolska miała to do siebie, że mimo wielu wykształconych ludzi i lat wyliczeń mających zapewnić bezpieczeństwo, raz na jakiś czas i tak słyszało się o dachu zawalonym od naporu śniegu, domach stawianych na podmokłych terenach, centrach handlowych, w których pęka cała konstrukcja od wstrząsów powodowanych przejazdem okolicznych tramwajów... W świetle tego brak wyjść ewakuacyjnych zdawał się jedynie drobnym niedopatrzeniem, ale oczywiście wolałby, żeby miała rację.
- Ciastka... ciastka nigdy nie były tu problemem - zauważył, wgryzając się w jakąś przekąskę, którą w międzyczasie zgarnął z górującego nad nim stołu.
Dowcipny mężczyzna, dający już na pierwszy rzut oka wrażenie bycia kompletnie roztrzepanym, miał w sobie jednak coś poza poczuciem humoru - coś jeszcze, co znajdowało odbicie w wyrazie jego twarzy - olbrzymie skupienie i jakiś taki bystry błysk w oku, silnie kontrastujący z dziecinadą, jaką oferował przedziwnym zachowaniem. Charyzmatyczny wesołek odziany w typowo nieczarodziejski strój śmierdział dymem. Na pewno palił, ale to był też smród zadymionych, londyńskich dzielnic i wyjątkowo męskiego szamponu.
- Moglibyśmy zostać stratowani, to fakt... - Najbardziej oczywisty kierunek ucieczki wydawał mu się kryć tyle potencjalnych niebezpieczeństw, że aż ciężko było wszystkie wymienić. Poza koncepcją bycia kompletnie zadeptanym przerażała go też wizja tego, że napastnicy przewidzieli potencjalną drogę ucieczki i jeżeli ich atak nie miał większego celu poza okazaniem okrucieństwa w tak ważnym dniu, to i tam mogli postanowić zasiać zamęt. To natomiast powodowało w nim olbrzymią, nieziemsko wręcz silną chęć niesienia pomocy. Problem z tym był taki, że chociaż był wprawiony w zaklęciach, to ich nigdy nie użył w prawdziwej potyczce i podejrzewał, że w przeciwieństwie do Longbottomów, Śmierciożercy pozbawieni byli zdolności do przeprowadzenia honorowej walki zgodnie z zasadami pojedynków.
Przełknął głośno kolejny kęs ciastka.
Być może nie miał zdolności do zażegnania tej sytuacji całkowicie, ale mógł przynajmniej wydostać stąd równie przerażoną cukierniczkę.
- Mam plan - powiedział, ale wpierw nie zdradził jaki. Zamiast tego wyjrzał spod mebla, pod którym siedzieli i spojrzał uważnie w kierunku źródła zamieszania, następnie w stronę wyjść. Tak jak spodziewała się tego Nora - opuszczenie budynku tylnym wyjściem nie wchodziło w grę, bo czarodzieje stworzyli tam wielki zator i rozpychali się łokciami. Prawdopodobnie część z nich próbowała wrócić do środka. Tego samego nie zauważył po drugiej stronie sali - tej, z której przybyli tutaj poplecznicy Lorda Voldemorta. Pod stołem znalazł się w akompaniamencie kolejnego świstu, który omal nie trafił go w głowę. - Uciekajmy wejściem, przez które weszli oni. Przesuwają się w stronę środka. Ale musimy zrobić to szybko, póki nikt tam nie stoi. - Złapał ją za ramiona i zatrząsł nimi. Nie dał jej zbyt wiele pola na reakcję. - Weź ze sobą coś, czym możesz się zasłonić i biegnij ze mną na trzy. - Odetchnął. - Raz, dwa...
@Nora Figg
- Ciastka... ciastka nigdy nie były tu problemem - zauważył, wgryzając się w jakąś przekąskę, którą w międzyczasie zgarnął z górującego nad nim stołu.
Dowcipny mężczyzna, dający już na pierwszy rzut oka wrażenie bycia kompletnie roztrzepanym, miał w sobie jednak coś poza poczuciem humoru - coś jeszcze, co znajdowało odbicie w wyrazie jego twarzy - olbrzymie skupienie i jakiś taki bystry błysk w oku, silnie kontrastujący z dziecinadą, jaką oferował przedziwnym zachowaniem. Charyzmatyczny wesołek odziany w typowo nieczarodziejski strój śmierdział dymem. Na pewno palił, ale to był też smród zadymionych, londyńskich dzielnic i wyjątkowo męskiego szamponu.
- Moglibyśmy zostać stratowani, to fakt... - Najbardziej oczywisty kierunek ucieczki wydawał mu się kryć tyle potencjalnych niebezpieczeństw, że aż ciężko było wszystkie wymienić. Poza koncepcją bycia kompletnie zadeptanym przerażała go też wizja tego, że napastnicy przewidzieli potencjalną drogę ucieczki i jeżeli ich atak nie miał większego celu poza okazaniem okrucieństwa w tak ważnym dniu, to i tam mogli postanowić zasiać zamęt. To natomiast powodowało w nim olbrzymią, nieziemsko wręcz silną chęć niesienia pomocy. Problem z tym był taki, że chociaż był wprawiony w zaklęciach, to ich nigdy nie użył w prawdziwej potyczce i podejrzewał, że w przeciwieństwie do Longbottomów, Śmierciożercy pozbawieni byli zdolności do przeprowadzenia honorowej walki zgodnie z zasadami pojedynków.
Przełknął głośno kolejny kęs ciastka.
Być może nie miał zdolności do zażegnania tej sytuacji całkowicie, ale mógł przynajmniej wydostać stąd równie przerażoną cukierniczkę.
- Mam plan - powiedział, ale wpierw nie zdradził jaki. Zamiast tego wyjrzał spod mebla, pod którym siedzieli i spojrzał uważnie w kierunku źródła zamieszania, następnie w stronę wyjść. Tak jak spodziewała się tego Nora - opuszczenie budynku tylnym wyjściem nie wchodziło w grę, bo czarodzieje stworzyli tam wielki zator i rozpychali się łokciami. Prawdopodobnie część z nich próbowała wrócić do środka. Tego samego nie zauważył po drugiej stronie sali - tej, z której przybyli tutaj poplecznicy Lorda Voldemorta. Pod stołem znalazł się w akompaniamencie kolejnego świstu, który omal nie trafił go w głowę. - Uciekajmy wejściem, przez które weszli oni. Przesuwają się w stronę środka. Ale musimy zrobić to szybko, póki nikt tam nie stoi. - Złapał ją za ramiona i zatrząsł nimi. Nie dał jej zbyt wiele pola na reakcję. - Weź ze sobą coś, czym możesz się zasłonić i biegnij ze mną na trzy. - Odetchnął. - Raz, dwa...
@Nora Figg