— Wiem może trochę więcej od ciebie w takich tematach, ale też nie mam jakiegoś doświadczenia w kontaktach z ludźmi. W Durmstrangu miałam trzy koleżanki, z którymi już nie utrzymuję kontaktu. U siebie na wsi miałam zapewnione towarzystwo kuzynostwa, ale i tak najczęściej siedziałam sama, ewentualnie wśród zwierząt. — Uciekałam od tego tematu bojąc się, że przypadkiem dam Samowi jakąś złą radę. — Więcej o relacjach wiem z komiksów niż życia, a one pewnie nie zawsze są realistycznymi przykładami...
...szczególnie, kiedy postacie zmagają się z problemami, jakich normalni ludzie nie mają. Posiadanie sekretnego alter ego, poświęcanie wolnych chwil na ratowaniu świata, próba odnalezienia się w społeczeństwie jako zniekształcony potwór. Nawet, jeśli z niektórymi motywami da się utożsamić, wciąż nie dadzą recepty na życie.
— Tak, to akurat rozumiem... Na przykład teraz. Lubię z tobą rozmawiać, ale ten temat jest dla mnie zbyt trudny... — przyznałam szczerze. Nie rzuciłam niczym nowym. Od niemal początku daję mu znać, że nie jestem żadnym ekspertem od relacji... ale on dalej naciska. Zupełnie tak, jak z tym chłopakiem. Neilem.
Znajomym pana Morpheusa?
— Morpheusa Longbottoma? — Ożywiłam się nagle. Uważnie słuchałam historii znajomości Sama z Neilem, wyczekując, aż padnie znane mi imię. I padło, na końcu. — Nie wyglądasz jak pan Longbottom, bo macie zupełnie inny typ urody i sposób bycia. I nie można tu powiedzieć, że któryś jest dobry, czy zły, tylko, no, inny. Może po prostu Neil, hm... nie jest zainteresowany naturą, rolnictwem i przetworami jakoś bardzo. To przecież nic złego. My lubimy takie tematy, ale, no, nie wszyscy muszą. Mi się na przykład dobrze rozmawia i z tobą, i z panem Longbottomem, chociaż, oczywiście, on mnie o wiele bardziej onieśmiela, no i jednak nie miałam tak wielu okazji z nim rozmawiać...
A szkoda. Wydaje się tak mądrym człowiekiem. Mądrym życiowo, ale też dobrze wykształconym. I duchowo oświeconym.
— Może... jeśli chcesz się kolegować z Neilem to zaproponuj mu wspólne robienie czegoś, co on lubi? Skoro lubi pana Longbottoma to pewnie lubi wróżbiarstwo. Może poćwiczcie stawianie tarota? Albo wypróbujcie nowe sposoby wróżenia?
Sama bym się bardzo chętnie w coś takiego zabawiła. Z drugiej strony, wróżenie znów może sprowadzać w zbyt głębokie tematy... Chciałam ich unikać, ale jednocześnie zmartwiło mnie wspomnienie nieszczęścia Sama. Chodziło o oderwanie od jego domu, czy coś innego? Nie wiedziałam, czy mogę spytać. Bałam się, że to zbyt osobiste. Co prawda nie zdawał się ukrywać niczego i otwarcie mówił o swoim życiu i przeżyciach... Ale czy to od razu oznacza, że mogę pytać? Moja twarz zdradzała wątpliwość, nawet unoszące się wspomnienie pana Longbottoma nie osładzało mi tego momentu.