Nie przyszedł na marsz z przyjemnością. Niezależnie od tego, jakie postulaty pchały cały ten tłum przez ulicę, Peregrin nigdy nie był fanem tej formy protestu. Zdawał sobie sprawę, że charłacy byli marginalizowaną częścią społeczeństwa, lecz taka oddolna inicjatywa raczej nie przysparzała im poparcia. Dało się o nich przez to usłyszeć, to fakt, jednak sam McGonagall był w tej części społeczeństwa, która woli jednak spokojne dyskutować, zamiast manifestować. Nie miał jednak nic do gadania, gdy podobnie jak kilku jego kolegów został wysłany na miejsce przez Ministerstwo, aby zabezpieczać marsz przed czymkolwiek, co mogłoby jakoś przeniknąć do świata mugoli. Nie był tutaj więc służbą porządkową, raczej służbą "na wszelki wypadek". Niemniej jednak musiał poruszać się wraz z tłumem, mimowolnie stając się jego częścią. Nie miał nic przeciwko charłakom i ich dążeniu do równości, jednak nie był również zaangażowany w popieranie ich sprawy. Miał wystarczająco dużo swoich problemów na głowie, aby jeszcze martwić się o cudze.
Do pewnego momentu wszystko przebiegało w miarę spokojnie i pokojowo. Przynajmniej Peregrin nie trafił wokół siebie na ludzi szukających zaczepki, czy demolujących wszystko, co napotkają na swojej drodze. Czasem takie marsze przetaczały się przez ulicę jak szarańcza i tylko przeszkadzały idei, zamiast pomagać. Tym tutaj pochodem zapewne też wiele nie wskórają, ale przynajmniej było spokojnie. Naprawdę, przez długi czas było spokojnie.
Wszystko zmieniło się gdy... właściwie ciężko było powiedzieć, co się stało. Ktoś kogoś nadepnął, a tamten go odepchnął? A może jakaś mała grupka kontrmanifestantów postanowiła dać czynny odpór charłakom, aby już do końca nie poprzewracało im się w głowach od tej równości? Dość powiedzieć, że atmosfera szybko się zmieniła, a ulica stała się polem walki. Na samym początku wydawało się, że cały ten harmider dzieje się w ogóle na drugim końcu tłumu. Zamieszanie jednak rozprzestrzeniło się w mgnieniu oka jak meksykańska fala i po kilku minutach prawie każdy był mniej lub bardziej zaangażowany w to, co zaczęło się tam dziać. Czy powinien zacząć ciskać zaklęciami jak inni dookoła? Powstrzymywał się, bo nie chciał napędzać tej spirali, którą podsycała obecnie właśnie magia. McGonagall postanowił, że uspokajanie i deeskalację zamieszek zostawi innym, natomiast sam, zamiast przeciskać się do źródła, postanowił działać w najbliższym otoczeniu. Już chciał zrobić krok do przodu, gdy jakaś blondynka padła przed nim jak długa.
- O matuchno! - Aż wzdrygnął się z zaskoczenia, lecz szybko pochylił się nad nią i starając się blokować napór ludzi z boków, chwycił ją za ramię i pociągnął w górę. Bez zbędnej delikatności niestety, bo nie było na to miejsca ani czasu.
- Głowa cała? - Zapytał na szybko, wciąż trzymając ją w pionie, chyba że dawała do zrozumienia, że tego nie chce lub nie potrzebuje.
- Chodź na bok, wyjdziemy z tłumu. - Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Jeśli chciała skorzystać z pomocy, Peregrin zamierzał przecisnąć się przez zbity tłum, starając się nie zostać zbyt mocno poturbowanym. Co będzie dalej? Ciężko było pomóc wszystkim, więc na razie skupił się na tej jednej osobie. Nie chciał używać czarów, bo trudno by było zrobić to na tyle precyzyjnie aby mieć pewność, że nie narobi się tym więcej szkód, niż pożytku.