Już myślał, że Samuel jednak posłucha jego "prośby" i jednak z niego zejdzie. Co prawda ciężki wcale nie był, ale leżenie na twardej ziemi, gdy ktoś na tobie siedzi, nie należy do najbardziej komfortowych. Poczuł, jak nacisk na jego udach zelżał, ale zamiast odzyskanej swobody ruchu, poczuł, jak jego tyłów zostaje oderwany od ziemi i sekundę później uderzył potylicą o podłoże, gdy Samuel szarpał nim, jak szmacianą lalką.
Oczywiście, "niedźwiedzia by nie zabił", ale jeszcze kilka minut temu to jego zęby zaciskały się na karku Nikolaia. I to kiedy był w postaci niedźwiedzia.
-"Nie chciałeś mi nic zrobić", więc się na mnie rzuciłeś i mnie pogryzłeś! To jakaś nowa forma zabawy?! Ze swoimi przyjaciółmi też urządzasz takie zapasy?! - darli się obaj i dwa wzburzone głosy niosły się po lesie, zakłócając naturalny spokój. -I PRZESTAŃ WRESZCIE NAZYWAĆ MNIE IDIOTĄ!
Znów się szarpnął, przeklął i a przez jego myśl przebiegło eleganckie Blyat!, kiedy górna część ciała Samuela zaczęła się jakby znów przemieniać. Ciemniejsze włosy, napływające brązem oczy, cięższe dłonie... Cholera, niedobrze. Nikolai chwycił nadgarstki Samuela, próbując oderwać go od siebie, zanim na miejscu wkurzonego człowieka pojawi się znowu wściekły niedźwiedź.
Moment, o czym on mówił? Nie mógł wrócić do lasu? Mówił mu o tym? Ale właściwie, dlaczego chciałby "wrócić" do lasu? Zew niedźwiedziej wolności to jedno, ale Nikolai nie podejrzewał, by Samuel żył w niedźwiedzim futrze przez całe swoje życie.
Kiedy Samuel powoli się uspokajał i odsuwał się od młodego Rosjanina, Nikolai wracał wspomnieniami do ich pierwszego spotkania. Czy Samuel cokolwiek mu o sobie mówił? Znał Vlada... Oddał mu pod opiekę Suzie, bo sam nie miał warunków, by jej doglądać. "...nie miałem warunków w lesie..." powiedział wtedy, ale to była jedyna wzmianka o lesie, którą zapamiętał. Czyżby pamięć go zwodziła? A może Samuel w swojej furii po prostu zapomniał, z kim rozmawiał o czym.
Cóż, na ten moment nie było to istotne. Na ten moment należało wpierw się uspokoić. Albo raczej - należało uspokoić Samuela, bo dla Kola wyglądał, jakby miał zaraz dostać ataku paniki.
Czasami trzeba było zachować się, jak dorosły, i najwidoczniej to był właśnie ten moment, co Kolowi bardzo się nie podobało. Podniósł się powoli z ziemi, krzywiąc się na ból na boku szyi i barkach, wziął kilka głębokich wdechów i zbliżył się do Samuela.
-Hej - powiedział przyciszonym, spokojniejszym głosem. -Już wszystko w porządku. Jesteś sobą. Weź głęboki wdech - Nikolai podniósł rękę i pstryknął Samuela w czoło.
A potem położył dłoń na jego włosach i go pogłaskał, tak jak głaskał swojego młodszego brata, gdy dręczyły go koszmary i przychodził do sypialni Nikolaia.
-Jak twoje ramię? I szyja - Nikolai również go pogryzł, więc wypadało zapytać.