Drobnostki, ale bardzo cenne. Ratowało to szybciej zdrowie Nicholasa, niżeli sam sobie z tym radził. Nie znał techniki, jaką zastosował współlokator na zatrzymanie krwotoku z nosa. Z tym męczył się na swój sposób, jeżeli takiego doświadczał. To dzisiejsze zdarzenie uświadomiło właśnie Traversa, że bez drugiej osoby obok, kiedyś naprawdę skończyłby źle. To właśnie też powiedział Lestrange. Współpraca. Coś ważnego, cennego. Nie tylko potrzebnego podczas działań w terenie, wykonywaniu poleceń Czarnego Pana, ale także w czynnościach codziennych.
Nicholas pozwolił sobie pomóc z możliwością siedzenia i odebrał podany kubek. Choć chciał sam tego dokonać, to jednak miło, że kolega z pracy mu w tym pomógł.
Na Rodolphusa słowa o pesymizmie, Nicholas także się uśmiechnął. Czy była to prawda? Być może. Czasami zdarzało mu się myśleć i mówić optymistycznie. Na to już nie odpowiadał. Sam gest, mimika twarzy niech posłuży za odpowiedź. Co rzadko u niego gościło na twarzy. Bardzo, rzadko. Czy to znaczy, że Nicholas pewne bariery swojego zachowania przełamywał?
Posiadanie zaufanych osób, to była sztuka. Trudna do uzyskania. Nicholas niewielu takich posiadał. Im mniej, tym lepiej. Ale czy na pewno? Od każdego można potrzebować innej pomocy, porady czy też współpracy.
- Z tymi słowami jestem wstanie się zgodzić.Nie było co więcej dodawać. Przyjmując pod swoje mieszkanie Rodolphusa, postanowił zaryzykować z zaufaniem jego osobie. Mieć go blisko siebie, pilnować, obserwować, mimo tego jednego incydentu z siewcą. To jednak przerodziło się w coś więcej. A ostrzeżenie Roberta, wprowadziło pewien dystans. Ten jednak mógł być dzisiaj przerwany. Czyn, jaki kolejny wykonał Lestrange, zaskoczył nieco Traversa. Ucałował go w czoło? Czy to była… troska? Czułość? Nie umiał się jakoś do tego gestu odnieść. Trzymał kubek, milcząc. To było dziwnie… miłe, że doprowadziło do kolejnego pęknięcia lodowego muru, jakim Nicholas otoczył swoje lodowe serce. Jedna rysa w lodzie była od Laurenta, który chciał przebić się do niego swoim światłem. Druga Rodolphusa, który niespodziewanie okazał pomoc i czułość?
- Tak.. Prześpię się… Może na obiad wstanę.
Potrzebował jednak tej chwili, aby posiedzieć samemu. Porozmyślać. Zdrzemnąć się, czy też przespać. Eliksir działał. Wracał powoli do siebie. Na twarzy wyglądał już znacznie lepiej. Parę godzin snu, być może poprawi całkowicie funkcjonowanie organizmu. Nie planował przespać całego dnia. Wstanie na obiad, może wtedy wróci mu też apetyt. Zajmie listami, które nie chciał, aby czekały na kolejny dzień. Nie było to co prawda nic pilnego, ale informacyjnego.