04.05.2024, 17:11 ✶
Przez moment kusiło, żeby to pociągnąć, żeby obrócić całą farsę przeciwko blond lalusiowi od kiecek. Przejść się z jego fancy przyjaciółmi na herbatkę, pojeździć po tych fotografiach, pojeździć po czyściuchach, bo czemu nie, poopowiadać o życiu jakiejś wymyślonej Mildred, która świeżo wróciła z Francji i przygotowuje się do wystawienia swoich prac. W tym samy miejscu oczywiście, z tym samym koniecznie szampanem. Bardzo smakowały jej te bąble.
Tymczasem Christopher przejął inicjatywę, a choć wiele można powiedzieć o narowistości temperamentu panny Moody, to jednak lata pracowania pod detektywami (nie dosłownie)(przynajmniej w szalonej większości przypadków) sprawiały, że po prostu wiedziała kiedy się zamknąć i dać płynąć sprawom już tylko siła inercji. Tak jak teraz.
Pitu pitu i pozamiatane. Papa Ywonko.
Szli ulicą cały czas przytuleni do siebie, to było przyjemne, większość jej przygód nie zakładała tego typu zachowań. Myśli rozbiegane podsunęły jej smutną dość refleksję, że nie pamięta, kiedy ostatnim razem szła z kimkolwiek tak blisko, ciesząc się drogą, milcząc ale też bez zmartwienia o konieczność wypełniania ciszy. Nie sposób było nie zauważyć, że całą farsa dobiegła końca.
– No dobrze, więc która była modliszką? Bo chyba nie ta zszarzała pani fotografka? – wypaliła Millie rozbawionym tonem, próbując rozpaczliwie nie myśleć, że ta wystawa jednak miała wypełnić jej wieczór, a tak wychodziło na to, że zaraz znów zostanie sama ze swoimi myślami. Ze swoją nieutuloną tęsknotą i poszukiwaniem jakiegokolwiek sensu w swojej zszarzałej egzystencji. – Wisisz mi dobrego szampana, zamierzałam tam osuszyć jeszcze chociaż ze dwa kieliszki panie Rosier. – Cmoknęła uśmiechając się jak leniwa kotka, pozwalając sobie fantazjować o randce z wysokim blondynem. Znaczy nie randce, nie takiej prawdziwej, ale o tym co mógłby opowiedzieć na temat ich spotkania przy stole z lalusiem i jego panną. Tak żeby ich zszokować, żeby nigdy więcej nie chcieli wiedzieć na temat tych randek. – Musisz zrobić to raz a dobrze. W sensie doprawić takim kinkiem, żeby Lorcan nigdy więcej Cię nie poprosił o "nam opowie". To jedyna droga – dodała z pewnością siebie, która może powierzchowna, ale wciąż potrafiła robić wrażenie.
Tymczasem Christopher przejął inicjatywę, a choć wiele można powiedzieć o narowistości temperamentu panny Moody, to jednak lata pracowania pod detektywami (nie dosłownie)(przynajmniej w szalonej większości przypadków) sprawiały, że po prostu wiedziała kiedy się zamknąć i dać płynąć sprawom już tylko siła inercji. Tak jak teraz.
Pitu pitu i pozamiatane. Papa Ywonko.
Szli ulicą cały czas przytuleni do siebie, to było przyjemne, większość jej przygód nie zakładała tego typu zachowań. Myśli rozbiegane podsunęły jej smutną dość refleksję, że nie pamięta, kiedy ostatnim razem szła z kimkolwiek tak blisko, ciesząc się drogą, milcząc ale też bez zmartwienia o konieczność wypełniania ciszy. Nie sposób było nie zauważyć, że całą farsa dobiegła końca.
– No dobrze, więc która była modliszką? Bo chyba nie ta zszarzała pani fotografka? – wypaliła Millie rozbawionym tonem, próbując rozpaczliwie nie myśleć, że ta wystawa jednak miała wypełnić jej wieczór, a tak wychodziło na to, że zaraz znów zostanie sama ze swoimi myślami. Ze swoją nieutuloną tęsknotą i poszukiwaniem jakiegokolwiek sensu w swojej zszarzałej egzystencji. – Wisisz mi dobrego szampana, zamierzałam tam osuszyć jeszcze chociaż ze dwa kieliszki panie Rosier. – Cmoknęła uśmiechając się jak leniwa kotka, pozwalając sobie fantazjować o randce z wysokim blondynem. Znaczy nie randce, nie takiej prawdziwej, ale o tym co mógłby opowiedzieć na temat ich spotkania przy stole z lalusiem i jego panną. Tak żeby ich zszokować, żeby nigdy więcej nie chcieli wiedzieć na temat tych randek. – Musisz zrobić to raz a dobrze. W sensie doprawić takim kinkiem, żeby Lorcan nigdy więcej Cię nie poprosił o "nam opowie". To jedyna droga – dodała z pewnością siebie, która może powierzchowna, ale wciąż potrafiła robić wrażenie.