Lato 1972, 29 lipca // Lukrecja

Ah... Dlaczego zawsze musiał mieć rację? Dlaczego prędzej czy później znajdował się w tym miejscu? Może zamiast kolejnych nudnych praw fizyki powinien wbić sobie do głowy podstawy kłamania, może dało się brać lekcje kłamania, tak jak brało się lekcje tańca? Tylko tańczenia nauczył się sam, czując muzykę, wpuszczając jej rytm do swojego ciała. Kłamanie? Jak miałeś kłamać, kiedy twoim życiem kierowały emocje?

- Ale... ale o to chodzi, że... no wiesz, że nie chcę robić ci na złość i... dałem ci Veritaserum - potarł dłonią spocone już czoło, przez to co się działo, zdążył już nawet zapomnieć, jak miesiąc temu chciał mu to wszystko wydukać, ale Alexander miał to głęboko w PIŹDZIE, tylko teraz mu się coś przestawiło w głowie - chuj mnie to, co inni o mnie inni myślą, po prostu ty... - Gardło znów zacisnęło mu się w ten irytujący sposób, przez który ledwo mógł z siebie cokolwiek wydusić. Potrzebował dwóch głębokich wdechów, żeby się z tym pogodzić - że to wszystko i tak miało kiedyś nadejść. Spodziewał się tego. Myślał o tym. Brał to pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. To, że dobro się kończyło, a ciemność czyhała na niego cały czas. Nawet jeżeli cokolwiek w tej rozmowie miało rozerwać mu serce, to zasłużył sobie na każde naderwane włókno. A gdyby teraz zechciał zwieść go w bok, wciskać mu znowu jakąś ułudę, Alexander, tak czy siak, nie spojrzałby na niego tak samo - jego spojrzenie zawsze miałoby w sobie to kłamiesz, Flynn i nawet po zaciśnięciu powiek i otworzeniu ich ponownie, wciąż widziałby tam pewność o tym, że nie można mu ufać. - Ja się wciąż cholernie b-boję, że jak się dowiesz, kim naprawdę jestem, to - przełknął ślinę, wpatrując się w jego szyję. Gdyby nie miał nic mówić, chciałby zatopić tam swoją twarz i postać tak chwilę, dwie. - To się po prostu skończy.

I tyle. Mógł mu to powiedzieć, bo to był Alexander - nie miał żadnych słów dla obcych, dla niego miał tyle iche ich chciał, nie miał też jak tego uniknąć, bo sam sobie przecież tego wszystkiego nagotował w wielkim garze i to była naturalna kolej rzeczy, że to on będzie musiał to zeżreć. Nie mógł mu tego powiedzieć, bo to był Alexander - a gdyby mógł, już zawsze jawiłby się w jego oczach jako ten biedny, pokaleczony chłopiec, którego zachcianki trzeba było spełniać. Nawet te najgłupsze, najbardziej samolubne. Nawet te przeczące sobie. Chcesz, żebym zatrzymał cię w miejscu? Proszę bardzo, masz tu zostać. Chcesz iść sobie na noc do kogoś innego? Baw się dobrze, ja poczekam. Ten biedny, pokaleczony chłopiec pełen sprzeczności, od którego nie mogłeś się uwolnić, bo kiedy leżałeś w łóżku sam, przypominała ci się jego delikatna twarz, o wiele ładniejsza niż na jaką sobie zasłużył. Czarne, gęste, posklejane rzęsy. Wilgotne usta.

Z jakiegoś powodu zawsze się uwalniali. Niezależnie od tego jak wyglądał, co jadł, co dla nich robił. Bo potrafiłby przynieść im w zębach cały świat, absolutnie wszystko, naprawdę - wystarczyło go o to poprosić, ale z jakiegoś powodu nie potrafił się zmienić. Limitem tego, czego mógł ci naobiecywać, były granice wyrysowane przez ten paskudny, chciwy, wiecznie głodny charakter przylepy.

Przylepy łaszącej się do tego dotyku... faktycznie trochę jak kot. Teraz jeszcze bardziej desperacko, bo do człowieka docierało, że to mógł być jeden z ostatnich razów.

- Tak, ta tleniona blondi. Ale to się działo obok i t-to chyba ja... ah nieważne, mógł tu po prostu nie przychodzić. - To wszystko było winą tego cholernego Prewetta. - Tia.