07.05.2024, 14:28 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.05.2024, 01:23 przez Erik Longbottom.)
Rozmawiam z Isaaciem i siedzę na pufie.
Nie mam przebrania. Jeśli ktoś się poczuwa, to może zaczarować mu strój na odległość.
Wiedziałem, że wysłanie Geraldine do leża tego potwora było dobrym pomysłem, pomyślał z zadowoleniem Erik, przysiadając na jednej z puf rozsianych po sadzie Longbottomów, w którym odbywały się urodziny Millie. Z początku sądził, że spóźni się na uroczystość przez to, że musiał dopilnować, aby sprawą w Little Hangleton zajęli się specjaliści z innych wydziałów, jednak koniec końców udało mu się wrócić do Warowni na styk, akurat, gdy zjawili się ostatni goście.
Z tego wszystkiego nie miał za bardzo czasu na to, aby przygotować sobie odpowiedni strój. Początkowo zamierzał celować w Szalonego Kapelusznika, o którym mu kiedyś opowiadano, jednak szybko zrezygnował z tego pomysłu. Nie miałby wprawdzie nic przeciwko temu, aby przywdziać jakiś cudaczny garnitur, jednak nie byłby w stanie założyć na głowie cylindra czy innego meloniku. Nie, gdy wzdrygał się za każdym razem, gdy Anthony nosił takowe nakrycie głowy. Jak z poprzedniego stulecia. Albo jeszcze wcześniejszego.
W gruncie rzeczy wyglądał zaskakująco zwyczajnie: ciemne spodnie, letnie buty, biała koszula w gęste ciemno-niebieskie pionowe pasy i granatowy krawat w białe kropki. Chociaż już przeglądając się w lustrze, zauważył przewagę niebieskich barw w swoim ubiorze, taki postanowił przełamać tę monotonię beżowymi pozbawionymi jakichkolwiek wzorów szelkami. Sądząc jednak po tym, jak poważnie co poniektórzy wzięli informację o założeniu jakichś ciekawych ciuchów, teraz to właśnie ta prostota i elegancja wyróżniała Longbottoma na tle innych.
Rozglądał się bez większego zainteresowania po gościach, nie bardzo wiedząc, w które towarzystwo powinien się w bić. Minął wzrokiem Brennę i Morfeusza rozłożonych na kocu. Czyżby siostra już dyskutowała z nim na temat nadchodzącej podróży na tajemniczą wyspę? Dalej było rodzeństwo Moody'ch... Bardzo się cieszył, że Millie w końcu poprawiło się na tyle, aby mogła opuścić Lecznicę. Miał nadzieję, że wszystko będzie z nią lepiej. Był też całkiem zadowolony z tego, że prezent jaki dla niej załatwił, a jaki leżał z innymi prezentami w opakowaniu w kształcie tuby dalej był aktualny. Akurat, gdy zerkał w stronę Caina, jego oczy przykuła inna osoba, która wydawała się nadzwyczaj zainteresowana adapterem, z którego grała obca mugolska muzyka.
Erik przekrzywił głowę, przez chwilę nie wiedząc, na kogo patrzy. Dopiero gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, zdał sobie sprawę, że ma do czynienia ze swoim starym współlokatorem z czasów szkolnych. Uśmiechnął się pod nosem i uniósł rękę na powitanie, z miłym zaskoczeniem zauważając, że chłopak zdecydował się skierować w jego stronę.
— No proszę — zaczął zamiast powitania, układając usta w literę ''o''. — Kogo to moje oczy widzą. Cieszę się, że Millie udało się wyciągnąć cię spod ziemi — zażartował cicho, podając w końcu rękę Bagshotowi.
Nie mam przebrania. Jeśli ktoś się poczuwa, to może zaczarować mu strój na odległość.
Wiedziałem, że wysłanie Geraldine do leża tego potwora było dobrym pomysłem, pomyślał z zadowoleniem Erik, przysiadając na jednej z puf rozsianych po sadzie Longbottomów, w którym odbywały się urodziny Millie. Z początku sądził, że spóźni się na uroczystość przez to, że musiał dopilnować, aby sprawą w Little Hangleton zajęli się specjaliści z innych wydziałów, jednak koniec końców udało mu się wrócić do Warowni na styk, akurat, gdy zjawili się ostatni goście.
Z tego wszystkiego nie miał za bardzo czasu na to, aby przygotować sobie odpowiedni strój. Początkowo zamierzał celować w Szalonego Kapelusznika, o którym mu kiedyś opowiadano, jednak szybko zrezygnował z tego pomysłu. Nie miałby wprawdzie nic przeciwko temu, aby przywdziać jakiś cudaczny garnitur, jednak nie byłby w stanie założyć na głowie cylindra czy innego meloniku. Nie, gdy wzdrygał się za każdym razem, gdy Anthony nosił takowe nakrycie głowy. Jak z poprzedniego stulecia. Albo jeszcze wcześniejszego.
W gruncie rzeczy wyglądał zaskakująco zwyczajnie: ciemne spodnie, letnie buty, biała koszula w gęste ciemno-niebieskie pionowe pasy i granatowy krawat w białe kropki. Chociaż już przeglądając się w lustrze, zauważył przewagę niebieskich barw w swoim ubiorze, taki postanowił przełamać tę monotonię beżowymi pozbawionymi jakichkolwiek wzorów szelkami. Sądząc jednak po tym, jak poważnie co poniektórzy wzięli informację o założeniu jakichś ciekawych ciuchów, teraz to właśnie ta prostota i elegancja wyróżniała Longbottoma na tle innych.
Rozglądał się bez większego zainteresowania po gościach, nie bardzo wiedząc, w które towarzystwo powinien się w bić. Minął wzrokiem Brennę i Morfeusza rozłożonych na kocu. Czyżby siostra już dyskutowała z nim na temat nadchodzącej podróży na tajemniczą wyspę? Dalej było rodzeństwo Moody'ch... Bardzo się cieszył, że Millie w końcu poprawiło się na tyle, aby mogła opuścić Lecznicę. Miał nadzieję, że wszystko będzie z nią lepiej. Był też całkiem zadowolony z tego, że prezent jaki dla niej załatwił, a jaki leżał z innymi prezentami w opakowaniu w kształcie tuby dalej był aktualny. Akurat, gdy zerkał w stronę Caina, jego oczy przykuła inna osoba, która wydawała się nadzwyczaj zainteresowana adapterem, z którego grała obca mugolska muzyka.
Erik przekrzywił głowę, przez chwilę nie wiedząc, na kogo patrzy. Dopiero gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, zdał sobie sprawę, że ma do czynienia ze swoim starym współlokatorem z czasów szkolnych. Uśmiechnął się pod nosem i uniósł rękę na powitanie, z miłym zaskoczeniem zauważając, że chłopak zdecydował się skierować w jego stronę.
— No proszę — zaczął zamiast powitania, układając usta w literę ''o''. — Kogo to moje oczy widzą. Cieszę się, że Millie udało się wyciągnąć cię spod ziemi — zażartował cicho, podając w końcu rękę Bagshotowi.