01.05.2024, 12:07 ✶
– Udana randka? Bez seksu? Kurwa Bazyliszku z takim podejściem zacznę podejrzewać, że rozmawiam z prawiczkiem. Co z ciebie za cnotka niewydymka, ja pierdole. – parsknęła rozbawiona, a potem gwizdnęła przeciągle na te jego pracowe przechwałki. – Zazdroszczą Ci ot co, sami nie potrafią rozsupływać swoich sznurówek, a co dopiero jakieś antyczne gówna, swoją drogą nie mówiłeś mi o tym, czy... czy mówiłeś? – zmrużyła oczy. Czasem ich spotkania z piekarni i siorbania kawki przeradzały się w totalnie nudne bełkotania przy bimbrze na szczycie kamienicy przy pokątnej. Zapraszała go do siebie tylko wtedy, gdy nie było Alastora, ale zgodnie z tym co powiedziała przed chwilą, absolutnie nie były to randki - w końcu nie uprawiali seksu. O dziwo.
Kiedy padło imię Brenny uniosła wysoko brwi i nagle wszystko poklikało na właściwe miejsca. Cóż, nie była detektywem, więc czuła się absolutnie usprawiedliwiona z tym, że nie pokojarzyła faktów od razu, prawdą było również, że jej ulubiona kumpela z roboty (te kanapki!) co rusz wpadała w... rzeczy. Dziury. Klątwy. Miała talent do ściągania na siebie... koła fortuny, wszystko się zgadzało. Już chciała powiedzieć kilka słów na temat tego jak dobrze byłoby jebnąć tym układem, bo wiesz Brenna jest żelazną dziewicą, a żelazne dziewice pasują do cnotek niewydymek, ale Basilius uprzednio prewencyjnie uderzył w nią pytaniem, które zbiło ją z pantałyku.
Współlokator?
Zatrzymała tasowanie i uciekła wzrokiem. Jaki kurwa współlokator?! – myślała patrząc w szybę piekarni, ale nie po to szlifowała umiejętne ściemnianie przez lata, od pierwszych swoich kroków w Hogwarcie, żeby teraz dać się tak kurwa w jajo zrobić.
– Emm... a na jakim etapie jesteś? – zapytała tak, jakby po prostu wszystkim mówiła o swoim współlokatorze i po prostu nie wiedziała jak bardzo mężczyzna jest na bieżąco z tą dramą. Kontrolowała oddech i zepchnęła paniczne myśli, że ostatnim razem musiała się wypaplać i w przypływie błogosławionego odruchu samozachowawczego zataić tylko tyle, że ów współlokator był jej kurwa bratem. Na pewno jednak nie była to wesoła opowieść, w przebłyskach świadomości odtwarzała teraz swój histeryczny płacz, w rękaw lekarza. Nie żeby to było jakieś dziwne, normalnie jednak tylko płakała, a nie paplała o tym dlaczego tak bardzo nienawidziła teraz być sobą. W tym ciele. Ze wszystkimi jego ograniczeniami.
Kiedy padło imię Brenny uniosła wysoko brwi i nagle wszystko poklikało na właściwe miejsca. Cóż, nie była detektywem, więc czuła się absolutnie usprawiedliwiona z tym, że nie pokojarzyła faktów od razu, prawdą było również, że jej ulubiona kumpela z roboty (te kanapki!) co rusz wpadała w... rzeczy. Dziury. Klątwy. Miała talent do ściągania na siebie... koła fortuny, wszystko się zgadzało. Już chciała powiedzieć kilka słów na temat tego jak dobrze byłoby jebnąć tym układem, bo wiesz Brenna jest żelazną dziewicą, a żelazne dziewice pasują do cnotek niewydymek, ale Basilius uprzednio prewencyjnie uderzył w nią pytaniem, które zbiło ją z pantałyku.
Współlokator?
Zatrzymała tasowanie i uciekła wzrokiem. Jaki kurwa współlokator?! – myślała patrząc w szybę piekarni, ale nie po to szlifowała umiejętne ściemnianie przez lata, od pierwszych swoich kroków w Hogwarcie, żeby teraz dać się tak kurwa w jajo zrobić.
– Emm... a na jakim etapie jesteś? – zapytała tak, jakby po prostu wszystkim mówiła o swoim współlokatorze i po prostu nie wiedziała jak bardzo mężczyzna jest na bieżąco z tą dramą. Kontrolowała oddech i zepchnęła paniczne myśli, że ostatnim razem musiała się wypaplać i w przypływie błogosławionego odruchu samozachowawczego zataić tylko tyle, że ów współlokator był jej kurwa bratem. Na pewno jednak nie była to wesoła opowieść, w przebłyskach świadomości odtwarzała teraz swój histeryczny płacz, w rękaw lekarza. Nie żeby to było jakieś dziwne, normalnie jednak tylko płakała, a nie paplała o tym dlaczego tak bardzo nienawidziła teraz być sobą. W tym ciele. Ze wszystkimi jego ograniczeniami.