Cain był zawsze dokładnie taki - nadmiernie spokojny. Sympatyczny. Chciałoby się powiedzieć: dojrzały, dbający o swoje sprawy, dbający o rodzinę, nigdy niemal o nic nie prosił zwrotnie, kiedy była potrzeba, dopóki nie kolidowało to z jego pracą - był. A jak kolidowało to brak urlop żeby robić dla rodziny zamiast samemu odpocząć. Sińce pod oczami były elementem jego urody, nie znakiem przepracowania, chociaż tak naprawdę było zupełnie na odwrót. Millie była jego przeciwieństwem. Nie myślała o tym, co pomyśleć mogą inni. Wybuchała emocjami i pozwalała sobie na to, żeby wybuchać. Nie bała się krzyczeć i nie bała się o to, co pomyślą inni. Cain zawsze brał na to poprawkę. Zawsze mocno przyglądał się temu, co mogli mówić ludzie o jego rodzinie, o Moodych jako autorach i o Bletchleyach. Pakował prawdę w śliczne prezenty i układał z nich matrioszkę tak pokrętną, że przestawało mieć znaczenie, co znajduje się w środku. Prawdą stawało się opakowanie. Millie rozerwała by paroma ruchami cały ten papier, zerwała wstążki. W amoku gotowa była zdeptać to wszystko, bo dlaczego miało istnieć na tym świecie coś, co miało służyć do mówienia jej, jak żyć? Żeby nie przeklinać i żeby się hamować?
- Chciałabyś w tym pomóc? - Jego uśmiech zabarwił się na delikatnie ironiczny, ale to tylko przez moment. Jeszcze na głowę nie upadł (aż tak mocno) żeby widzieć swoją kuzynkę w kategorii innej niż rodziny. Z drugiej strony jego życiowy sukces związków nadal wynosił: jeden. Nie była to raczej liczba imponująca.
Nie od razu odpowiedział. Zamknął teczkę, odsunął ją na bok - wszystko tutaj było może nie w idealnym porządku, ale miało swoje miejsce. Dla ułatwienia. Żeby nie musiał ogarniać swoją pamięcią całego chaosu i w nim się poruszać w pracy. W domu to zupełnie inna sprawa.
- Ludzie czytają różne gówna. - Mógłby się na ten temat wypowiedzieć: dlaczego, co nimi powodowało, jakie emocje wywoływało, ale w tej sytuacji nie miało to żadnego znaczenia. - Jeden samiec i całe kółko gospodyń. Ciekawe, co oni mogą tam robić. - Uśmiechnął się pod nosem spoglądając na gazetę i przesunął ją teraz w swoim kierunku. - Nie ważne, jak mocno będziesz się pieklić nie zmienisz tego, co się dzieje. Ponieważ nie zmienisz sposobu myślenia wszystkich ludzi. - Zmiął kraniec papieru w palcach w zastanowieniu. - Gdybyś chciała coś zrobić z kimś takim jak Edgar - od czego byś zaczęła. - Jego uśmiech znów stał się tym bardzo Cainowym uśmiechem - spokojnym i zwyczajnie miłym. Jak ten koleś z sąsiedztwa, który zawsze pomoże ci z ciężkimi zakupami.