Crow oddychał ciężko, wpatrując się w niego i słuchając uważnie tego, co chciał mu teraz wyrzygać. Garbił się lekko, miał opuszczone w dół ręce. Nadal sprawiał wrażenie kogoś, komu było cholernie zimno, kto marzył o byciu zawiniętym w koc. Jednocześnie dyszał jak po większym wysiłku fizycznym. Wzbierały się w nim emocje, ale te złe emocje. Te, które uzewnętrzniał w agresywny sposób. Te, których się wstydził, jakich nie chciał doświadczać jako części siebie. Chciałby je z siebie wymazać, wydrapać je, ale one zawsze tam były i przypominały mu jak niewiele różnił się od Fontaine, jak łatwo byłoby mu upaść, spaczyć się, jeszcze bardziej zniekształcić swój obraz, zrujnować resztki siebie dające mu jakiekolwiek szczęście. Agresja mogła uczynić go pustą, pozbawioną jakiekolwiek ciepła skorupą. Crow zabijał tego typu ludzi bez skrupułów. Pewnie wreszcie nabrałby odwagi do tego, żeby zabić samego siebie. Jego egzystencja nie miała żadnej wartości, jeżeli nie miał nikogo wokół siebie.
- Tak - przyznał, przez zaciśnięte zęby, samemu nie wierząc, że był w stanie to powiedzieć. - Tak, to mi się tu zawsze nie podobało, bo to są moje problemy, sam sobie na to zapracowałem, bo jestem ścierwem, Al. Jestem gorszy niż jesteś w stanie to sobie wyobrazić, żyłem jak śmieć i nigdy nie chciałem, żeby te problemy były twoimi problemami. - Ale on wcale nie mówił tego w złej wierze. Głos mu się łamał, przybrał nawet dziwną pozę, jakby chciał wytłumaczyć mu coś oczywistego. - Bo ty jesteś dobry. Jesteś dobrym człowiekiem. W chuju mam to, że jesteście tu wszyscy bandą złodziei - bo przecież stali przy cholernym wozie Layli, wszyscy ich pewnie słyszeli - jesteście dobrymi ludźmi, którzy o siebie dbają, ale ja sobie na to nigdy nie zasłużyłem. Kim ja kurwa dla ciebie jestem, tak naprawdę? Przedstawiłeś mnie komuś kiedyś jako swojego partnera? Znam swoje miejsce, miejsce czegoś, co ludzie chcą mieć, ale jednocześnie boją się tego, bo to wiąże się z koszmarnym ryzykiem. Ten dzień, kiedy zaprosiłeś mnie do swojego łóżka, zawsze smakował jak jebane oszustwo. Bo kiedy chcesz tego ciepła całe życie, ale wiedziesz moje życie, każdy ciepły gest taki jest. Jak. Pieprzone. OSZUSTWO. - Jakby oszukiwał swój los skazańca. Bo te rzeczy mu się nie należały.
Nigdy nie opowiedział mu tego, co stało się z Laurentem Prewettem, kiedy zjawił się w Fantasmagorii. Tę historię opowiedziały mu jednak działania Crowa - kulił się coraz mocniej, napinał wszystkie mięśnie, aż wreszcie wrzasnął. Po prostu krzyknął. Z głębokiej, duszącej irytacji, a później przypierdolił pięścią w wóz Layli. Pięć razy, za każdą kropkę, jakby uderzeniami chciał narzucić sobie przerwę na oddech.
Czy uderzenia zostawiły wgniecenia?
- A ON JEST. KURWA. PIEPRZONYM. BARONEM. NOKTURNU. Robiłem mu na złość DZIESIĘĆ KURWA LAT, a i tak ma mnie w swojej ciasnej piździe, bo byłem tylko jej SZCZUREM. - A później złapał się za głowę. Był nabuzowany, ale nie stracił nad sobą kontroli tak jak tego dnia, kiedy przyłożył posążkiem o parapet. - Kurwa mać. - Nie powinni nigdy przyjeżdżać do Londynu. To wszystko by się nie stało, gdyby jeździli po dziurach w Szkocji i żyli tego co ukradli. - Przepraszam.
Cztery wgniecenia. Cztery świadectwa tego, że to niekoniecznie z Lukrecją mieli tutaj problem. Kurwa. Kurwakurwakurwa. Chciał stąd zniknąć. Chciał stać się kimś nieznanym.
- Tak - przyznał, przez zaciśnięte zęby, samemu nie wierząc, że był w stanie to powiedzieć. - Tak, to mi się tu zawsze nie podobało, bo to są moje problemy, sam sobie na to zapracowałem, bo jestem ścierwem, Al. Jestem gorszy niż jesteś w stanie to sobie wyobrazić, żyłem jak śmieć i nigdy nie chciałem, żeby te problemy były twoimi problemami. - Ale on wcale nie mówił tego w złej wierze. Głos mu się łamał, przybrał nawet dziwną pozę, jakby chciał wytłumaczyć mu coś oczywistego. - Bo ty jesteś dobry. Jesteś dobrym człowiekiem. W chuju mam to, że jesteście tu wszyscy bandą złodziei - bo przecież stali przy cholernym wozie Layli, wszyscy ich pewnie słyszeli - jesteście dobrymi ludźmi, którzy o siebie dbają, ale ja sobie na to nigdy nie zasłużyłem. Kim ja kurwa dla ciebie jestem, tak naprawdę? Przedstawiłeś mnie komuś kiedyś jako swojego partnera? Znam swoje miejsce, miejsce czegoś, co ludzie chcą mieć, ale jednocześnie boją się tego, bo to wiąże się z koszmarnym ryzykiem. Ten dzień, kiedy zaprosiłeś mnie do swojego łóżka, zawsze smakował jak jebane oszustwo. Bo kiedy chcesz tego ciepła całe życie, ale wiedziesz moje życie, każdy ciepły gest taki jest. Jak. Pieprzone. OSZUSTWO. - Jakby oszukiwał swój los skazańca. Bo te rzeczy mu się nie należały.
Nigdy nie opowiedział mu tego, co stało się z Laurentem Prewettem, kiedy zjawił się w Fantasmagorii. Tę historię opowiedziały mu jednak działania Crowa - kulił się coraz mocniej, napinał wszystkie mięśnie, aż wreszcie wrzasnął. Po prostu krzyknął. Z głębokiej, duszącej irytacji, a później przypierdolił pięścią w wóz Layli. Pięć razy, za każdą kropkę, jakby uderzeniami chciał narzucić sobie przerwę na oddech.
Czy uderzenia zostawiły wgniecenia?
Rzut TakNie 1d2 - 1
Tak
Tak
Rzut TakNie 1d2 - 1
Tak
Tak
Rzut TakNie 1d2 - 1
Tak
Tak
Rzut TakNie 1d2 - 2
Nie
Nie
Rzut TakNie 1d2 - 1
Tak
Tak
- A ON JEST. KURWA. PIEPRZONYM. BARONEM. NOKTURNU. Robiłem mu na złość DZIESIĘĆ KURWA LAT, a i tak ma mnie w swojej ciasnej piździe, bo byłem tylko jej SZCZUREM. - A później złapał się za głowę. Był nabuzowany, ale nie stracił nad sobą kontroli tak jak tego dnia, kiedy przyłożył posążkiem o parapet. - Kurwa mać. - Nie powinni nigdy przyjeżdżać do Londynu. To wszystko by się nie stało, gdyby jeździli po dziurach w Szkocji i żyli tego co ukradli. - Przepraszam.
Cztery wgniecenia. Cztery świadectwa tego, że to niekoniecznie z Lukrecją mieli tutaj problem. Kurwa. Kurwakurwakurwa. Chciał stąd zniknąć. Chciał stać się kimś nieznanym.
Oh darling, it's so sweet
you think you know how crazy I am.
My mind is a hall of mirrors.
you think you know how crazy I am.
My mind is a hall of mirrors.