11.00
Przed księgarnią Esy i Floresy
Przed księgarnią Esy i Floresy
Oto i nadszedł czas na spotkanie z Samem. Dopiero po wymianie korespondencji zdałam sobie sprawę, że akurat pisaliśmy w niedzielę umawiając się na "najbliższą niedzielę"... ale byłam niemal całkowicie pewna, że chodzi o dzisiejszą niedzielę, czyli 13 sierpnia.
Wzięłam wczoraj porządną kąpiel, wymoczyłam się jak rodzynek. Wiatr rozsypywał moje sianowate włosy jak szalony i żałowałam udania się na spotkanie w rozpuszczonych. To sprytna taktyka, by jak najbardziej osłonić się od ciekawskich spojrzeń, ale teraz obróciła się przeciwko mnie. Żółte pasemka wpadały mi do nosa i ust, oczy omijając tylko z powodu okrycia ich wielkimi okularami przeciwsłonecznymi. Nawet kapelusz nie ogarniał tego chaosu, a wręcz przeciwnie — musiałam jeszcze pilnować, by i on mi nie odleciał. Nie było dzisiaj aż tak wietrznie, ale wąska ulica Pokątna tworzyła nieprzyjemny tunel zwiększający siłę podmuchów.
Bycie czarodziejem miało swoje plusy. Mogłam odczepić wstążkę doczepioną wokół kapelusza i przymocować ją zaklęciem do boków. W ten sposób związałam sobie nakrycie głowy pod brodą. Mogłam użyć kokardy do związania włosów, ale wtedy słomkowy splot niezręcznie spoczywałby w moich dłoniach przez resztę dnia. Może uda mi się znaleźć coś idealnego do transmutację we wstążkę do warkocza.
Wiatr miał jednak plusy. Nie pozwalał mi zagotować się w wielowarstwowym stroju. Sam widział już moje blizny na przedramionach, ale wycieczka do miejsca publicznego pełnego luster to zdecydowanie nie czas na typowy dla lata negliż. Nieosłonięte całkowicie przez białą koszulkę ręce chronione były bordową kurteczką, która wraz ze spódnicą w dopasowanym kolorze wyglądała niemalże jak komplet. Obawiałam się, że wyglądam zbyt formalnie, ale trampki przełamywały tą konwencję. Tak jak i moje szare rękawiczki i komicznie wielkie okulary.