Zaśmiał się cicho i przytaknął głową słysząc to jakże odpowiednie pytanie w odpowiedniej sytuacji. Po prostu przetrwać.
- Brzmi już jakbyśmy wyprawiali się na wojnę. - Zauważył żartem, chociaż prawdziwa wojna to działa się właśnie za oknem i zrobienie z nią porządku - czyli wylądowanie na ten moment - było wręcz obowiązkowe. Opóźni podróż, a niekoniecznie siedzieli w najbardziej komfortowych warunkach, ale przynajmniej wszyscy będą bezpieczni - włącznie z abraksanami. - Zaraz wrócimy do planów wojennych i przetrwania, albo spokojnych opowieści o życiu. - Zapewnił mężczyznę całkiem spokojnie, bo nie spodziewał się kłopotów. Jeszcze. Napięcie się w nim pojawiło, ale nie takie, żeby nim wstrząsać. Ledwo to, które nakazywało się spiąć i zrobić to, co robić potrafił - pokierować abraksanami do bezpiecznego lądowania.
Przeszedł na przód powozu zostawiając chwilowo Basiliusa samego sobie. Tak, tak, na pewno BARDZO było mu przykro! Pewnie by się nie obraził nawet jakby mieli całą noc w wozie spędzić, jeśli to oznaczało x godzin mniej spotkania z pewną starą kobietą. Złapał lejce przymocowane do pałąku na miejscu woźnicy i przymrużył oczy od chłostającego, zimnego deszczu wpadającego na jego twarz.
- Szukajcie miejsca do lądowania! - Krzyknął do abraksanów i ściągnął im lejce, żeby zwolniły. Wóz skierował się w dół, chociaż w samym wozie było to praktycznie niewyczuwalne. Można było tam postawić herbatę na stoliczku i by się nie wylała z filiżanki. Gdyby tylko taką mieli, bo Laurent nie przewidział takiej burzy. Zresztą gdyby wiedział, że będzie, to by się nie wybierał w ten sposób w podróż, a sprawdzał pogodę za każdym razem.
Chwila szarpania z wiatrem i deszczem w towarzystwie błysków piorunów w końcu zawiodła ich na drogę. Drogę, która biegła przy jednorodzinnym domu - ładnym, z cegły, otoczonym płotkiem, ale brama była otworzona. Laurent zwątpił, czy to dom mugoli czy nie - co prawda wóz był zabezpieczony, ale nadal... Przez moment spoglądał niepewnie na budynek. Padało coraz mocniej. Wsunął się, mokry cały, do wnętrza wozu.
- Wylądowaliśmy. - Otarł wodę z twarzy, drżąc z zimna. - Jesteśmy koło jakiegoś jednorodzinnego domu, może poprosimy o schronienie na czas burzy? - Jeśli odmówią to trudno, ale warto spróbować. - Nie zapowiada się na to, żeby miała się szybko skończyć. Nie wiem, s-skąd się wzięła. - Z chłodu aż się zająknął. Wyciągnął różdżkę, żeby trochę się ogrzać, spoglądając z niesmakiem na to, ile wody wniósł ze sobą do środka. Wszystko z niego kapało. - Jest czarno jakby nas noc zastała. - Głęboka, ponura noc, w której krzątanie się po bezdrożach nie brzmiało w najmniejszym wypadku zachęcająco.