Gdyby zapytał, Nicholas zapewne udzieliłby odpowiedzi. Przy okazji może by przedstawił to, czego interesującego dowiedział się od swojego znajomego, którego wczorajszego dnia odwiedził? Dostał w końcu list zapraszający do New Forest. Dlatego nie było go większość dnia. Uprzedzając o tym Lestrange’a.
Nicholas dopiero po chwili zarejestrował, albo może zdawało mu się, że Rodolphus był jakiś zamyślony. Lecz instrukcję odnośnie herbaty ziołowej przyjął i udał się ją przygotować. Travers leżąc, odprowadził go wzrokiem do wyjścia, jak tylko wzrokiem mógł sięgnąć. Został na jakąś chwilę sam w tej sypialni.
Miał chwilę dla siebie. Kiedy ostatnio tak wylądował w łóżku, że ktoś się nim opiekował? Przejmował? Nie spodziewał się tego co prawda po Rodolphusie. Ale doceniał jego starania. Jego obecność, jakby stał mu się niezbędnie bliższy, pomocny. Że skoro już wie o jego chorobie, będzie wiedział jak i kiedy mu pomóc. Tylko czy Nicholas chciał, aby brano go na litość z powodu choroby? Zdecydowanie nie. Znał swoje granice, wiedział na ile może sobie pozwolić.
Czy miał podobne myślenie co Lestrange, zastanawiając nad swoim żywotem? Bardzo możliwe. Oddalając się od rodziny, zostawał sam. Nie chcąc najpewniej nikogo ze swojego otoczenia narażać na niebezpieczeństwo, jakie wiązało się z jego strony bycie członkiem organizacji Śmierciożerców. Jeżeli w jakiś sposób umrze, mówi się trudno.
Oczekując na przybycie Rodolphusa z herbatą, Nicholas leżał wciąż gapiąc się w sufit. Aż w pewnym momencie przymknął oczy. Zasypiał? Mógł zapaść w paro minutową drzemkę. Postawienie naczynia na blat stolika, sprawiło że powoli otworzył oczy. Dzięki eliksirowi i otwartemu oknu, wyglądał znacznie lepiej. Odzyskiwał swój naturalny kolor skóry. Nie dusiło go i nie uciskało w klatce piersiowej. Ale żeby funkcjonować dzisiaj na pełnych obrotach, musiał sobie odpuścić.
Lestrange usiał na brzegu łóżka. Widocznie nie zamierzał go na dłużej zostawić samego. Nikt nie podejrzewał Nicholasa o bycie chorym. Zawsze pokazywał się w pełni zdrów. Działał w Departamencie, w terenie, w organizacji, w klubie. Nic nie zdradzało go, że może mieć jakieś problemy. Dobrze się z tym krył.
Przyjemny dotyk na czole, gdzie współlokator przeczesał jego włosy. Gest, który być może był czułością? Gdy ktoś się o Ciebie martwi? Troszczy?
- Dziwnie czuję się z myślą… Że zostałem pacjentem własnego mieszkania… A Ty… pomagasz mi.Próbował zażartować? Nie był pewny, czy mu się to udało. Nie miał do tego głowy. Próbował to w sonie jakość zmienić.